Marcus Collins - Marcus Collins (2012)

De nu 23-jarige Marcus Collins werd vorig jaar tweede tijdens de achtste serie van de Britse X-Factor, alwaar hij - onbegrijpelijk genoeg - verslagen werd door 't volledig inwisselbare meidengroepje Little Mix. Gelukkig voor Collins kreeg hij dankzij mentor Gary Barlow (Take That) alsnog een platencontract bij Sony, en reeds, een kleine vier maanden later, verschijnt zijn titelloze debuut. Een paar weken terug verscheen zijn eerste single, Seven Nation Army - een cover van The White Stripes, die prima naast de originele versie kan. Heerlijk hoe deze versie rustig doch funky van start gaat, maar vervolgens groots eindigt en explodeert met die talloze blazers. De productie is nagenoeg perfect. Hij is beter nog dan de versie van Ben l'Oncle Soul die een paar jaar geleden werd uitgebracht en trouwens 'n kleine hit werd.

Op het album staan nog twee andere covers, een swingende maar te overgeproduceerde versie van Jackie Wilson’s Higher & Higher en Tightrope van Janelle Monae. Collins hoeft zich voor beide niet te schamen, maar de originele versies zijn leuker (al is de ritmische sectie van Tightrope wel erg strak). De acht andere nummers zijn allemaal gloednieuw, en bij ieder lied wordt duidelijk en benadrukt hoe authentiek en soulvol de stem van Collins is. Dat is tegelijkertijd het grootste pluspunt en het mooiste aspect van deze plaat, die stem van Collins. Twee potentiële single-kandidaten zijn sowieso Love and Hate en Mercy die zich makkelijk kunnen meten met veel recente soulhits. Tot slot is ook het door Gary Barlow geschreven Feel Like I Feel één van de meer memorabele nummers. De onmiskenbare disco-invloeden maken dit met afstand het meest kitscherige lied op deze cd, maar het mag worden gezegd: vanwege het hoge vrolijkheidsgehalte is het niet moeilijk om te vallen voor de charmes van 't nummer.

Verassend is wat dit album laat horen allang niet meer, maar leuk blijft het wel.