Twisted Sister - Under the Blade (1982)

Bij Twisted Sister heb ik altijd al en nu nog een dubbel gevoel: is dit glamrock of hardrock? Het imago van de groep doet er verder weinig toe, want iedereen had één of ander imago en jeansfabrikanten hebben goud verdiend in die tijden. Als groep moest je nu eenmaal opvallen middels je frontman en Dee Snider is een frontman in de ware betekenis van het woord. Geloof het of niet maar deze groep had een grote trouwe aanhang in het begin van de jaren tachtig.
Ok, u bent nog niet in slaap gevallen en vraagt mij: welke albums van Twisted Sister moet ik eens uitproberen? Mijn antwoord is: dit debuut en opvolgers You Can’t Stop Rock ‘n’ Roll en Come Out And Play. Ideaal is eigenlijk een zelf samengestelde verzamelaar van die drie albums. Of neem gewoonweg de verzamelaar Big Hits And Nasty Cuts als prima startpunt.
Bepaalde nummers op dit album bevallen me geweldig: What You Don’t Know, Run For Your Life, Sin After Sin, Under the Blade (topper), want meer hardrock dan glamrock. De andere nummers zijn wel ok maar doorstaan de tand des tijd niet, omdat daar het glamrock element de overhand krijgt: vooral Bad Boys, Shoot ‘Em Down, I’ll Never Grow Up Now!, Day of the Rocker (rechtstreeks gejat van AC/DC). Eigenlijk is dit een half-half album: half hardrock en half glamrock.

Een redelijke debuut, daar is ook vrijwel snel alles mee gezegd. De nummers zijn vaak erg smakeloos, hoewel 'Under The Blade' nog wel leuk is om naar te luisteren valt de rest een beetje in een saaie dooie hoek waar je niet snel uit te krijgen bent. Nu ben ik wel lichtelijk te spreken over de gitaar solo's die we te horen krijgen, vooral in 'Day of The Rocker' klonk dit wel leuk en 'Run For Your Life' maar dan zijn we snel weer uitgekeken op de band. Qua zang vond ik het verre weg van speciaal maar slecht was het niet, moet er denk ik misschien wat aan wennen.

Ik had een beetje spijt van dat ik Judas Priest al gekozen had. Ik heb in totaal nu meer dan 117 bands gevonden die ik nog wel eens in de marathon wil gooien, en deze lijst is nog steeds groeiend. Daar staan ook bands tussen die ik liever eerst even gedaan had dan JP, nu ben ik er al aan begonnen en stop ik er ook niet mee maar, ik ga het wel wat rustiger aan doen en Twisted Sister word mijn tweede band voor een kleinere marathon er tussen door te houden.

Maar goed, een redelijk debuut op veel punten niet bepaald vermakelijk maar prima te doen om zo even weg te luisteren, ik heb nergens dan wel de zin gekregen om dit album te skippen, wat wel het geval bij Slayer was.