Jah Wobble / The Edge / Holger Czukay - Snake Charmer (1983)

Interessant project van het onwaarschijnlijke trio The Edge (U2), Jah Wobble (ex-bassist PIL) en Holger Csukay (electronicapionier van het befaamde Can en bekend van David Sylvian).
Valt toch tegen. Veel gefröbel per cm3. The Edge is onherkenbaar, alleen in Snake Charmer (repise) is iets van zijn toekomstige werk op The Unforgettable Fire te horen.

Kom toch op mijn bovenstaande mening terug. Lijkt in eerste instantie op gefröbel, maar heeft bij nadere beluistering vele lagen die pas bij meerdere sessies naar boven komen.
Is denk ik ook heel interessant voor Neo.

De reprise van Snake Charmer is de topper, hier, maar sowieso een aardig weirde EP, in de positieve betekenis van het woord.

Wobble heeft (ook met Ollie Marland) vaker dit soort funkende muziek gemaakt; drijft op ritmesectie, met belangrijke rol voor keyboard. Rol voor gitaar is daarin eerder een van "versierend, ornamentaal" dan van dragend - tenzij je natuurlijk de gitaar zo gebruikt, met korte, puntige riffjes zoals bijv bij The Furious Flames, de oude begeleidingsband van James Brown (luister maar eens naar de oude live opnames van Brown at the Apollo).

Deze mini-lp (staat erop) schurkt regelmatig tegen fusion (rockjazz) aan, Wheather Report, Chick Corea - best wel ff vliegen vanuit wave-land.

Afgaand op de (zachte) plastic hoes ooit gekocht op een beurs, in eerste instantie getriggerd door het grafische artwork van de hoes; leuke aanschaf. Wobble doet meer noemenswaardige dingen.

Zeker. Hij is niet voor een gat te vangen. Dit album onder de naam Invaders of the Heart is ook zeer de moeite waard. Grotendeels een improvisatie met oosterse klanken en prachtig drum- en percussiewerk van Michel Schoots (oud drummer van Urban Dance Squad).

Arthur Russell leverde overigens de teksten voor Hold On To Your Dreams.

Bij toeval tegen deze plaat aangelopen.

Klinkt niet verkeerd. Leuke mix met funk, jazz, afrikaans en meerdere world muziek.

Doet heel erg aan Talking heads denken.

Op de normale versie van Snake Charmer en Sleazy toch ook wel? Die minimale Gang of Four-achtige slag op de gitaar hoor ik wel. Je hoort nog ook duidelijk zijn grote invloeden van The Edge (PiL-gitarist Keith Levene, Magazine/Banshees/Visage-gitarist John McGeoch en Andy Gill) .

Weirde maar coole plaat. Duidelijk in de tijd van exotische experimenten als die van The Clash, Japan, Bowie, Eno en vooral The Talking Heads. Nooit gedacht dat ik The Edge nog eens afrobeat zou horen spelen. De bas van Wobble wobble't natuurlijk zoals altijd, wel wat funkier en uptempo dan op de PiL-platen.

De rare late night-r'n'b van Hold on to Your Dreams is mijn favoriet.

Kortom, luisteren!

PS. Er is eenzelfde soort plaat uitgekomen aan het begin van Johnny Marrs tijd voor The Smiths, Quando Quango's Pigs + Battleships op Factory. Daar speelt ie funkriffs die hij (los van Barbarism Begins at Home) pas weer voor The Talking Heads en The The zou oppakken.

The Edge is met name beïnvloed door McGeoch, volgens eigen zeggen, maar hoor op deze plaat idd vooral veel Levene en Gill elementen in zijn spel en dat past ook beter bij het meer ritmische karakter van dit album.

Volgens mij sowieso een vrij New Yorks product dit...zie ook het 'Francois Kevorkian presents..' bovenaan de hoes. Deed het ook goed in het (alternatieve) nachtleven aldaar.

Bij nadere beluistering typisch jaren '80 studiowerk met een fijn productiegeluid, maar zeker niet gespeend van het eerder genoemde gefröbel. Echt iets voor de platennerds.
Je ziet de dj's met moelijke new wave-haardossen op feestjes met Madonna en Andy Warhol wel een beetje voor je als je dit luistert.