Nu.Clear.Dawn - Poem of a Knight (2003)

Syrië? Ja, Syrië en we gaan niet over de huidige situatie daar spreken maar over deze plaat, voor zover ik weet de eerste Metal plaat uit dat land ooit, in eigen beheer gemaakt en zonder te veel plaatselijke autoriteiten wakker te maken. Eigen beheer betekent hier haast onvermijdelijk een mindere productie (de balans onderling) maar goed genoeg om van te genieten. Da’s zeker, da!

Syrië? Op MusicMeter staan momenteel 15 Metal platen uit dat land, uw dienaar heeft ook zijn best gedaan en deze is één van mijn toevoegingen. Referentiekader? Progressieve Metal volgens de (platgetreden) paden van Dream Theater en consoorten, dus wat is hier zo speciaal aan? Alleszins de afkomst, nogmaals, maar ook de razend knappe prestaties. Het album bevat een concept en vertelt het verhaal van twee geliefden, Luis en Anna. Ouverture is een trage bombastische opener maar tijdens The Meeting barst men los in snelle gitaarloopjes en double bass werk. Ik kan u verzekeren dat de heren hun instrument beheersen, de zanger mist een beetje kracht maar zingt wel zuiver. Ervaring komt door oefening en oefening baart kunst. Catchy songs schrijven met kop en staart kunnen ze al, dus verwacht geen ellenlang nodeloos gefreak. De gitaar van Shant Hagopian zorgt enkele keren voor knallend vuurwerk, wat een geweldenaar. De tussenkomsten van toetsenist A.K. zijn altijd raak, op synthesizer, klavecimbel of piano. Het probleem ligt hem enkel bij sommige zanglijnen, het best komt hij tot zijn recht vanaf het rustige Wounded, wanneer het tempo iets omlaag gaat.

Syrië? Lang heb ik getwijfeld om dit album te kiezen als mijn inzending voor het Metal Album van de Week maar ik wil van deze groep geen curiosum maken, ze verdienen veel meer want dit album zal de liefhebbers van o.a. progressieve metal wel smaken. Jammer genoeg is het bij dit album gebleven. Het is niet origineel, en dan? Hoe zijn vele Westerse topgroepen gestart en waar hebben zij de mosterd gehaald? Aanrader!