Barclay James Harvest - XII (1978)

Heb hem zonder de extra nummers maar een mooie plaat met geen enkel zwak nummer.

Ook een hele mooi cd met prima nummers en dan in 1978 je 12de plaat maken!

Inderdaad een mooi album.
"In search of England" en "Nova Lepidoptera" die daar voor mij nog even bovenuit steken.

Aardige BJH plaat . Meer compacter en onvermijdelijk meer met zijn tijd meegaand . Het was nog in de periode dat de groep zonder echt op te vallen gewoon goed in het gehoor liggende melodieuze symfopop maakte . De productie is alleen wat aan de vlakke kant , het spettert niet erg en mis ook een beetje de wat zwaardere kant van de groep .
Maar de nummers zijn daarintegen goed van opbouw en hebben de karakterstieke sound die BJH zo kenmerkte .
Hoogtepunten : Love On The Line , Berlin , In Search Of England en Nova Lepidoptera .
XII luide een beduidend meer songgerichtere periode in . Ik ben over het algemeen wat meer gecharmeerd van het vroegere werk .

Heel mooi abum vooral john lees heeft er werk van gemaakt met verschillende thema´s
Zoals Fantasy-; Loving is Easy , Classics-; a tale of two sixties'' Fact ;Clossed shop ( mischien wel het sterkste nummer van het album. Science Fiction; nova lepidoptera. mijn lievelings nummer. Heb het in mijn hoofd zitten als ik marathons loop.en ten slotte Fiction; The streets of san francisco. Heel mooi ik kan niet anders zeggen.

De tekst van Loving is Easy is voor BJH-begrippen nogal gewaagd... Het gaat over fellatio...

Verder is dit gewoon nogal een relaxte plaat met voornamelijk poprock liedjes... Voor de verandering ook eens twee! songs van Woolly.

En de Holroyd nummers mogen er ook wezen (Berlin, Sip of Wine), maar het is weer John Lees die de knallers schrijft (Loving is Easy, Streets of San Fransisco, A Tale of Two Sixites, en het magistrale Nova Lepidoptera)...

Laatste écht goede plaat van deze band, en tevens de laatste in de oerbezetting...

Mel Pritchard is één van mijn favoriete drummers. Hij is enorm creatief als drummer én percussionist. Er zijn altijd wel nummers op BJH-platen te ontdekken waar hij weer gigantisch gaaf werk aflevert. Op deze plaat is dat vnl. Sip of Wine.

Bij deze plaat en Gone to Earth hink op twee gedachten. Songmatig sterk, maar het klinkt zo wollig en ik mis energie in de songs. Live zal bijvoorbeeld Loving is Easy veel meer knallen.

Zoals ik al zei, is het songmatig erg sterk. Bijna elke song op deze plaat is een goede compositie. Er had gewoon wat meer pit in gemogen. Neemt niet weg dat ik het graag luister. Maar na veel Barclay James Harvest uit deze periode, word ik wel wat melig, en moet ik het stof uit mijn oren laten spuiten.

Sinds mijn tienerjaren vergroeid met dit album. En het heeft voor me nog steeds de sfeer van een warme kamer terwijl je naar buiten een mistig bos in kijkt en realiseert dat er iets voorbij is gegaan.
Het is geen dynamisch album, daarvoor kabbelt het teveel, maar het heeft wel een ziel die je ervaart of niet. Berlin is prachtig, Harbour hebben we in ons bandje wel gecoverd, en Fiction is grappig als je Karl Malden kent. 4,5 geef ik het, en dat is 100% niet objectief.