Raekwon - Immobilarity (1999)

Groot kwaliteitsverschil natuurlijk met Cuban Linx, maar wie wat weet van de Wu-geschiedenis is dat geen verrassing. Ik vind het eigenlijk het eigenlijk wel een hele goede plaat.

De Wu-Tang-referenties worden ingeruild voor een directe, dicht-op-de-huid straat-storytelling; Live From New York dus. Het doet me qua sfeer dan ook vooral denken aan It Was Written, met een vleugje CNN en vroege Mobb Deep. De pianobeats zijn nergens heel indrukwekkend, en hebben vaak ook iets eentonigs. Tegelijkertijd zijn de geluiden een perfecte achtergrond voor Raekwons agressieve rapstijl. Raekwon klinkt alsof hij doorgesnoven achter de microfoon staat en daardoor werkt het. Je hebt steeds het idee dat hij tien dingen tegelijk heeft gezien en zijn verhaal zo snel mogelijk kwijt moet.

De plaat klinkt dus niet meteen als een Wu-Tang project, maar dat zit Rae nergens in de weg. De producties zijn niet grimey zoals een Mobb Deep, maar hebben wel een enorme overtuigingskracht als ongeromantiseerde soundtrack van de straten de New Yorkse ghetto.

Misschien zou de plaat dan weer geen uur moeten duren, en de features van American Cream Team halen Rae's niveau helaas niet. Fuck Them en Forecast vind ik ook niet echt werken, en het is dat Rae op Pop Shit weet hoe hij de beat moet slopen, want zelf verdient die geen schoonheidsprijs.