Bruce Dickinson - Tattooed Millionaire (1990)

Dit album heb ik al een jaar of 10 in huis en onregelmatig gedraaid. Sinds een week of twee staat ie weer in mijn playlist thuis.
Destijds vond ik het album niet zo sterk, toen ik het voor het eerst draaide. Vermoedelijk, omdat ik Iron Maiden materiaal wilde horen. Maar zo zit de wereld niet in elkaar: Bruce Dickinson is Steve Harris niet.
Pas nu hoor ik hoe goed het album in elkaar zit. Idd veel meer hardrock dan metal. Maar dat is toch prima? Als de muziek maar goed klinkt.
Je hoort nu dat Janick Gers ook een goede gitarist is: Fijne riffs. Hij valt een beetje weg in het Iron Maiden gitaristen-trio geweld en mede door zijn (IMHO overbodige, afleidende) acrobatiek met z'n Stratocaster. De eerste 5 nummers zijn sterk. Lekkere ballad Gypsy Road! All The Young Dudes is een prima cover, goed gezongen en gespeeld. Album sluit pittig af met No Lies.

Bruce Dickinson – zang
Janick Gers – gitaar
Andy Carr – bas
Fabio Del Rio – drums

Geef het 4 sterren.

Vol overtuiging zelfs. Nog steeds!

Geeft niks

Nieuwe marathon, ditmaal van mijn keuze. Bij het beluisteren van Sabbath Bloody Sabbath besefte ik me ineens dat ik de versie gezongen door Bruce Dickinson toch stiekem net iets beter vind, zodoende het idee om weer een relatief korte marathon in te gaan. Tattooed Millionaire kan ik vooral kwalijk nemen dat het muzikaal allemaal net wat te simpel is om echt briljant te zijn, maar ik waardeer Dickinsons teksten en zang nog steeds erg veel. Opener Son Of A Gun is wel meteen het beste nummer, aangezien het toch het meest groots aanvoelt. In dat opzicht zijn tracks als Tattooed Millionaire (hilarische tekst) en Dive! Dive! Dive! gewoon erg poppy. Wel leuk en aanstekelijk, maar ook wat simpeltjes. Het beledigt me zodoende allemaal niet en is bij vlagen prima aan te horen, maar net iets te nietszeggend om echt goed genoemd te kunnen worden.

Vorig jaar heb ik dit album voor het laatst gehoord en ik weet alleen nog dat ik niet erg onder de indruk was. Toen ik zojuist Son of a Gun weer hoorde, begon ik toch weer te twijfelen. Deze sound trek ik best goed, maar al tijdens de eerste noten van de titeltrack, viel alles weer op zijn plaats. Ik heb er respect voor dat Bruce iets anders wilde doen dan wat we van Iron Maiden kennen, maar de jolige sfeer en de soms naar poprock neigende songs raken me geen seconde. Bruce probeert erg hip te zijn. Geen idee hoe dat in 1990 viel, maar bijna dertig jaar later vind ik het album toch behoorlijk afzien. De minstens zo kazige ballad Gypsy Road, vind ik dan wel weer tof. Hier en daar hoor ik nog flarden Bring Your Daughter... To The Slaughter voorbij komen (wat ik een geweldig nummer vind), maar dat redt de plaat niet.

Bring your daughter was oorspronkelijk ook een solo song van Bruce volgens mij. Bedoeld om op dit album terecht te komen. Zie bonustrack 11.

Bring Your Daughter...was speciaal gemaakt voor de Nightmare On Elmstreet V soundtrack.

En was indirect de aanleiding voor Bruce om een solo plaat op te gaan nemen.

Naar aanleiding van gisteravond wou ik toch eens de hele discografie van Bruce onder handen nemen. Zijn concert in de Oosterpoort vond ik heel tof, en ik ga honderd procent ook naar hem toe tijden Graspop over een paar weken.

Ik ben niet heel enthousiast over deze eerste plaat. Duidelijk een beetje zoekende nog naar welke sound hij wil bespelen, en kiest hier toch voor iets te veel catchy rock sounds waarna er toch behoorlijk saaie nummer uit de machine rollen. Born in 58 is zo'n catchy song die ik achteraf toch nog wel geinig vind maar, de echte smaakmaker vond ik toch wel Son of a Gun en, Darkness Be My Friend die helaas wel als bonus track stond neergezet. Die laatste track wist trouwens het cijfer nog wat te redden, want ik had hem anders toch wel een halve of misschien wel één hele ster naar beneden gezet.

Jammer, al weet ik wel dat de andere platen me wel bevallen. Een beetje schamend dat ik zijn discografie eigenlijk nooit echt de aandacht heb gegeven, al die tijd is uiteraard gegaan naar Iron Maiden. Die Bruce is trouwens best een klein ventje viel me op, geinig.

Het is van 2008 geleden dat ik dit album nog eens beluisterde. Toen vond ik het matig. Nu ronduit slecht. Wat zingt hij hier verschrikkelijk. Het openingsnummer is het enige degelijke lied.