Bruce Dickinson - Tyranny of Souls (2005)

Weet niet precies hoe het met dit album zit, maar het artwork van de vorige plaat is er in ieder geval eentje van William Blake. Het hele album was inspireerd op het werk van Blake, dus gewoon een logische artistieke keuze. The Number Of The Beast gaat over een nachtmerrie die Steve Harris ooit had na het kijken van een film. Dus zo spannend is het niet allemaal.

Rondom The Chemical Wedding en deze was Dickinson erg geïnspireerd door het werk van Blake. Hij heeft zelfs een filmscript geschreven. Niet satanisch, eerder licht filosofisch.

Een kameraad van me die uit de christelijke hoek komt, trekt dit vanwege de 'imagery' ook minder.

Wie de teksten op Number Of The Beast leest, en die van Hallowed Be Thy Name in het bijzonder, ontdekt juist een klassiek christelijke lading.

Bij 'Hallowed Be Thy Name' heb ik het gevoel dat er een enorme boosheid tegen God geuit wordt. Ergens is dit begrijpelijk vanuit het standpunt van iemand die ter dood veroordeeld is: waarom laat U dit gebeuren? Misschien zie ik het helemaal verkeerd.
Ook met 'Sign of the Cross' worstel ik. Het heeft te maken met de inquisitie, maar het blijft een vreemde tekst en de sfeer van het nummer is zo duister.

Geen boosheid. Eerder twijfel in Hallowed Be Thy Name. Lijkt mij vrij menselijk.

Sign Of The Cross gaat ook over twijfel van het eigen geloof versus veroordelen tot de dominante kerk. Kun je kort over zijn: dat speelt vaak een rol. Mag je zelf geloven of moet je vooral in de pas lopen van een kerk?

Accident of Birth en Chemical Wedding sla ik heel hoog aan en hebben al vaak de rondjes gedraaid bij mij. Vreemd is het dan ook dat het kwartje bij deze nog niet eerder was gevallen, want deze moet eigenlijk amper (of misschien zelfs niet?) onderdoen voor zijn twee onmiddellijke voorgangers. Dickinson mag zijn creatieve vleugels andermaal een stuk wijder spreiden op zijn solomateriaal en dat leidt tot ander, maar zeker niet minder songmateriaal dan bij moederschip Maiden.

Op dit album serveren Bruce en Roy Z opnieuw warme, kleurrijke teksten en composities die variëren van prachtig ingetogen (prijsbeest Navigate the Seas of the Sun) tot slepend episch (Tyranny of Souls, River of No Return, Kill Devil Hill) of gewoon lekker snoeihard (Abduction, Soul Intruders, Power of the Sun). Alleen bij Devil on a Hog / Believil kent het album een klein dipje om vervolgens weer sterk te eindigen.