Marina and the Diamonds - Electra Heart (2012)

Het debuut was een onverwachte voltreffer. Typisch zo'n album waar je toevallig op stuit en dat met elke draaibeurt leuker en leuker gaat worden.
Bubblegumpop van het betere soort.

En ach waarom zou je je tweede album dan niet openen met Bubblegum Bitch. Yeah bitch:

I’ll chew you up and I’ll spit you out
Cause that’s what young love is all about
So pull me closer, and kiss me hard
I’m gonna pop your bubblegum heart

Lekker, lekker, lekker. Marina is back! Madonna en Lady Gaga eat your heart out!
Primadonna heeft eenzelfde zware electronische sound als de laatste Lady Gaga en Madonna maar het kent net even wat meer finesse en stijl waardoor het lompe achterwege blijft. Bitch Marina kan ook best lief zijn (alhoewel ze dat tekstueel toch zeker niet altijd is).
Onvervalste Marina-sound zou ik haast zeggen en dat met 2 albums op naam.
Lies doet dan ook niet anders. Een sterke tante die er wel uit weet te komen. Girl power blijkt nog niet passé.....
Homewrecker heeft iets van Pet Shop Boys in zich, met name tijdens het intro en de spoken word gedeeltes. Catchy, swingend maar tegelijkertijd krijg je ook wel een beetje het gevoel dat dit album er wel erg vol mee staat en dat subtiliteit wat ver te zoeken is, iets wat ik minder ervaarde bij het debuut of moet ik die weer eens zeer snel gaan opzetten om na te gaan of dat echt zo is?! Hoe dan ook: schaamteloos en ongecompliceerd uit je dak gaan kan allemaal niet zo'n kwaad.
Het tempo ligt dan ook hoog op Electra Heart en voor je het weet rol je van het ene in het andere nummer.
Van het midtempo, haast majestueuze Starring Role inclusief koortjes met galm plus vette synthsaus naar het wat dromeriger The State of Dreaming (what's in a name?!) dat al snel in de versnelling gaat met op de achtergrond een klokkenspel.
Marina is duidelijk in Power & Control, een tante die weet wat ze wil en dat uitstraalt op dit album. Dit nummer zet het moordende tempo dan ook voort. Ik moet wel bekennen dat ik het vanaf hier wel iets te veel van hetzelfde vind worden en ik durf het haast niet te zeggen: ietwat te plat af en toe.
Dat gaat dus ook op voor Living Dead. Fijn nummer hoor maar iets te weinig subtiel lijkt het wel. Ik mis ook wat geinige verrassingen in nummers als deze: het dendert wel erg gemakkelijk door allemaal.
Gelukkig is daar Teen Idle die dat een halt toeroept. Het tempo ligt wat lager en dat geeft de boel wat ademruimte. Prima nummer!
Ook Valley of the Dolls klinkt wat minder op de automatische piloot en kent wat meer lucht in het nummer zelf waardoor het eigenlijk prettig bijkomen is van de rollercoaster die ze ons eerder op deze cd voorschotelde.
Het lijkt of ze het erom doet want Hypocrates is ook wat meer midtempo en heeft een aangename flow. Met andere woorden: 'ik heb jullie eens flink door elkaar geschud en nu mogen jullie rustig genieten'. Pop optima forma mogen we dit zeker wel noemen.
Fear and Loathing is het langste nummer met z'n ruime zes minuten en benut deze ook uitstekend door het een mooie opbouw mee te geven. Subtiel en sterke zang. Ze bewijst hiermee ook een sterk songwriter te zijn.

Marina and the Diamonds' tweede biedt eigenlijk toch wel meer van hetzelfde maar dat kan ook komen doordat we haar sound nu kennen en het minder weet te verrassen. Ik moet de komende draaibeurten maar eens gaan uitvinden of dit album nu echt een halfje minder waard is of dat het op geen enkel vlak onderdoet voor The Family Jewels en dat ik dat moet bijstellen.
Hoe dan ook biedt Marina uitstekende pop op de opvolger van haar prima debuut en is het een goed alternatief voor wie de nieuwe Madonna niet lust en Lady Gaga's laatste maar zo zo vond.

Ik ontdekte vandaag overigens nog twee extra bonusnummers op de CD. Twee remixen van Primadonna (Benny Benassi en Kat Krazy).

Voor de rest toch wel een leuke plaat, de nummers blijven erg in je hoofd hangen. Bij een eerste luisterbeurt vond ik dit een verschrikkelijke plaat (wat heb ik nu weer blind aangeschaft??), zeker omdat mijn eerste kennismaking met Marina (I Am Not A Robot) gewoonweg fantastisch was. Het debuut sloot daar goed op aan, met eigenzinnige popliedjes. Electra Heart is iets simpeler van opzet, de liedjes zijn wellicht een beetje dertien in een dozijn om nog maar niet te spreken over de teksten. Soms tot vervelend aan toe ("liquor, liquor lips").

Opmerkelijk is dat sommige bonusnummers beter zijn dan het reguliere materiaal. Radioactive (overigens geproduceerd door DJ Chuckie) had best een plekje mogen krijgen op het reguliere album en ook Sex Yeah en Buy the Stars zijn eigenwijs en speels. Je krijgt geen spijt dus als je de deluxe versie koopt (met een viertal ansichtkaarten).

Vermakelijk plaatje. De muziek is volkomen inwisselbaar met dat van een willekeurige soortgelijke zangeres, maar zolang je het enkel bij Marina houdt zal dat geen probleem zijn. Laat Lady GaGa, Lana Del Rey of Madonna dus even voor wat ze zijn.