Bruce Dickinson - Tyranny of Souls (2005)

Tyranny Of Souls had niet uit hoeven komen aangezien Bruce sinds 1999 alweer veilig terug is gekeerd bij zijn oude nest Iron Maiden. Dat het album er toch nog is gekomen is voor mij echter alleen maar des te fijner, aangezien het toch wel duidelijk is dat Dickinson op zijn eigen materiaal beter zingt en toch vaak ook stiekem betere nummers schrijft dan bij Iron Maiden het geval is. Tyranny Of Souls heeft niet de constante kwaliteit van The Chemical Wedding, maar heeft met Soul Intruders, Kill Devil Hill en Navigate The Seas Of The Sun wel wederom een aantal flinke pareltjes. Devil On A Hog is niet slecht, maar de AC/DC-achtige track is toch een beetje een vreemde eend in de bijt. Ook valt het op dat de tweede helft van het album beduidend minder sterk is dan de eerste helft, al sluit het met Tyranny Of Souls toch wel weer lekker af.

Voorlopig het laatste soloalbum? Wat mij betreft mag Bruce Dickinson solo nog vooral meer uitbrengen, aangezien hij en Roy Z hebben bewijzen een gouden combinatie te zijn.

Eindstand:
1. The Chemical Wedding 5*
2. Accident Of Birth 4.5*
3. Tyranny Of Souls 4*
4. Skunkworks 4*
5. Balls To Picasso 4*
6. Tattooed Millionaire 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Virgin Steele 4,13*
9. Bruce Dickinson 4,08*
10. Manilla Road 4*
11. Stratovarius 4*
12. Brainstorm 4*
13. Symphony X 4*
14. Helloween 3,9*
15. Iced Earth 3,88*
16. Black Sabbath 3,60*
17. Rainbow 3.5*
18. Solitude Aeturnus 3.5*

Deze marathon komt veel te vroeg ten einde. Meestal is het andersom, maar Bruce is op de laatste platen veel beter bezig dan Maiden deed sinds Brave New World. Waar Maiden vervalt in ellenlange en daardoor saaie epics, houdt Bruce het solo kort en bondig. Met Roy Z aan zijn zijde levert de Maiden frontman echt heel gave nummers af. Toch mis ik Adrian Smith wel op dit album. Anyway, wat mij betreft was Bruce Solo verder gegaan en had hij Maiden gelaten voor wat het was.

Het tempo zit er goed in op Tyranny Of Souls, maar er wordt ook goed gescoord op rustigere stukken. Uitspringers zijn er niet echt. Dit is een erg consistente plaat. Alleen Devil On A Hog duikt eventjes wat naar beneden. Believil is me ook iets te modern, maar de afsluitende titeltrack maakt het weer helemaal goed. Het is een plaat voor de liefhebbers en je moet er wel in investeren. Tyranny Of Souls moet het hebben van de sfeer, de verhalen en de afwisseling. Wie louter maiden-achtige pareltjes wilt horen, zal bedrogen uitkomen. Ik ga deze vaker luisteren.


Eindstand:
1. The Chemical Wedding 4,5*
2. Tyranny Of Souls 4*
2. Accident Of Birth 3,5*
3. Tattooed Millionaire 2,5*
4. Skunkworks 2,5*
5. Balls To Picasso 2*

Accident of Birth en Chemical Wedding sla ik heel hoog aan en hebben al vaak de rondjes gedraaid bij mij. Vreemd is het dan ook dat het kwartje bij deze nog niet eerder was gevallen, want deze moet eigenlijk amper (of misschien zelfs niet?) onderdoen voor zijn twee onmiddellijke voorgangers. Dickinson mag zijn creatieve vleugels andermaal een stuk wijder spreiden op zijn solomateriaal en dat leidt tot ander, maar zeker niet minder songmateriaal dan bij moederschip Maiden.

Op dit album serveren Bruce en Roy Z opnieuw warme, kleurrijke teksten en composities die variëren van prachtig ingetogen (prijsbeest Navigate the Seas of the Sun) tot slepend episch (Tyranny of Souls, River of No Return, Kill Devil Hill) of gewoon lekker snoeihard (Abduction, Soul Intruders, Power of the Sun). Alleen bij Devil on a Hog / Believil kent het album een klein dipje om vervolgens weer sterk te eindigen.