T.S. Bonniwell - Close (1969)
mijn stem
18 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Capitol
-
Where Am I to Go (2:52)
-
Love Is Such a Simple Word (3:12)
-
Who Remembers (2:40)
-
Something to Be (3:07)
-
Black Snow (4:00)
-
She Is (3:06)
-
Temporary Knife (2:50)
-
Continue (2:57)
-
Where It Belongs (2:11)
-
But Not with My Heart (2:57)
-
Sleep (4:17)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 13 februari 2013, 22:20 uur
muziekobsessie: je tips zijn bijna altijd waardevol en uitgerekend een andere user moet mij dan de nummer 4 uit jouw top 10 tippen. Even wilde ik een grote 'foei' uitdelen maar het bleek niet nodig... het was terecht dat je mij dit niet onder de aandacht bracht. Niet helemaal mijn kopje thee.
T.S. Bonniwell bracht je vaker onder de aandacht, maar hey, ik ben wel een man van veel nieuwe releases luisteren dus er kwam een laagje stof op mijn belofte dit te gaan beluisteren.
De aanhouder wint want eindelijk kan ik een oordeel vellen over Close.
Nostalgie alom maar naar wat eigenlijk? Lang vervlogen tijden die ik niet bewust heb meegemaakt.
Maar is dat nodig? Weemoedig zijn doen we nu ook, zwijmelen bij een schitterende stem idem dito.
Jij noemt het bitterzoet. Ik noem het bloedmooi. Krachtig in al zijn dramatiek want T.S. Bonniwell is er niet vies van zoals je dat ook kunt horen op de eerste Scott Walker albums.
Het is heen en weer slingeren tussen flink uitgepakte orkestrale nummers en pure eenvoud.
Toch zijn dit soort omschrijvende termen erg verraderlijk want je doet het album er mee tekort: de nummers gaan dieper dan dit soort algemene omschrijvingen. Het zijn de kleine tegendraadse dingen die dit album zo spannend maken. Something To Be vind ik een perfect voorbeeld daarvan. Wat een kleine, spanning opbouwende elementen zijn aan dat nummer toegevoegd. Soms twijfel je wel aan je eigen oren. Hoor ik dat tikken nu goed? Voegt ie er nu jazzy elementen aan toe? Enzovoort.
Black Snow is ook zo'n nummer. Tim Buckley is een naam die me dan opeens te binnen schiet: evenzo een meester in dit soort spitsvondigheden. Niet vreemd dat zowel Buckley als Walker later steeds verder gingen hierin.
T.S. Bonniwell verrast, verbaast en verwondert. Het is een rollercoaster van bescheiden formaat maar veel heftiger dan het lijkt.
Kijk muziekobsessie: je weet het wederom aan te bevelen. Als het om nostalgische trips gaat laat ik me graag de tijd terug in gaan onder jouw aanbeveling.
Maar laat me nu even bekomen van deze schitterende luisterervaring. Dit is werkelijk geweldig!
Dit soort muziek geeft me een dreun die ik nog lang zal voelen. Fijn om er de komende tijd nog dieper in te kunnen kruipen.
Het wachten is nu op de postbode want het album is zonder enige twijfel besteld.
T.S. Bonniwell bracht je vaker onder de aandacht, maar hey, ik ben wel een man van veel nieuwe releases luisteren dus er kwam een laagje stof op mijn belofte dit te gaan beluisteren.
De aanhouder wint want eindelijk kan ik een oordeel vellen over Close.
Nostalgie alom maar naar wat eigenlijk? Lang vervlogen tijden die ik niet bewust heb meegemaakt.
Maar is dat nodig? Weemoedig zijn doen we nu ook, zwijmelen bij een schitterende stem idem dito.
Jij noemt het bitterzoet. Ik noem het bloedmooi. Krachtig in al zijn dramatiek want T.S. Bonniwell is er niet vies van zoals je dat ook kunt horen op de eerste Scott Walker albums.
Het is heen en weer slingeren tussen flink uitgepakte orkestrale nummers en pure eenvoud.
Toch zijn dit soort omschrijvende termen erg verraderlijk want je doet het album er mee tekort: de nummers gaan dieper dan dit soort algemene omschrijvingen. Het zijn de kleine tegendraadse dingen die dit album zo spannend maken. Something To Be vind ik een perfect voorbeeld daarvan. Wat een kleine, spanning opbouwende elementen zijn aan dat nummer toegevoegd. Soms twijfel je wel aan je eigen oren. Hoor ik dat tikken nu goed? Voegt ie er nu jazzy elementen aan toe? Enzovoort.
Black Snow is ook zo'n nummer. Tim Buckley is een naam die me dan opeens te binnen schiet: evenzo een meester in dit soort spitsvondigheden. Niet vreemd dat zowel Buckley als Walker later steeds verder gingen hierin.
T.S. Bonniwell verrast, verbaast en verwondert. Het is een rollercoaster van bescheiden formaat maar veel heftiger dan het lijkt.
Kijk muziekobsessie: je weet het wederom aan te bevelen. Als het om nostalgische trips gaat laat ik me graag de tijd terug in gaan onder jouw aanbeveling.
Maar laat me nu even bekomen van deze schitterende luisterervaring. Dit is werkelijk geweldig!
Dit soort muziek geeft me een dreun die ik nog lang zal voelen. Fijn om er de komende tijd nog dieper in te kunnen kruipen.
Het wachten is nu op de postbode want het album is zonder enige twijfel besteld.
* denotes required fields.
* denotes required fields.