Alkerdeel - Morinde (2012)

Heerlijk album. Vet, vuil en een bastaard van sludge, drone en black metal. Volledig uit de zompige moerassen van Zomergem ontsproten. Ze zingen trouwens in het 'Zomergems' maar je verstaat er toch geen fluit van dus dat valt niet op.
De beste Belgische metalplaat van dit jaar tot hiertoe en een kanshebber om op mijn eindejaarslijstje te komen.

Staat in mijn updates!! Binnenkort dus maar eens checken!!

Vier prachtige sterren krijgt deze...hem net voor de derde keer geluisterd...maar nu even een weekje niet!! ZWARE SHIT dit!!

Intense plaat. Leviathan komt een beetje in me op, maar ook bands als Portal of Overmars. 1 muur aan geluid, waar toch ook nog heel wat nuance in is te horen.

En één van de beste gigs op Roadburn 2012. Mijn gedacht.

Bruut, vuig, log, smerig monster is dit. Ik heb gelezen dat de mannen van AmenRa ook een nieuwe plaat gaan uitbrengen. Het zal mij benieuwen of zij beter kunnen als Alkerdeel, maar als dat zo is, hebben we meteen twee geweldige metalplaten uit België dit jaar!

Machtige plaat van Alkerdeel. Ik zag ze eind juni live in Gent, echt een ervaring.
Die schreeuw naar het einde van Winterteens toe, wat een oerschreeuw, prachtig gewoon! Leuk doosje ook waar het cd'tje in zit, eenvoudig, maar meer moet dat niet zijn.

“Only live is real!” staat zowel op hun site als op de hoes van hun nieuwe CD, ‘Morinde’, te lezen. De mannen van Alkerdeel hebben de plaat dan ook in één dag opgenomen, live in een garage, zonder overdubs of wat dan ook. De vuige sound die daar het resultaat van is, spreekt tot de verbeelding, en is bovenal bijzonder beangstigend en intens.

Voor de duidelijkheid: Alkerdeel is een collectief uit Zomergem, en maakt, naar eigen zeggen, “Filthy blacksludgedronedoom”. Metal dus. En dit is zeker niet gelogen, want de band komt soms uit onverwachte hoek aanstormen. Ik hoor er invloeden van de oude black metal van o.a. Darkthrone in terug, maar ook het bezwerende spacegeluid van Ufomammut, en de epiek van landgenoten AmenRa. De oerschreeuwen van Pede zorgen voor rillingen.

Het begint al meteen goed met ‘Winterteens’, een monster van een song van ruim 13 minuten lang. Een sfeervol intro, verzorgd door Mories van Gnaw Their Tongues, is een uitstekende voorbode voor al die grimmigheid die nog zal volgen. Niet veel later gaan de musici razend aan de haal met hun instrumenten, het drumstel wordt de verdommenis ingeslagen, de gitaar wordt tot het uiterste gedreven. Het geheel klinkt op het eerste gehoor monotoon, maar ook lekker chaotisch, en zoals algemeen geweten, is chaos onvoorspelbaar. Ik heb de indruk dat deze plaat voor mij, al heb ik ‘m al zo’n 10 keer beluisterd, nog steeds onvoorspelbaar blijft. Alsof ik telkens een totaal andere plaat verwacht.

‘Horsesaw’ is misschien wel het meest in razernij ontstoken, op de drift geslagen nummer dat ik in 2012 heb gehoord. Het nummer duurt ocharme tweeënhalve minuut, maar begint al meteen met malcontente gitaren, en wanneer Pede zijn strot wijd opentrekt, barst de hel los. De dominante riff die dan te horen is, is pure black metal. Ook het tussenstuk, waarin even (een klein beetje) gas wordt teruggenomen, klinkt kwaadaardig, ik heb er niet meteen een ander woord voor. Is dit het geluid dat door het hoofd van een psychopaat gaat? Een smerige modderpartij in de diepste krochten van de hel.

‘Hessepikn’ geeft de luisteraar de tijd om even op adem te komen, voor het monumentale slotnummer er aankomt. Dit nummer ligt meer in het gebied van de ambient en dronemetal, het geluid is groots en bijzonder sfeervol, het macabere gefluister van Pede draagt daar een steentje toe bij, zeg gerust een heus rotsblok. De laatste anderhalve minuut is er echter een fantastische tempoversnelling, en trekt Pede zijn strot weer volledig open. Daarna stilte, plotsklaps. Het beest ligt op de loer..

Dat beest schrikt eerst nog een ogenblik van een ontstemde gitaar, maar barst dan los. Overstuurd gitaargeluid, maniakale drums, een vet basgeluid. ‘Du Levande’ laat zich meteen gelden. Vervolgens gaat de storm liggen, en wordt het beest rustiger. De fraaie geluidseffecten zorgen ervoor dat het lijkt alsof de wind huilt, demonen in het diepe, donkere woud oorlogskreten gillen, en de onderliggende gitaarlagen houden de spanning en intensiteit erg hoog. Dit deel duurt vrij lang, en blijft maar door en doorgaan, heeft een hypnotiserend effect. Maar uit deze monotonie wordt een pronkstuk opgebouwd, met ijzingwekkende oerschreeuwen en monumentale riffs tot gevolg. En dan zijn we nog maar halfweg.

Ook in deze song komen drones voorbij, maar telkens gaan die al snel over in epiek, de gitaar neemt daar de bovenhand. Het voor het kwartier horen we een fantastische, donkere riff, met daarboven spoken word, maar dan van het meest obscure dat ik ooit heb gehoord. Ik begrijp er overigens geen woord van, weet enkel dat Alkerdeel voor ‘mestkar’ staat, en Morinde voor ‘moddereend’, maar als de muziek zo bezwerend is, en de vocalen aanvoelen als een onbreekbare banvloek, maakt dat niet zoveel uit. Alles is sfeer. Het grootste slot mondt uiteindelijk nog uit in een fraaie outro, wederom verzorgd door Mories, en voorzien van de nodige verrotting. Piepend geluid, dat langzaam vervaagt.

‘Morinde’ is een plaat die zo echt is als kan zijn. Die authenticiteit draagt ook bij tot de sfeer. “What you hear is what you get!”, staat op de site te lezen. En zo is het maar net.

4,5 sterren