Isbells - Stoalin' (2012)

Wel wel, een nieuwe plaat van Isbells! Het debuut mocht er zeker wezen, benieuwd welke richting het uitgaat..

Staat op luisterpaal!! Klinkt best lekker...ga ze opzoeken in het Patronaat 19 april.

Mooie vooruitgang maken ze hier, na het titelloze debuut.
Met Stoalin' bewijzen ze dat ze ook hun eigen sound kunnen creëren, want alhoewel soms de Bon Iver invloeden nog lichtjes te horen zijn.
Slaan ze hier toch wat meer hun eigen weg.
Ze maken lekker in het gehoor liggende folk -alhoewel deze wat minder commercieel klinkt dan hun debuut- toch zullen ze er denk ik een groot publiek mee bereiken.
De composities zitten beter in elkaar, en er is zelfs plaats voor een drumstel, piano en blazers.
Kortom een geslaagde terugkeer, die zeker een ruime 3,5* waardt is.

Ik weet nog niet zo goed wat ik van hun single Illusion moet vinden, ga dit album zeker nog beluisteren.

Er staan betere nummers op dan Illusion kan ik je alvast zeggen.
Dat vind ik toch.

Ook maar even opgezet.

Erg mooie plaat! Vandaag gekocht en de eerste luisterbeurt is al goed bevallen. Rustige meeslepende muziek, ideaal voor de lente! Ben benieuwd de cd nog groeit naarmate ik 'm vaker luister...

Iets te rustig wat mij betreft. Het zou het album ten goede komen als ze die 'rustige meeslepende' zang wat vaker zouden doorbreken. In 'Elation' en de finale track 'Erase and Detach' doen ze dat instrumentaal heel fijn. Helaas zit dat nummer tegen het eind aan en moet je er eerst 7 nummers op wachten.
Van de week nog maar eens luisteren voordat ik een oordeel vel; dit is duidelijk een groeiplaat.

Hele mooie plaat van het Vlaamse Isbells. Het debuut was bijzonder ingetogen en verrassend sterk. Dit keer is er wat meer variatie en ligt het tempo iets hoger, maar sfeervol blijft de belangrijkste typering.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Isbells - Stoalin' - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Knappe recensie. Kon het niet beter verwoorden.

Mooi stuk inderdaad.

Een album van Isbells wat in het begin aardig wat indruk maakt maar nergens echt spannend wordt. Ik heb moeite de hele cd af te luisteren terwijl hij ook niet echt tegenvalt. Een twijfelgeval. Geef de band nog wat tijd door met regelmaat de cd af te spelen. Misschien komt het nog wel goed.

Aangezien ik het hier nog niet had vermeld: na die voor "As Long As It Takes" heb ik intussen ook voor "Illusion" de officiële videoclip gemaakt .

Erg mooi gedaan Ken!

heading for the newborn valt echt wel tegen. ze willen met dat nummer meer uptempo klinken. ik vind het vooral een slechte herhalingsoefening die bovendien nergens raakt. terwijl op hun debuut toch wel een paar warme nummers stonden die me raakten.

Met het debuut wist Isbells me in 2009 reeds te overtuigen van het potentieel dat er huisde in de band, al deed het me zo nu en dan toch net wat te veel denken aan Bon Iver. Ik was dan ook benieuwd naar de nieuwe plaat, ‘Stoalin’’ genaamd. ‘Heading for the Newborn’ was het eerste nummer dat ik te horen kreeg van de nieuwe plaat, en die stond me meteen aan; meer uptempo, met leuk gitaarwerk. Een zomers nummer, dat me desondanks niet overhoop wist te lopen. Het titelnummer is ook zeker niet het beste dat Isbells ooit heeft gemaakt, dus met een bang hartje begon ik voor het eerst de nieuwe plaat te beluisteren.

Isbells, dat is vooral Gaetan Vandewoude. Maar meer dan op het debuut, staat er nu een band. Zijn broer Christophe is aangesloten, en ook de Nederlandse zangeres Chantal Acda doet mee. Zij zorgt voor tegengewicht voor het fragiele stemgeluid van Gaetan Vandewoude. Dit is er ook aan te horen, dat Isbells nu meer een band is geworden. Nochtans vind ik ook ‘Heart Attacks’ niet al te geweldig. ‘Heading for the Newborn’ daarentegen ben ik steeds beter gaan vinden, en nu is het één mijner favorieten.

Maar de echt fraaie dingen moeten dan nog komen. ‘Falling in and Out’ heeft een boodschap die je kan vergelijken met de mythische feniks; sterven om te incarneren. Ik zie het zo toch, dat een relatie sterker kan worden door met een schone lei te herbeginnen. “Falling in and falling out of love; don’t you know that’s what I’m dreaming of; so in the end that we could start from the top; don’t you know that’s what I’m dreaming of”. De baslijntjes op dit nummer zijn trouwens om van te smullen!

Met ‘Letting Go’ heb je dan een nummer dat weer tegen het geluid van ‘For Emma, Forever Ago’ aan schuurt, de stem van Gaetan lijkt hier wel op breken te staan. Het is allemaal wel erg goed en geloofwaardig gedaan, want de song weet me bij de keel te grijpen. En dat doet een goeie song uiteindelijk toch, al kan het soms wat langer duren (lees: ‘Heading for the Newborn’). ‘Letting Go’ is het blokhutnummer op de plaat, als je begrijpt wat ik bedoel. De hut in kwestie is gemaakt van weerbarstig beukenhout. Er brandt een eenzaam vuurtje binnen. En toch heb je het koud, zo in je eentje.

‘Illusion’ heeft een wat voller geluid, klinkt ook ietwat opgewekter (al is die neerslachtige ondertoon zeker niet afwezig). Het refrein zorgt echter voor wat zon, en klinkt erg vlot. Een geschikte single, voor de meerwaardezoeker. De ik-persoon is op zoek naar “closure”, en dat komt het best tot uiting in dat refrein, waar de zang van Gaetan en Chantal fraai samenkomt. “This has been an illusion; but how could I have known; I’m writing down all my conclusions; so I could let you go”.

De teksten zijn nooit moeilijk te begrijpen, en soms zelfs iets te simplistisch van aard, als je ‘t mij vraagt. In ‘One Day’ bijvoorbeeld, klinkt het refrein “One day; I’m gonna get liked; one day; I’ll be all right”. Nu stoort dit niet enorm, maar toch wel een beetje, omdat het nummer voor de rest wel op niveau is. Dan is het jammer dat zo’n refrein de orde een beetje verstoort. Ook muzikaal is het een sterk nummer, met die melancholisch klinkende blazers en vaag een eind weg tokkelen op de akoestische gitaar.

‘Elation’ herbergt dan weer een kinderkoor, een geslaagde toevoeging. Gaetan haalt voor dit nummer zijn hoge falsetto nog eens uit de kast, en dan hoor je toch duidelijk de gelijkenis met Justin Vernon. Vooral de samenzang met Chantal Acda is weer indrukwekkend mooi. Ik zing het altijd mee (het onomatopee-gedeelte dus), vals als een kat, dat weet ik zelf ook wel. Maar soms moet ik gewoon meezingen, kan ik niet anders. Mijn geest roept me toe dat ik me maar ‘ns moet laten gaan. Het kinderkoor maakt het nummer echt helemaal af. Op naar ‘Baskin’’.

Meteen ook het enige nummer dat onder de 3 minuten klokt. Een nietige worm tussen giganten? Neen, zeker niet in de bedoeling van “minderwaardig”. Het is geen nummer dat er bovenuit steekt, maar een sterke middenmoter; één van die vele “gewoon leuke songs”. Het zet met z’n ongedwongen, sobere geluid al de toon voor de geweldige afsluiter, ‘Erase and Detach. Dit nummer begint wel erg rustig, met een naar blues geurende akoestische gitaar. Gaetan schuift er zijn zang op de meest ingetogen manier tussen, maar op een bepaalde manier beklijft dit wel. Je zit in ieder geval in spanning te luisteren, en dat is exact de bedoeling, want dan is de impact van wat er nog komen gaat des te groter. De song (en het album) eindigt met de grootste, meest geweldige uitbarsting uit het (toegegeven, nog prille) oeuvre van deze Belgische band. Het mooiste bewijs dat Isbells een echte band is. De drummer stuwt, de blazers trekken en duwen, de lont dooft uit met een outro op piano, terwijl de aandachtige luisteraar het akoestische spel van in het begin van de song op de achtergrond nog kan terugvinden.

Isbells is gegroeid, zoveel is duidelijk. En zoals dat met zoveel gaat, gebeurt dit met vallen en opstaan. De foutjes die gemaakt zijn, worden hen vergeven, en zullen enkel betere muzikanten van hen maken. ‘Stoalin’’ is een prima opvolger voor het titelloze debuut, met jammer genoeg enkele mindere nummers. Door bepaalde nummers ben ik echt van mijn sokken geblazen, maar de soms der delen weet me niet helemaal te overtuigen.

3,5 sterren

Mooie recensie AOVV, ik kan me er grotendeels in vinden.

Wat mij betreft boeken de Isbells een duidelijke vooruitgang met deze tweede plaat. Het klinkt voller, door meer blazers, meer variatie in de nummers. Zo horen we ineenen een kinderkoortje in Elation, en een Sigur Ros achtig einde in Erase and Detach. Maar ook het geluid van het vorige album is volop aanwezig, zoals bijvoorbeeld in de werkelijk prachtige single IIlusion. Ik snap dan ook niet dat dit een stuk minder aandacht lijkt te krijgen dan hun voorgaande album. Ook ik heb pas een week geleden de moeite genomen het te gaan luisteren.

Belgen en muziek, het blijft een geslaagde combinatie.

4*

Isbells was in 2009 en prettige kleine ontdekking, die live wel een relaxte sfeer wisten neer te zetten en ook een mooie zangeres om naar te kijken, das ook nooit verkeerd. Naar meerdere malen beluisteren werd het debuut toch wel ietwat eenzijdig om geboeid te blijven. Bij dit Stoalin' doen ze toch net dat beetje meer met de nummers en de instrumenten zijn van toegevoegde waarde. Het nummer Heart Attacks zou zo geplaatst kunnen worden in een aflevering van Grey's Anatomy, zowel in titel als sfeer. Weet niet of ik ook deze plaat in huis ga halen.
Wij hebben drop, pindakaas, stroopwafels en kaas. Maar zij hebben Chocolade, Friet, Bier en Muziek.

Soms komt er plots een onverwacht plaatje in mijn cd kast terecht. Een broer van een collega van mij deed zijn cd collectie weg ( tja Spotify ). Heb het gevoel dat deze nog beter is dan zijn debuutplaatje dat ik al bezit.
Alleszins een leuke aanwinst.