James Brown - Hell (1974)

Pas richting einde jaren '60 ging James Brown zich ook richten op het maken van geweldige albums. Daarvoor waren het vooral de vele zeer succesvolle singles die het hem deden en de live optredens en platen at the Apollo natuurlijk. De beste serie LP's verscheen op het Polydor label tussen 1969, beginnend met Say It Loud - I'm Black and I'm Proud tot en met deze dubbelaar Hell uit 1974. Hoogst gewaardeerde en bekendste LP is The Payback uit het jaar hiervoor, maar ook dit Hell mag er meer dan wezen.

De sfeer is - ondanks de titel - een stuk relaxter, muzikaal althans. Dit Hell is allereerst waanzinnig funky en klinkt erg lekker. Dat kan je aan zo ongeveer de uitvinder van de funk wel overlaten natuurlijk. Daarnaast staan er een aantal prachtige soulballads op, van het niveau van de ballads uit de jaren '60. Die enkele misser vergeef ik 'm, want verder staat heerlijke album vol met geweldige nummers. Enkele hoogtepunten zijn: Coldblooded, Hell, My Thang, A Man Has to Go Back to the Crossroads, I Can't Stand It "76", Don't Tell a Lie About Me and I Won't Tell the Truth on You (al is het alleen al voor de titel) & het fantastische 14 minuten durende slotnummer Papa Don't Take No Mess. Een niet te missen plaat van the Godfather himself dus.