T.S. Bonniwell - Close (1969)

bitterzoet ala Bergen White maar zeker niet saai, ik ben er dol op. Prachtige zanglijnen en veel strijkers doen ´t bij mij altijd goed. En erg origineel zeker een nummer als black snow. Bonniwell komt uit het psychedelische Music machine maar doet hier compleet wat anders. Moeilijk te krijgen ook al is t een groot label, zoals bijna alles wat ik de laatste tijd ontdek echter dat wil niet zeggen minder mooi. Helaas rechtvaardigheid bestaat niet in de muziekwereld.

van wiki
In 1969, Bonniwell released a solo album (Close) on Capitol Records. This recording marked a change in identity for Bonniwell, who not only chose to make gentle, sensitive music (contrasting that for which he was known), but also chose to record under the name of T.S. Bonniwell. The recording received minor label support and displeased Bonniwell enough that he left the music industry altogether. He entered a period of spiritual quest and internal soul-searching, grew a beard, sold everything he owned, and drove around the US in a Volkswagen bus

Beste album wat ik in jaren heb gehoord! Pas op dit is een meesterwerk!

door real gone label heruitgebracht in 2012, daar staat dit
Instead of the crashing psychodrama and stentorian vocals that characterized the sound of his previous outfit, here Bonniwell croons deeply introspective and melancholy lyrics to delicate melodies accompanied with touches of flamenco, bossa nova, horns and strings (Bonniwell himself has described it as “kind of like if Neil Diamond did an imitation of Johnny Mathis”. There were only 5,000 copies printed and it was only issued in California, which meant the record was quite rare and difficult to hear)

muziekobsessie: je tips zijn bijna altijd waardevol en uitgerekend een andere user moet mij dan de nummer 4 uit jouw top 10 tippen. Even wilde ik een grote 'foei' uitdelen maar het bleek niet nodig... het was terecht dat je mij dit niet onder de aandacht bracht. Niet helemaal mijn kopje thee.

T.S. Bonniwell bracht je vaker onder de aandacht, maar hey, ik ben wel een man van veel nieuwe releases luisteren dus er kwam een laagje stof op mijn belofte dit te gaan beluisteren.

De aanhouder wint want eindelijk kan ik een oordeel vellen over Close.
Nostalgie alom maar naar wat eigenlijk? Lang vervlogen tijden die ik niet bewust heb meegemaakt.
Maar is dat nodig? Weemoedig zijn doen we nu ook, zwijmelen bij een schitterende stem idem dito.
Jij noemt het bitterzoet. Ik noem het bloedmooi. Krachtig in al zijn dramatiek want T.S. Bonniwell is er niet vies van zoals je dat ook kunt horen op de eerste Scott Walker albums.
Het is heen en weer slingeren tussen flink uitgepakte orkestrale nummers en pure eenvoud.

Toch zijn dit soort omschrijvende termen erg verraderlijk want je doet het album er mee tekort: de nummers gaan dieper dan dit soort algemene omschrijvingen. Het zijn de kleine tegendraadse dingen die dit album zo spannend maken. Something To Be vind ik een perfect voorbeeld daarvan. Wat een kleine, spanning opbouwende elementen zijn aan dat nummer toegevoegd. Soms twijfel je wel aan je eigen oren. Hoor ik dat tikken nu goed? Voegt ie er nu jazzy elementen aan toe? Enzovoort.
Black Snow is ook zo'n nummer. Tim Buckley is een naam die me dan opeens te binnen schiet: evenzo een meester in dit soort spitsvondigheden. Niet vreemd dat zowel Buckley als Walker later steeds verder gingen hierin.

T.S. Bonniwell verrast, verbaast en verwondert. Het is een rollercoaster van bescheiden formaat maar veel heftiger dan het lijkt.

Kijk muziekobsessie: je weet het wederom aan te bevelen. Als het om nostalgische trips gaat laat ik me graag de tijd terug in gaan onder jouw aanbeveling.
Maar laat me nu even bekomen van deze schitterende luisterervaring. Dit is werkelijk geweldig!
Dit soort muziek geeft me een dreun die ik nog lang zal voelen. Fijn om er de komende tijd nog dieper in te kunnen kruipen.
Het wachten is nu op de postbode want het album is zonder enige twijfel besteld.

Nu op cd binnen: oh wat is dit toch mooi allemaal. Dit kan snel wel eens 5* gaan worden

Ik hoor hier ook wat Peter Hammill in (She Is)

Wistiknie ! Deze plaat ben ik ik al heel lang nieuwsgierig naar. Ook niet in de reissue recensies van Mojo en Uncut besproken anders hattie hier al lang in de kast gestaan .......

Geen liefde op het eerste gehoor vrees ik. Zijn zang klinkt een beetje gekunsteld, alsof hij het allemaal extra mooi wil laten klinken, waardoor hij in het laatste nummer zelfs af en toe gevaarlijk tegen de rand van vals aan zit.

raar die zang juist in sleep raakt me echt enorm! Wat een emotie zit daarin. en musicmachine was een pasvorm waar hij aan vast zat. dit is totale vrijheid van een genie. Deze plaat is voor mij inmiddels 1 van de beste platen allertijden geworden. Alleen deze kan ik elke dag draaien jaar in jaar uit en nog ontdek ik dingen

Zeker geen slecht album maar ik mis echte hoogtepunten. Ik had hier iets meer van verwacht/ gehoopt.

Weer eens gedraaid en de pracht ervan overviel me weer enorm. Ik heb het album op cd maar wil ook wel een vinyl versie, maar helaas zijn de prijzen weer niet te doen helaas. Dan het zilveren schijfje gewoon uit de kast trekken.