And Also the Trees - Hunter Not the Hunted (2012)

Lekker plaatje, beetje in het straatje van The Cure, Joy Division, etc. Een erg mooie ontdekking.

Ik hoor hier muzikaal ook wel het sfeervolle van Anne Clark in terug.

Dit weekend voor het eerst tweemaal gedraaid en dit is erg harmonieus en melodisch. And Also the Trees heeft imo nooit naadloos in het wave-rijtje (zie de eerste post hier) gepast en die lijn trekken ze hier moeiteloos door.

Als ik me niet vergis, was het R71 die me op deze band attendeerde en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Zou ik een vergelijking moeten noemen, dan zou dat Tindersticks zijn - muziek en stem doen idd hieraan denken, zo ook de declamerende manier van zingen - en idd Anne Clark doet dan ook.

Oeps, helemaal gemist deze release. Het lijstje met nog te beluisteren albums van dit jaar blijft groeien. En het moet allemaal vandaag, want mijn kalender op de weecee (heb ik van de Maya's) zegt dat dit de laatste dag van ons leven is ('as we know it, Jim').

Fijn album weer. Heerlijk voor een wandeling door een vochtig bos in november. Veel sfeer. Al is de vorige worp wel beter. Toen werd ik getipt door Deric. Ik hoor er geen Cure of JD in. In de verste verte nog niet. Wel Tindersticks idd.

De openingstrack is prachtig en meer dan de helft van de nummers op deze 12de worp van AATT zijn zeker mooi, maar uiteindelijk is het resultaat toch iets minder geworden dan wat we van ze gewoon zijn, vind ik.

Bij veel nummers heb ik het gevoel dat het dichterlijke declameren van Simon z'n zieleroerselen echt wel primeert en dat er minder aandacht is voor al het andere. Dat maakt dat toch wel vele goeie nummers op de plaat iedere keer afgewisseld worden door iets té introverte tracks en dat maakt het moeilijk om heel de plaat uit te zitten. Af en toe krijg ik hetzelfde beklemmende (negatieve connotatie) gevoel als bij bepaalde nummers van Mark Hollis, David Sylvian of zelfs Leonard Cohen. Bij AATT had ik dat bij vroegere platen (ik heb ze allemaal in huis!) soms ook, maar nu valt het mij misschien meer op, ik weet het niet?

Nummers als de titeltrack, 'Burn This Town', Black Handled Knife, 'What's Lost Finds' en 'The Knave' maken het mij moeilijk om ook dit album weer een 4* of meer te geven. En niet enkel omdat ze ingetogen zijn, maar omdat ze mij dat melancholische gevoel dat zo kenmerkend is voor AATT niet echt geven, eerder een bedrukkend gevoel. 'My Face Is Here in the Wildfire' is dan weer een ingetogen nummer dat mij wél doet wegmijmeren.

Verder lijken die mindere nummers wel strategisch gekozen om het geheel een beetje te verknoeien: Een goed nummer (1), twee mindere (2 en 3), twee goeie (4 en 5), een minder (6), een goeie (7), twee mindere (8 en 9). De laatste 4 nummers (10, 11, 12 en 13) vind ik wel allemaal goed. Maar enkel de opener 'Only' springt er écht bovenuit.

Mijn beoordeling: 74/100 -> 3,5*

Toch wat een afknapper dit album, heb het verschillende keren geprobeerd maar kan er maar niet doorheen komen. Wel jammer want dit is wel een band die het in zich heeft. Sferisch is het prima, zoals altijd, maar ik mis de kracht en daardoor lijken alle nummers teveel op elkaar. Further From The Truth vond ik stukken beter en het voorgaande album ook. Absoluut niet slecht, dat niet, maar het heeft de dynamiek van een slap bakje koffie. Als je daar van houdt dan is het een aanrader...

De perfecte soundtrack voor het druilerige weer dat ik nu vanuit mijn keuken, tijdens de kook, in mijn lentegroene tuin aanschouw.