Barclay James Harvest - Ring of Changes (1983)

Wonderschoon album. Prachtige nummers als 'Fifties Child' (mooi symfonisch intro), 'Looking from the Outside', 'Ring of Changes' en het sublieme 'Waiting for the Right Time'. Dit is het allermooiste album, dat BJH ooit heeft gemaakt. Er staat helaas 1 slecht nummer op, maar dat werd in m.n. Duitsland toch nog een grote hit: Just a Day Away. Het zij BJH vergeven, want verder is het ene nummer nog mooier dan het andere. Fifties Child en Waiting for the Right Time staan hoog op mijn lijstje van beste nummers aller tijden.

Constante plaat met geen een vuller en alle nummers zijn zonder uitzondering mooi te noemen.
Deze groep is in Nederland zwaar onder gewaardeerd.

Het is ook maar net wat je smaak is. Bij mij staat deze plaat zo'n beetje in de onderste regionen van mijn lijst met cd's. Echt bijna onderaan.

Wat wordt hier slap gemusiceerd, het is ongekend slaapverwekkend en de songs zijn ook al niet best. Maar blijkbaar spreekt het anderen toch aan (zie boven). Ik noem het symfonische muzak voor de zondagschool.

Opgewonden zul je er zeker niet van raken en als je te zijner tijd 80 bent kan deze muziek ook nog prima, leeftijdsgenoten zullen er tegen die tijd geen buil aan vallen. Tenzij je, in een uitzonderlijk geval, mij in hetzelfde bejaardenhuis zou treffen. Dan dreig ik je met mijn stok om betere muziek!

prachtig album om lekker bij weg te dromen(das ook wel eens nodig)
paraiso dos cavalos is mijn favoriet

[mod-edit: stuk tekst in capslock weggehaald]

Beetje late reaktie maar gelukkig maar dat niet iedereen hetzelfde mooi vindt.
Zoals Stevie Wonder!
Dat is voor mij weer een niemandalletje.

Een kleine opleving het platenoeuvre van Lees, Holroyd en Pritchard...

Na het vertrek van Wolstenholme leek de weg een beetje zoek en schoof de band steeds meer richting pop...

Zo ook deze plaat. Echter de symfopop op deze plaat werkt aanstekelijk en de band schijnt weer in staat om een beetje spanning aan te brengen...
De drums staan lekker stevig in de mix en John mag een aantal lekkere solo's spelen.

Naar mening idee, ook de plaat waarop het baswerk van Les het beste te horen is en uit de verf komt... Luister maar eens naar de fretless bas op Teenage Heart...

Looking from the Outside is wel weer een mooi Holroyd-nummer, met lekker baswerk en een heerlijke keyboardsolo....

Pop met een symfonisch tintje. Een van hun betere albums. Fifties Child begint opvallend met een strijkkwartet. Looking From The Outside is een catchy tune, Paraiso Dos Cavalos een mooie ballad en Waiting For The Right Time is indrukwekkend vanwege de gestapelde vocalen en fraaie melodielijn. Alleen bij High Wire heb ik de tenen krom staan. Verder is dit album een harmonisch geheel. Het zou hierna niet meer overtroffen worden; wel benaderd met Face To Face (1987) en Welcome To the Show (1990). Op de laatste staat het meesterlijke John Lennon's Guitar.

Geweldig album met mooie rustige muziek,heb ik veel gedraaid in de jaren´80.
Momenteel draai ik hem weer regelmatig maar het blijft geweldige muziek.
Van Welcome to the Show vind ik jammer dat daar de korte versie van John Lennon´s Guitar op staat zonder die geweldige guitar solo van Lees op het eind.

De productie is erg helder. En het gebruik van orkest en akoestische gitaar zorgt voor een lekker vertrouwd BJH-geluid.

Toch is het keyboard erg modern en heeft niets meer te maken met de waanzinnige toetsenpartijen van Woolly Wolstenholme.

De laatste echt goede plaat, al is Victims of Circumstance ook nog prima te doen.

Ik ga hier iets hoger met m'n cijfer zitten omdat ik een prima 2012 versie van Ring of changes heb gekocht, klinkt echt geweldig.

Esoteric is verantwoordelijk voor de grootscheepse opknapbeurt en ik vind het album zowaar een stuk minder vreselijk. Ik heb toen, in 1983, de ddd LP versie (of iets dergelijks) gekocht en die sliste altijd vervaarlijk. Echt lelijk en dat kwam de beleving niet ten goede.

Nieuwigheid dat voor cd's was ontwikkeld leverde in ieder geval voor mij nog geen verbeterd vinyl op.
Maar op de gerestaureerde Esoteric versie klinkt het blijkbaar zoals het oorspronkelijk had moeten klinken. De aanhouder wint met dit soort zaken.

Er staan zelfs extra tracks op, Blow me down, een edited en remixte versie van Waiting for the right time en de single versie van Ring of Changes.

Inderdaad verbazingwekkend hoe saaie muziek een ander uitzonderlijk mooi kan vinden. Ik heb overigens wel eens dat ik een saaie plaat ga waarderen door waarderingen van anderen te lezen. Vooral als het niet algemeen is 'geweldig!' maar als het meer specifiek is (let eens op die saxsolo, en de opbouw van track2, en de samezang met ...' dan denk ik soms 'he, inderdaad, dat me dat nooit is opgevallen'. Een van de redenen waarom ik een mume-fan ben, mooie muziek ontdekken en her-ontdekken (en delen wat je zelf zo leuk vindt)...

Na het bijna synthpop karakter van Turn Of The Tide (wat mij op zich best kan bekoren) zorgde de productie van Pip Williams voor een terugkeer naar een wat meer rock in het totaalgeluid. En dat pakt prima uit wat mij betreft. Durf zelfs wel te stellen dat de jaren 80 albums van BJH bijna alle albums uit hetzelfde tijdvak van Genesis naar de kroon steken. En die vergelijking gaat goed op denk want beide hadden eenzelfde doelgroep voor ogen naar mijn mening.

Ik vind dit album goed, een herkenbaar geluid, mooie melodieuze liedjes zonder pretentie. Het was overigens ook het eerste album dat ik van BJH leerde kennen, en misschien heb ik er daarom wel een zwak voor...
Overigens vind ik Victims of Circumstance vergelijkbaar met dit album, ook erg mooi om naar te luisteren.

Verraderlijke plaat die erg sterk begint met het symfonische Fifties Child en het licht funky Looking from the Outside.

Daarna wordt het al snel vervelend. Lullige liedjes met ditto lullige melodielijntjes met Highwire als dieptepunt.

Het aan Drive van Cars denkende Waiting for the Right the Time is erg spannend en ook erg mooi. Ook Paraiso dos Cavalhos is ook erg mooi. Mooi
met het orkest in het slotstuk. Erg Moody Blues.

Helaas zit er dan weer zo een gedrocht als Day Away er tussen in. De titeltrack duurt te lang en boeit over de hele lengte nauwelijks. Het begint veelbelovend met die electrische drumbeat. De basgitaarlick is ook erg lekker, maar het duurt gewoon te lang.

Vier mooie songs dus op deze toch erg tegenvallende plaat. Overigens is deze geprobeerd door Pip Williams die het rond deze tijd ook met The Moody Blues doet.

Grappige vertiepping. Ik bedoel natuurlijk 'geproduceerd'.