Soulsavers - The Light the Dead See (2012)

Eind 2009 zag ik Depeche Mode in de Ahoy met Soulsavers in het voorprogramma. Mark Lanegan zong toen ook mee dus wat een ongelooflijke combinatie van hoofdact en voorprogramma!
Zoals te verwachten was Soulsavers niet echt bekend bij een groot deel van het publiek en ik merkte dat er in mijn omgeving ook niet echt op gereageerd werd zoals dat zo vaak gaat bij voorprogramma's maar deze jongen was helemaal in z'n nopjes.

Dat was deze jongen ook toen ie hoorde dat er uit die combinatie iets meer voortgekomen was namelijk een samenwerking tussen Dave Gahan en Soulsavers in de vorm van een nieuw album met als voorproefje het schitterende Longest Day dat weer alle Soulsavers-ingrediënten bevat: gospelachtige achtergrondzang, dramatisch aanzwellende muziek en zang die daar bij hoort.
Geen Mark Lanegan deze keer terwijl ik die wel zo goed vind passen in het geluid van de band. Is het omdat ik zo'n Gahan liefhebber ben dat ik dat nu weer vind? Of is het omdat Gahan's manier van zingen haast smekend klinkt met al die strijkers als begeleiding en zijn stem daardoor extra goed valt in dit concept.
Het geluid van Soulsavers is immers vol en warm en Gahan gedijt daarin uitstekend. Het is knap dat hij zo goed bij stem is omdat zijn drugsverleden hem haast nekte en er een tumor verwijderd werd in 2009. Een echte vechter dus en misschien dat dit ergens onbewust terug te horen valt op The Light the Dead See dat begint met een Ennio Morricone-achtig instrumentaal intro om vervolgens 11 nummers lang in een redelijk zelfde flow voorbij te gaan.
Dweperig, smekend, smachtend, maar vooral gewoon erg mooi als je er gevoelig voor bent. Nu was ik dat op de vorige albums ook al en het is nu niet anders.
Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die de voorkeur geven aan de albums met Mark Lanegan die het geheel iets gruizigs meegaf maar al met al vind ik de verschillen minder groot dan ik vooraf gedacht had.

Als je de voorgangers goed vond zal je je aan The Light the Dead See geen buil vallen. Voorkeur voor één van de zangers kan wel een rol gaan spelen maar dat is onvermijdelijk, daarbij werkte Soulsavers op de vorige albums ook nog met andere vocalisten en op dit nieuwe album is het één en al Dave Gahan en als je daar niets mee hebt kan dat uiteraard gaan tegenvallen.
Ken je niets van de band maar ben je net als ik gek op muziek waar een warm strijkersgeluid de boventoon voert dan zou ik dit zeker eens gaan beluisteren.
Ik ben in elk geval weer helemaal om en ervaar dit album als een lange trip waar het aangenaam toeven is.

La Ribera klinkt als Het Kleine Café in het Wilde Westen.
Mix tussen de Vader Abraham klassieker en het werk van Ennio Morricone.
Het klinkt misschien vreemd, maar het valt goed uit.
Automatisch krijg je hierdoor het beeld van Dave Gahan met cowboy hoed; zoals is weergegeven in de Personal Jesus video.
En bij In Your Morning is hij voor het eerst ook verbaal aanwezig.
Verrassend goed bij stem.
Ik had een meer doorleefd geluid verwacht, net als Mark Lanegan heeft hij ook gebalanceerd op de rand van het leven.
De keuze is hierdoor logisch en verklaarbaar.
Sinds tijden zijn er geen effecten meer nodig om de gebreken in zijn geluid te camoufleren.
Een zuiver stemgeluid.
Toch is het de tweede stem zoals in The Longest Day die het afmaakt.
Het vervormde geheel heeft wel wat weg van de manier van zingen die je kent van Martin Gore.
Waarschijnlijk bedoeld, zodat je niet kunt horen dat Gahan de lange uithalen helaas niet kan halen.
Het bereik lijkt me minder, alsof hij toch naar adem moet happen.
Presence Of God klinkt dan weer een stuk helderder, sterker en overtuigender.
Hij kan het dus wel gewoon.
Ik kan nu al concluderen dat ik The Longest Day als single keuze niet de juiste vind.
Geeft teveel de zwakheden bloot, in plaats van de kwetsbaarheid.
Just Try vind ik niet sterk, het wordt gered door het koortje.
Dit hadden ze beter kunnen vervangen door een coverversie van Clean of Condemnation.
Ben wel benieuwd wat Soulsavers hiermee zouden doen, ligt wel in hun straatje.
Het enthousiasme van anderen deel ik niet helemaal.
Met Gone Too Far zijn we al weer halverwege, maar van de magie met Lanegan ontbreekt elk spoor.
Hij leent zich dan ook voortreffelijk om met elke artiest denkbaar samen te werken.
Hier proef ik meer een aanpassing van Soulsavers aan Gahan.
Point Sur part 1 is prima instrumentaal, maar niet vergelijkbaar met de opener.
Beetje pauzemuziekje.
Ook bij Take Me Back Home mis je Martin Gore.
Hij is in de loop der jaren gegroeid als songwriter, en dit heeft gewoon minder inhoud.
Ik blijf een nostalgist, al zullen de jongeren mij misschien een oude zeikerd noemen, ook Bitterman heeft het net niet.
I Can’t Stay klinkt te hitgevoelig; te standaard.
Soulsavers hoeft voor mij geen aansluiting te zoeken bij een groter publiek.
Take zou weer wel op Playing The Angel passen.
Neerslachtige sfeer.
Afsluiter Tonight klinkt opgelucht.
Alsof de bevalling ondanks de nodige moeizame complicaties goed is verlopen.
Het klinkt allemaal pessimistisch, maar ik ben juist optimistisch.
Dave Gahan is over het algemeen zeer goed bij stem.
Ik kan niet wachten op een nieuw Depeche Mode album.
Dat belooft veel goeds.
En Soulsavers??
Mark Lanegan heeft net een nieuw album uit, dus de komende 8 jaar kan hij weer tijd vrij maken voor andere projecten.
Een laatste tip.
Herfstplaten kun je beter in de herfst uitbrengen, dan komen ze meer tot hun recht.

Dit is voor mij NU al het album van het jaar!
Staat nu 2 weken onafgebroken aan en wordt met de minuut beter en beter.
Dit is Dave op zijn allerbest. De teksten zijn recht uit de ziel en uit het leven gegrepen.
Persoonlijk was ik onbekend met Soulsavers maar sinds 1983 een die-hard DM/Dave Gahan fan.
Voor mij luistert dit album als een 3e solo album van Dave en hij wordt maar beter en beter.
Heb helaas begrepen dat toeren er niet in zit omdat hij al weer in de studio bezig is met Depeche. Dus dat toeren komt vanzelf wel goed

Een echt absoluut hoogtepunt voor mij is I can't stay. een 11 op de kippevel meter!
dicht daarbij komt Take me back home en Bitterman.

Soms kan het leven mooi zijn met dit soort muziek op je Ipod!