0
geplaatst: 19 juli 2012, 12:57 uur
Het is nu 19 juli 2012 en iets langer dan een maandje geleden (7 juni) overleed Bob Welch. Hij was o.a. oud gitarist en het compositorisch motortje van Fleetwood Mac van 1971 tot en met 1974. Daarin werden 6 albums gemaakt die artistiek gemiddeld aardig waren maar die commercieel in geen enkel opzicht zoden aan de dijk hebben gezet.
Dan moet mij eerst dit van het hart: deze cd van Paris was jááááren O.O.P. (misschien is het zelfs nooit eerder op cd verschenen) en stond ook al die tijd buitengewoon hoog op mijn verlanglijst. Veel van Bob Welch is/was niet meer te vinden. Behalve wat royalties van de oude Fleetwood Mac albums is hij er verder ook niet rijk van geworden.
Ik word er dan een beetje misselijk van, dat nauwelijks een maand na zijn dood dit album volledig gerestaureerd, digitaal geremastered en met een interessant boekje al wordt uitgebracht, met zelfs op de laatst pagina een In Memoriam van ene Carlos Arana Castaneda.
Jarenlang heeft Capitol Records/EMI de artiest Bob Welch en zijn werk volledig links laten liggen. En nu hij dood is, blijkt er opeens van alles te kunnen. Een grof schandaal, eigenlijk zou het album om die reden juist niet meer moeten worden gekocht. Maar uit respect voor Welch, interesse in zijn muziek en het feit dat zijn weduwe er misschien nog wat aan overhoudt, kan ik het dan toch niet laten liggen.
En muzikaal word je ook niet teleurgesteld.
Welch verliet gedesillusioneerd Fleetwood Mac om, naar later bleek, het powertrio Paris op te richten, met als andere leden Glenn Cornick (bass/keyboards) en Thom Mooney (drums). Dit album is het debuut. Uiteindelijk zou Paris slechts twee albums maken. Ergens valt er in het boekje nog het woord Led Zeppelin, maar dat lijkt mij toch echt teveel eer van het goede.
Er wordt over het hele album vrij stevig gespeeld en als Amerikaan zal Bob Welch ongetwijfeld alle albums van Led Zeppelin hebben gehad (ooit zong hij bij FM "If I could sing like Paul McCartney"), maar hij is hier een wat stevigere versie van zichzelf ten tijde van Fleetwood mac. Zij het dat de muziek wat 'hoekiger' is geworden en wat minder melodieus.
Ik vind het af en toe wat schreeuwerige stemgeluid ook helemaal niet passen bij Bob Welch, die eerder altijd wat dromerig was. Misschien moet ik er aan wennen. Waarbij ik mij aan de andere kant afvraag waarom hij Fleetwood Mac niet wat meer stevigheid in zijn nummers heeft gegeven. Misschien trapten anderen op de rem, hoewel ik mij daar weinig bij kan voorstellen.
Toch is dit al met al helemaal geen onaardig rockalbum, het is mooi om Welch ook eens in een ander verband te kunnen horen. Het is voor hem jammer dat vanaf dit punt juist de ster van Fleetwood Mac na de komst van zijn vervangers Stevie Nicks en Lindsey Buckingham in de gehele Melkweg begon te schijnen en dat hij met Paris een beetje in de vergetelheid raakte.
Misschien dat aankopen van dit album hem alsnog wat credits kan geven of dat in ieder geval hij ook een klein sterretje (Welch geloofde fanatiek in buitenaards leven en aliens) aan de hemel krijgt dat dan naar hem wordt vernoemd. Dat heeft hij o.a. met dit album wel verdiend.
Dan moet mij eerst dit van het hart: deze cd van Paris was jááááren O.O.P. (misschien is het zelfs nooit eerder op cd verschenen) en stond ook al die tijd buitengewoon hoog op mijn verlanglijst. Veel van Bob Welch is/was niet meer te vinden. Behalve wat royalties van de oude Fleetwood Mac albums is hij er verder ook niet rijk van geworden.
Ik word er dan een beetje misselijk van, dat nauwelijks een maand na zijn dood dit album volledig gerestaureerd, digitaal geremastered en met een interessant boekje al wordt uitgebracht, met zelfs op de laatst pagina een In Memoriam van ene Carlos Arana Castaneda.
Jarenlang heeft Capitol Records/EMI de artiest Bob Welch en zijn werk volledig links laten liggen. En nu hij dood is, blijkt er opeens van alles te kunnen. Een grof schandaal, eigenlijk zou het album om die reden juist niet meer moeten worden gekocht. Maar uit respect voor Welch, interesse in zijn muziek en het feit dat zijn weduwe er misschien nog wat aan overhoudt, kan ik het dan toch niet laten liggen.
En muzikaal word je ook niet teleurgesteld.
Welch verliet gedesillusioneerd Fleetwood Mac om, naar later bleek, het powertrio Paris op te richten, met als andere leden Glenn Cornick (bass/keyboards) en Thom Mooney (drums). Dit album is het debuut. Uiteindelijk zou Paris slechts twee albums maken. Ergens valt er in het boekje nog het woord Led Zeppelin, maar dat lijkt mij toch echt teveel eer van het goede.
Er wordt over het hele album vrij stevig gespeeld en als Amerikaan zal Bob Welch ongetwijfeld alle albums van Led Zeppelin hebben gehad (ooit zong hij bij FM "If I could sing like Paul McCartney"), maar hij is hier een wat stevigere versie van zichzelf ten tijde van Fleetwood mac. Zij het dat de muziek wat 'hoekiger' is geworden en wat minder melodieus.
Ik vind het af en toe wat schreeuwerige stemgeluid ook helemaal niet passen bij Bob Welch, die eerder altijd wat dromerig was. Misschien moet ik er aan wennen. Waarbij ik mij aan de andere kant afvraag waarom hij Fleetwood Mac niet wat meer stevigheid in zijn nummers heeft gegeven. Misschien trapten anderen op de rem, hoewel ik mij daar weinig bij kan voorstellen.
Toch is dit al met al helemaal geen onaardig rockalbum, het is mooi om Welch ook eens in een ander verband te kunnen horen. Het is voor hem jammer dat vanaf dit punt juist de ster van Fleetwood Mac na de komst van zijn vervangers Stevie Nicks en Lindsey Buckingham in de gehele Melkweg begon te schijnen en dat hij met Paris een beetje in de vergetelheid raakte.
Misschien dat aankopen van dit album hem alsnog wat credits kan geven of dat in ieder geval hij ook een klein sterretje (Welch geloofde fanatiek in buitenaards leven en aliens) aan de hemel krijgt dat dan naar hem wordt vernoemd. Dat heeft hij o.a. met dit album wel verdiend.
0
geplaatst: 12 oktober 2016, 20:25 uur
Dat album ken ik absoluut niet, ik wist niet eens van het bestaan af. Nog steeds (en al lang) in een Fleetwood Mac-mood zijnde, vind ik het leuk er iets over te lezen. Van sommige leden, onder wie musician, lennon en Dazzler, leer ik altijd veel bij. Thanks.
0
geplaatst: 16 oktober 2016, 15:30 uur
Een band die algauw in de vergetelheid raakte en te weinig bood om een blijvende indruk na te laten. Toch best aardig, maar ook niet meer dan dat. 'Black Book' is het sterkste nummer, 'Religion' lijkt een beetje op Aerosmith of Led Zeppelin. Vooral de intro dan. Ruiger dan Fleetwood Mac. 3 sterren
1
Mssr Renard
geplaatst: 13 juni 2024, 10:17 uur
Paris is een bijzondere en obscure midseventies blues/hardrockband met ex-Fleetwood Mac-gitarist Bob Welch en ex-Jethro Tull en ex-Wild Turkey bassist Glen Cornick.
Een beetje een lichte versie van de gebruikelijke heavy bluesrock, maar aan de andere kant zit er genoeg power en swing in de muziek om er echt lekker van te genieten.
Het doet wat denken aan waar Whitesnake en Great White later mee komen tja, de vergelijking met Led Zeppelin ligt wel op de loer.
Een beetje een lichte versie van de gebruikelijke heavy bluesrock, maar aan de andere kant zit er genoeg power en swing in de muziek om er echt lekker van te genieten.
Het doet wat denken aan waar Whitesnake en Great White later mee komen tja, de vergelijking met Led Zeppelin ligt wel op de loer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.