Swell - Too Many Days Without Thinking (1997)
mijn stem
64 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Beggars Banquet
-
Throw the Wine (4:55)
-
What I Always Wanted (4:59)
-
Mike Mine You (3:35)
-
Fuck Even Flow (3:54)
-
At Lennie's (5:25)
-
When You Come Over (3:42)
-
(I Know) the Trip (4:34)
-
Going Up (To Portland) (3:49)
-
Bridgette, You Love Me (3:15)
-
Sunshine Everyday (4:53)
1
geplaatst: 20 april 2020, 14:57 uur
That's just swell!
Nog altijd een intrigerende en zeer fijne plaat. Muzikaal zit het uitstekend in elkaar, al lijkt het hier en daar net iets teveel op elkaar en waart er een soort van lethargie rond die saaiigheid in de hand werkt - het is een stijlkenmerk, vast, maar toch. Ik heb ‘m de afgelopen nacht drie keer achter elkaar op gezet, dus zo erg kan het met die kanttekeningen ook weer niet zijn. En is het ook niet, wat mij betreft. Qua genre-typering kom ik uit op indie-rock met een depressieve inslag, dan wel poppy grunge - u mag kiezen.
Of ‘Fuck even flow’ nu door dat ene PJ (niet Harvey) nummer geïnspireerd is, wil ik vanaf zijn. ‘Throw the wine’, ’What i always wanted’ en ‘At Lennie’s’ vormen het grootste aandeel in het feest der herkenning, maar de rest is ook niet mis. Qua akoestische gitaren moet ik soms denken aan Polars - ‘1’, maar de enkele ziel die daar van gehoord heeft… je krijgt van mij de hartelijke groeten… en sterkte.
‘Bridgette, you love me’ heeft trouwens een flinke ‘Los Angeles’ (Frank Black) vibe. Geen probleem verder.
Dikke **** blijft mooi staan.
Nog altijd een intrigerende en zeer fijne plaat. Muzikaal zit het uitstekend in elkaar, al lijkt het hier en daar net iets teveel op elkaar en waart er een soort van lethargie rond die saaiigheid in de hand werkt - het is een stijlkenmerk, vast, maar toch. Ik heb ‘m de afgelopen nacht drie keer achter elkaar op gezet, dus zo erg kan het met die kanttekeningen ook weer niet zijn. En is het ook niet, wat mij betreft. Qua genre-typering kom ik uit op indie-rock met een depressieve inslag, dan wel poppy grunge - u mag kiezen.
Of ‘Fuck even flow’ nu door dat ene PJ (niet Harvey) nummer geïnspireerd is, wil ik vanaf zijn. ‘Throw the wine’, ’What i always wanted’ en ‘At Lennie’s’ vormen het grootste aandeel in het feest der herkenning, maar de rest is ook niet mis. Qua akoestische gitaren moet ik soms denken aan Polars - ‘1’, maar de enkele ziel die daar van gehoord heeft… je krijgt van mij de hartelijke groeten… en sterkte.
‘Bridgette, you love me’ heeft trouwens een flinke ‘Los Angeles’ (Frank Black) vibe. Geen probleem verder.
Dikke **** blijft mooi staan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.