Raekwon - Immobilarity (1999)

Dit moet echt één van de grootste kwaliteitsverschillen tussen debuutalbum en opvolger OOIT zijn. Was Cuban Linx een geniaal meesterwerk, Wu-Tang op z'n hoogtepunt... dit is echt helemaal niets. Geïrriteerd dat RZA geen tijd voor 'm had zocht Rae z'n heil in zeer matige non-Wu producers, en tekstueel blijkt dat ie zonder z'n vrienden ook weinig te melden heeft,

"Sneakers" houdt dit wanproduct van een lagere score af.

Wat een tegenvaller.

**

Ik vind hem wel aardig, 3,5*

Ook ik vind het nog wel te pruimen. Natuurlijk andere koek dan zijn debuut, maar bevat wel enkele leuke momenten. Nipte 3*, wel al lang niet meer gedraaid.

Ik vind het fjiner dat hij nu niet zoveel featurings heeft.. laat maar zeggen geeneen nu.
Het is dan niet net als zijn vorige album maar het ligt op een hoog niveau in een ander sub genre.

#2 is echt zo'n Eminem beat

Jawel hoor, 5 nog wel haha

#6 ft. American Cream Team, #8 ft. Big Pub, #9 ft. Kim Stephens, #10 ft. Method Man !! #15 ft. Masta Killa !!

En track 17 ook eigenlijk nog weer met American Cream Team.
Of bedoelde je wat anders ?

Maar vond deze cd ook maar matigjes

Zonde hoor, ondergewaardeerd album
De rijms van Raekwon en zelfs de inhoud ervan is geweldig, de beats zijn ook lekker grauw maar soms wat teveel geloopt, maar daar draait een rap album niet om!
Volgens mij hebben jullie allemaal alleen naar de beats geluisterd, lyrisch vind ik Raekwon de beste naast GZA.
Nog even het album afluisteren en eindoordeel komt.

Ja hoor, de teksten, daardoor 3,5, het album is goed van #1 t/m #17 en dan begind het af te zakken.
De beats zijn zeker wat geloopt maar de teksten blijven me pakken voor interesse.

De teksten, ok...maar de meeste beats zijn écht slecht hier vind ik. Enorme tegenvaller voor mij. Slechts een paar nummers die ik goed vind (Real Life, The Table, Raw, Heart to Heart (vanwaar kennen we die beat ookal weer?)), maar idd écht niet te vergelijken met zn voorganger.

Redelijke opvolger vind ik van het eerste album. The Table met Masta Killa is het beste nummer.

Redelijke plaat. Simplistische maar bij vlagen redelijke producties die makkelijk in het gehoor liggen. Rae komt wel aardig maar kan natuurlijk veel beter. Laatste 3 à 4 nummers zijn wel zwak (Pop Shit ).

3*

Ik vond dit net beter als OBFCL maar gewoon jammer dat hij het album zo vol duwt met kuttracks opt einde en ook links en rechts int midden. Hadden hier een track of 14, 15 opgestaan was het een vet album geweest, nu een redelijk goed

Geproduceerd door Six-July

Live From New York is toch wel erg lekker.

All I Got Is You Pt. 2 vind ik erg chill, maar het geheel als album is echt stukken minder dan z'n eerste album.

Groot kwaliteitsverschil natuurlijk met Cuban Linx, maar wie wat weet van de Wu-geschiedenis is dat geen verrassing. Ik vind het eigenlijk het eigenlijk wel een hele goede plaat.

De Wu-Tang-referenties worden ingeruild voor een directe, dicht-op-de-huid straat-storytelling; Live From New York dus. Het doet me qua sfeer dan ook vooral denken aan It Was Written, met een vleugje CNN en vroege Mobb Deep. De pianobeats zijn nergens heel indrukwekkend, en hebben vaak ook iets eentonigs. Tegelijkertijd zijn de geluiden een perfecte achtergrond voor Raekwons agressieve rapstijl. Raekwon klinkt alsof hij doorgesnoven achter de microfoon staat en daardoor werkt het. Je hebt steeds het idee dat hij tien dingen tegelijk heeft gezien en zijn verhaal zo snel mogelijk kwijt moet.

De plaat klinkt dus niet meteen als een Wu-Tang project, maar dat zit Rae nergens in de weg. De producties zijn niet grimey zoals een Mobb Deep, maar hebben wel een enorme overtuigingskracht als ongeromantiseerde soundtrack van de straten de New Yorkse ghetto.

Misschien zou de plaat dan weer geen uur moeten duren, en de features van American Cream Team halen Rae's niveau helaas niet. Fuck Them en Forecast vind ik ook niet echt werken, en het is dat Rae op Pop Shit weet hoe hij de beat moet slopen, want zelf verdient die geen schoonheidsprijs.

21 jaar na dato kom ik terug van mijn mening in ‘99
Dit is niet OBFCL en is ook niet zo goed als de gelijknamige classic part 2... Maar serieus er is ook weinig mis met dit album. De reden van de lage score is de uitstap weg van RZA beats op deze, ik had dit net als vele anderen graag anders gezien.. Desondanks gewoon dope album, met de wetenschap van vandaag, dat wel...

Op zich valt het allemaal inderdaad nog goed mee. Raekwon ruilt het Wu-Tang-gevoel in voor harde east coast raps zoals Mobb Deep het rond die tijd ook deed. Het album schiet goed uit de startblokken (Yae Yo is geweldig), maar na de eerste skit gaat het bergaf en wordt het teveel van het goede. Met Sneakers en het gemakkelijk in het gehoor liggende Pop Shit leeft het naar het einde toe weer wat op. Zeker geen hoogvlieger, wel een leuk plaatje die het nooit zal halen van de twee OB4CL'en in Raekwons discografie.

Eigenlijk is dit helemaal geen slecht album.. Ook ik was teleurgesteld toen ik geen RZA hoorde. Verder gewoon een hele dikke NY grimey sound..