Poets of the Fall - Temple of Thought (2012)

Pak een goede zanger. Maak glad geproduceerde, aanstekelijke liedjes en je hebt weer een goed pop/rock album uit Finland. Een stuk beter dan hun vorige plaat.

Wat steviger en meer uptempo dan voorganger Twilight Theater, maar helaas net iets minder sterk. Debet hieraan zijn vooral de zeikerige ballad Cradled In Love en de belachelijke afsluiter The Happy Song, die weliswaar ruig maar hoofdzakelijk saai en vervelend is. Verder overwegend fraaie songs; de band weet nog steeds met gemak mooie liedjes te schrijven die direct weten te pakken. Hier en daar is het tekstueel wel nogal dik aangezet, zoals in Morning Tide, dat had wel wat subtieler gekund.

Mooi album, maar ik ben het deels eens met de reactie hierboven: Twilight Theater is beter. Laat ik ten eerste wel voorop stellen dat dit album meer samenhang tussen de nummers bevat (het laatste nummer wegdenkend..) dan alle eerdere albums, die toch meer een samengeplakt geheel van losse nummers waren.

Omdat de nummers op deze plaat veel samenhang vertonen, is er niet echt een nummer dat er uitspringt. Ja, de afsluiter The Happy Song, in negatieve zin, ik snap niet wat het toevoegt aan de rest van het album, het nummer is niet per sé slecht, maar het album zou beter af zijn geweest zonder.
Voor de rest een hoop mooie nummers, dat is namelijk waar Poets of the Fall goed in is. Het is wat minder experimenteel misschien, wat meer binnen de lijntjes, maar de unieke Poets-sound blijft behouden, dus dat is geen probleem. Af en toe zijn de teksten inderdaad iets teveel van het goede, ik heb dat alleen juist bij Skin.

Morning Tide vind ik een prachtig nummer, opener Running Out Of Time begint al meteen goed, en titeltrack Temple of Thought is ook een van de mooiere nummers. Show Me This Life is een lekkere wat meer uptempo track, typisch Poets of the Fall ook. Ook The Ballad of Jeremiah Peacekeeper is erg mooi. Ach wat, alle tracks (behalve de laatste dus) hebben wel iets moois. Meeslepende rock met een aparte sfeer, mooie teksten en een zanger met een erg mooie stem en je hebt Poets of the Fall.

Ik ga van 3,5 naar 4,0: de plaat moest heel even groeien. The Lie Eternal, Morning Tide en The Distance beginnen steeds beter te worden. Toch gewoon weer een topplaat van POTF.

Inderdaad wel beter dan de voorganger denk ik! Dat ruigere vind ik wel prima.

Mijn tip; wacht nog even met de aanschaf van deze plaat. De band heeft aangekondigd een deluxe editie uit te brengen met nieuwe nummers. Wordt vervolgd.