Bonnie Raitt - Give It Up (1972)

Perfecte plaat en ik pik 'm er even uit omdat hij naar mijn mening zo kenmerkend is voor de sfeer en stijl van het begin van de jaren '70. Na een korte maar zeer krachtige flower power in 1968 met LSD als middel tot revolutie en een tendens in de pop/rock om geheel nieuwe richtingen in te slaan, resulterend in psychedelische, experimentele en kunstzinige muziek, zien we eind jaren '60 al een romantische omslag: niemand gelooft nog in revolutie en men isoleert zich van de maatschappij door zich terug te trekken op het platteland in communes waar men een simpel maar puur leven nastreeft in eenheid met de natuur, met God, met de medemens en met zichzelf. In plaats van progressief en vernieuwend te willen zijn grijpt de rock nostalgisch terug naar de 'eerlijke' oervormen van blues en country. Dit topalbum van Bonnie Raitt is zo'n album dat die tijd volmaakt weerspiegelt: de muziek is een mix van blues, country en rock en er staan alleen maar prachtnummers op. In feite is 1972 rijkelijk laat voor die stijl (onder meer The Byrds en The Rolling Stones keerden al in 1968 terug naar de blues en country en in 1972 zou alweer een nieuwe art rock ontstaan met onder meer David Bowie en Roxy Music), maar misschien is het daarom zo'n perfect album geworden: Bonnie Raitt hoefde het genre niet meer uit te vinden maar kon het nog net op tijd perfectioneren zonder achterhaald te klinken.

M'n favorieten zijn 'Love me like a man', een van de stoerste nummers dat ik ken, en 'Love has no pride', een van de mooiste ballades die ik ken.

de opvolger van haar wat wisselvallige gelijknamige debuut is een voltreffer. door een betere songkeuze maar vooral ook een betere productie klinkt deze een stuk volwassener dan het debuut.

de blues roots sound van het debuut is wat minder prominent aanwezig en maakt plaats voor een wat gevarieerder geluid (blues/folk/rock/r&b). een aantal prachtige ballads met het door haarzelf geschreven "Nothing Seems to Matter", "If You Gotta Make a Fool of Somebody" (Rudy Clarke), het folky "Too Long at the Fair" en de sterke afsluiter "Love Has No Pride" van singer/songwriter Eric Kaz.

op het intro van de up-tempo opener "Give It Up" eveneens een Bonnie Raitt original geeft zij meteen haar visitekaartje af met het geweldige slide gitaar spel. verder sterke covers van de onvolprezen Chris Smither de fraaie blues van "Love Me Like a Man" en een lekkere up-tempo uitvoering van "Under the Falling Sky" (Jackson Browne).

haar derde eigen nummer op dit album "You Told Me Baby" beklijft iets minder, maar het album als geheel reken ik tot 1 van haar beste. Top 5 materiaal binnen haar indrukwekkende oeuvre.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich behalve oude bekende Freebo (fretless bass, tuba) o.a. leden van de Paul Butterfield Blues Band, de Edison Electric Band, de Fabulous Rhinestones en John Hall en Wells Kelly, beide lid van de destijds net opgerichte band Orleans. ook de Engelse bassist Dave Holland bekend van zijn werk in de 60's met Miles Davis speelde mee op deze klassieker.

Album werd geproduceerd door Michael Cuscuna
Recorded June, 1972 at Bearsville Recording Studios, Bearsville, New York

om dit album in de tijdgeest van de begin 70's te plaatsen "This album is dedicated to the people of North Vietnam and the loving memory of a dear friend, Fred McDowell"