Premiata Forneria Marconi - Per un Amico (1972)

Degelijke begin jaren '70 sympho. Persoonlijk ben ik meer liefhebber van de wat latere sympho, dus daarin speelt mijn waardering van 3* een rol.

Het is wel een echte groeiplaat hoor bono, dus ik raad je toch aan om hem nog een paar keer op te zetten.

Ga ik zeker doen! Maar het wil in het algemeen met mij niet zo lukken met de beginjaren van de sympho....maar het kwartje kan altijd nog vallen

Schitterende sfeervolle plaat die wat mij betreft het beste album is in de catalogus van PFM. Over deze plaat hangt opvallende, pastorale sfeer die wel wat aan Genesis doet denken maar voor de rest is de muziek gewoon uniek te noemen.

Paar keer beluisterd nu... Gezellige muziek eigenlijk, inderdaad héél sfeervol. PFM lijkt zowel te putten uit King Crimson, Gentle Giant, Genesis als Caravan maar heeft toch een heel eigen sound (zit dat italiaans er misschien voor iets tussen...)

Per Un Amico was mijn eerste plaat uit de Italiaanse progrock scene, waarvan ik nog altijd zeer veel moet horen. Maar dit is toch wel één van de beste progrock albums die ik ken, en wordt ook over het algemeen beschouwd als een progrock klassieker. Naar het schijnt is er ook een Engelstalige versie van deze plaat, maar die heb ik nog niet gehoord. Deze, het origineel, schijnt in ieder geval beter te zijn.

Op Per Un Amico wordt de lijn van hun debuut (Storia Di Un Minuto) verder doorgetrokken,
De muziek doet me (zoals gezegd) het sterkst denken aan King Crimson en Gentle Giant. Vooral het openingsnummer lijkt erg sterk beinvloed door die eerste.
'Generale' is mijn favoriet nummer van de plaat. Die heerlijke gitaar en dan ook nog die viool, die ook nog eens terugkomt op het volgende nummer. 'Il Banchetto' begint als een folky popnummer maar dan krijgen we de prachtige synthesizer en daarna piano te horen, om vervolgens weer te eindigen op de folk/pop manier. Het laatste nummer is ook weer erg goed, alleen spijtig dat het eindigt meet een fade-out, had liever een beter einde gehoord (maar een mens kan niet alles hebben zeker ?)
Ik kom uit op iets tussen 4* en 4.5*. Toch voor het laatste gekozen, omdat het me toch wel een essentiele plaat lijkt voor de progrock-fan!

Nie lullen, Sweet thing heeft ook een fade out.

is dit de originele italiaanse versie van photos of ghosts?

Premiata Forneria Marconi, een Italiaanse Prog-band? Italiaans, zijn die er?, dacht ik. Ja dus, er was zelfs een hele Italiaanse Progressieve Rock-stroming in de jaren ´70, namelijk Rock Progressivo Italiano. Ik kan geen woord verstaan wat hij zegt, maar de muziek is wel erg goed, soms heerlijk rustig en de instrumentale stukken gaan heerlijk tekeer. De Italiaanse taal irriteert me ook niet, ik vind het een beetje raar dat ze hem ook in het Engels hebben gedaan, dat hebben al meer bands gedaan en dat flopte enorm. Bij La Banchetta zweef ik lekker mee en ik vond het jammer dat in het midden het nummer ineens een twist nam die ik niks vond, maar daarna werd het weer goed. Lekkere rustige CD met een uitbarsting die Generalo heet! 4 sterren, de andere dingen die ik had geluisterd van deze stroming konden mij niet bekoren, maar deze wel.

Dit album staat trouwens op 10 in de ProgArchives top 100, staan meer albums in die in het algemeen niet bekend zijn, gelukkig kom ik nu wat vaker op die site.

Ik denk dat het maar goed is dat we niet kunnen verstaan wat er gezongen worden. Binnen de ItaloProg scene waren een flink aantal bands die behoorlijk politiek actief waren en dat ook lieten blijken in hun teksten. En dan had je nog de categorie die net zo veelzeggende teksten hadden als bij Yes .

Overigens, de Engels-talige albums van PFM zijn echt NIET geflopt en hebben zelfs voor een kleinde doorbraak van de band in de VS gezorgd in die tijd. Zij zijn ook de enige band die in de 70s nog hebben weten te touren in de VS.

Maar... ik prefereer ook duidelijk de Italiaans-talige albums omdat die taal gewoon zo ontzettend muzikaal klinkt. Check ook voor al de albums van Le Orme maar eens, voor nog zo'n goed voorbeeld. En dan voor al ook niet hun 3 meest recente albums vergeten want die zijn bijna net zo goed als hun klassieke werk.

Ik zeg ook niet dat het bij hun flopte, maar bij andere bands is dat wel gebeurd. En van Le Orme had ik ook al wat geluisterd en dat beviel me niet echt.

Die opener vind ik echt ontzettend sfeervol. Verder moet ik het allemaal nog eens bekijken met deze plaat, ik beluister hem thans voor de allereerste keer.

Dit is echt een leuke ontdekking. Rustige, zoete, symfonische 70's progrock met dat heerlijk Italiaans. Het sfeertje dat het album uitademt neemt me mee naar Italië. En op de een of andere reden past de cover zo ontzettend goed bij de muziek.

Wat een supervette plaat is dit, raar dat ik deze band nog niet eerder tegen ben gekomen in mijn nooit te stoppen zoektocht naar goede muziek.
Wat ik een voordeel vind van de Italiaanse teksten is dat ik ze niet versta hahaha. Vaak vind ik veel progrock bands super gaaf als het puur om de muziek gaat, maar de teksten bij vele bands in dit genre kan ik niet echt hebben en irriteren mij vooral. Bij deze band heb ik daar dus geen last van wat de muziek voor mij meer ten goede komt, echt een verademing!!!
Veel mooie klankkleuren en variaties en een grote kans om in mijn top 10 te komen!