Bonnie Raitt - Streetlights (1974)

Het vierde Album van Bonnie Rait bevat uitsluitend covers, van Joni Mitchel to John Prine en heeft waarschijnlijk de lelijkste hoes van al haar albums.
Wat dit album een beetje mist is tempo. Het blijft in dezelfde gezapige sfeer hangen. De muziek gaat richting softpop en dat vind ik jammer. Ik hoor haar liever in de southrenrock hoek. Begrijp me goed, het is zeker niet slecht wat hier op staat maar ze kan veel beter. Een lichte teleursteling, na de twee voorgaande pareltjes, is dan ook onvermijdelijk. Hoogtepunten zijn voor mij Angel from Montgomery (al klinkt het op haar live album Road Tested een stuk hartverscheurender..) en Allen Toussaints What Is Success. Twee van de 10 nummers, lijkt mij te weinig.

Ik sluit me aan bij de vorige spreker. Het feit dat ”Streetlights” louter uit covers bestaat is eigenlijk niet hetgeen me het meest stoort. Het is het gebrek aan durf, tempo en scherpe randjes die dit album een te braaf karakter geeft. Bonnie Raitt’s mooie stem maakt dit album voor mij nog een voldoende en genietbaar, maar het raakt me nauwelijks. Het mooiste nummer vind ik ”Angel from Montgomery”. Dat is gewoon een mooi liedje, maar ik vind de uitvoering van Susan Tedeschi veel beter. De albumhoes werkt niet echt mee in de beleving. Slecht vind ik ”Streetlights” zeker niet, maar het is nergens memorabel om echt te beklijven.

In 1974 opgenomen in de OOR jaarlijst en staat daarin één na laatste (gedeeld). Heb het album aan een zorgvuldige luisterbeurt onderworpen en ik moet concluderen dat het een matig album is. Nou is het genre bovendien niet mijn smaak, dus van mij geen stem.

Een meer mainstream pop-plaat. Eigenlijk doet Raitt hier een gooi naar een MOR-plaat. Alle ingredienten zijn wel aanwezig: goedevsongs, goede zang, slick productie, heldere sound.

Alleen ontbreekt het deze plaat aan spannin en avontuur. De voorgangers waren rauwer en gedurfder.

Maar als achtergrondmuziek/MOR-plaat doet deze het prima. Ik vind ook de hoes niet mooi. Raitt zag er veel beter uit, dan deze hoesfoto doet vermoeden.

op dit vierde album valt nog de tot dan toe van haar vertrouwde mix van ballads, blues, rock en r&b te horen. ervaar het zelf niet als mainstream pop of een MOR plaat, hoewel de productie met hier en daar wat strijkers arrangementen wel iets gepolijster is dan de voorgangers.

op "Streetlights" staan 9 covers en een nummer van producer Jerry Ragovoy die "Ain't Nobody Home" speciaal voor dit album schreef. de ballad liefhebber komt aan haar/zijn trekken met het gouden trio "That Song About the Midway" een folky versie dat n.m.m. het origineel van Joni Mitchell overtreft, "Rainy Day Man" (James Taylor) en "Angel From Montgomery" (John Prine) dat live uitgroeide tot een publieksfavoriet.

ook de ballad "Everything That Touches You" van Michael Kamen, bekend van zijn orkestrale arrangementen op een aantal Pink Floyd albums is fraai.

de meer up-tempo nummers "I Got Plenty", "Takin' My Time" (Bill Payne) en "You Got to Be Ready for Love" zorgen voor een fijne balans, samen met de r&b van "What Is Success" een nummer van New Orleans legende Allen Toussaint en "Ain't Nobody Home" dat hier naadloos op aansluit. het soulvolle "Got You On My Mind" met een fraai dameskoortje valt ook in die categorie.

op haar latere albums uit de 70's en 80's zou haar muziek inderdaad wat meer richting mainstream gaan. dat mainstream gehalte valt op "Streetlights" nog wel mee.

opgegroeid met muziek in de 70's en wellicht ook ingegeven door nostalgie reken ik "Streetlights" samen met de voorgangers "Give It Up" en "Takin My Time" tot haar klassiekers.

Album werd geproduceerd door Jerry Ragovoy
Recorded at The Hit Factory, New York

deelcitaat uit de liner notes:

"The daughter of Broadway singer John Raitt, Bonnie first began singing and playing guitar at age 12. Her natural affinity for the blues brought her a loyal local following on the Radcliffe campus where she attended college for two years before leaving to pursue music full-time. During the late 60's she gained national attention as an opening act for such blues masters as Howlin' Wolf and Mississippi Fred McDowell, as well as her mentor Sippie Wallace"