James Iha - Look to the Sky (2012)
mijn stem
11 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: EMI
-
Make Believe (2:43)
met Nina Persson
-
To Who Knows Where (4:18)
met Sara Quin
-
Gemini (3:53)
-
Speed of Love (3:44)
-
Till Next Tuesday (3:49)
met Nina Persson
-
Summer Days (3:35)
-
Appetite (4:11)
-
Dream Tonight (3:14)
met Sara Quin
-
New Years Day (3:47)
-
Waves (3:38)
met Karen O
-
A String of Words (3:56)
-
4th of July (3:40)
-
Dark Star (4:55)
-
Diamond Eyes * (3:56)
-
Stay Lost * (3:35)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
49:23
(56:54)
0
bone machine (crew)
geplaatst: 13 maart 2012, 15:39 uur
Wordt eerst uitgebracht in Japan, een Europese/VS releasedatum is nog niet bekend.
0
geplaatst: 13 maart 2012, 20:03 uur
Zijn eerste soloplaat is volgens mij ook net opnieuw uitgebracht. Leuk. 
Hij is wel goed grijs geworden!
Hij is wel goed grijs geworden!
0
geplaatst: 27 maart 2012, 22:52 uur
Zoals ik bij voorganger Let It Come Down al schreef liet ik dat album vrij lang links liggen. Geen idee waarom. Het kon niks worden...... onzin natuurlijk want ik vond zijn bijdragen aan de Pumpkins-albums altijd erg plezierig. Zijn stem stond nogal in contrast met die van Billy Corgan en misschien was dat het wel: het was wat vlak en kleurloos.
Maar verdorie wat viel dat album mee. Had ik er maar eerder naar geluisterd!
Logisch dus dat dat me geen tweede keer zou gaan overkomen en aangezien we nu vrij gemakkelijk albums kunnen beluisteren, Japanse release of niet, heb ik deze keer niet getwijfeld.
Hoe zou dit album gaan uitpakken?
Over de zang kan ik wederom vrij kort zijn: Iha is geen begenadigd zanger maar net als op zijn debuut past het wonderwel goed binnen de lijnen van de nummers zoals dat ook op de Pumpkins-nummers het geval was.
Melancholische liedjes, eenvoudig van opzet, hier en daar wat aangezet met electronische laagjes en we hebben het album in een notendop.
In To Who Knows Where hoor ik zelfs een vleugje Adore van de Pumpkins (maar dan wat minder zwaarmoedig).
Nergens wordt het album memorabel of veer ik enorm op door spitsvondigheden of het uitdragen van emoties en toch pakt het me weer, zelfs zijn stemgeluid vind ik zeer aangenaam en warm overkomen.
James Iha schrijft gewoon fijne liedjes. Liedjes die weinigen echt zullen bereiken op wat fanatieke Pumpkins fans en (blijkbaar) Japanners na.
Ik ben blij dat het mij ook heeft weten te bereiken: niks mis met Look to the Sky.
Net als de afgelopen zonnige lentedagen vang je de eerste voorzichtige zonnestralen op die je enigszins weten te verwarmen als voorbode op een hopelijk aangename zomer: zo voelt dit album ook aan.
Perfecte timing!
Maar verdorie wat viel dat album mee. Had ik er maar eerder naar geluisterd!
Logisch dus dat dat me geen tweede keer zou gaan overkomen en aangezien we nu vrij gemakkelijk albums kunnen beluisteren, Japanse release of niet, heb ik deze keer niet getwijfeld.
Hoe zou dit album gaan uitpakken?
Over de zang kan ik wederom vrij kort zijn: Iha is geen begenadigd zanger maar net als op zijn debuut past het wonderwel goed binnen de lijnen van de nummers zoals dat ook op de Pumpkins-nummers het geval was.
Melancholische liedjes, eenvoudig van opzet, hier en daar wat aangezet met electronische laagjes en we hebben het album in een notendop.
In To Who Knows Where hoor ik zelfs een vleugje Adore van de Pumpkins (maar dan wat minder zwaarmoedig).
Nergens wordt het album memorabel of veer ik enorm op door spitsvondigheden of het uitdragen van emoties en toch pakt het me weer, zelfs zijn stemgeluid vind ik zeer aangenaam en warm overkomen.
James Iha schrijft gewoon fijne liedjes. Liedjes die weinigen echt zullen bereiken op wat fanatieke Pumpkins fans en (blijkbaar) Japanners na.
Ik ben blij dat het mij ook heeft weten te bereiken: niks mis met Look to the Sky.
Net als de afgelopen zonnige lentedagen vang je de eerste voorzichtige zonnestralen op die je enigszins weten te verwarmen als voorbode op een hopelijk aangename zomer: zo voelt dit album ook aan.
Perfecte timing!
* denotes required fields.
* denotes required fields.