Oren Ambarchi, Jim O'Rourke & Keiji Haino - Imikuzushi (2012)

Nu voor het eerst opstaan.... wat een belachelijk lekkere plaat is dit zeg!

De eerste track zet je vanaf seconde één volledig rechtop in je stoel met een gigantische lading noise met Haino's gierende gitaar in overdrive en gewoon volledige chaos daaromheen. Daarna nemen de mannen wel iets gas terug en horen we 'ingetogen' ritme passages van Ambarchi en O'Rourke, dan weer uitgesponnen jams van alledrie, en stukken waarop Haino zeer expressief zingt / schreeuwt / voordraagt. Maar het duurt nooit lang voor er weer een extatische explosie van noise plaatsvindt. Heerlijk!

Ambarchi en O'Rourke ken ik, maar dit is het eerste wat ik van Keiji Haino hoor en zijn Hendrix gone extreme-achtige gitaargeluid bevalt uitstekend! Deze plaat gaat zeker vaker gedraaid worden en ik ga ook eens opzoek naar meer werk van Haino.

Weer sterk ja. Vooral het 1e nummer blaast lekker door. Het 3e is misschien wat nodeloos kabbelend, maar toch ook nog wel aardig.

Die titels trouwens

Zo, dat eerste nummer laat er direct niet veel gras over groeien.

Zo wat een lekkere bak herrie! De eerste seconden zijn inderdaad overdonderend, maar toch had ik liever een subtielere opbouw verwacht, zoals ze die wel laten zien in de overige nummers. Daar heb ik minder het wat doe ik hier en hoe kom ik hier in godsnaam terecht?! dat die eerste minuten zo kenmerkt. En dat is helemaal niet erg want het draagt in hoge mate bij aan het ogenschijnlijke doel van de cd: overrompelen met een overweldigende bak ruige gitaarlicks, rammende drums en pulserende baslijnen zonder te klinken als welke band dan ook. Zelfs Boris ging niet zo ver in Dead Destination.

Een score durf ik het nog niet te geven, maar mijn interesse is wel gewekt!