Killing Joke - Revelations (1982)

Kijk! Dat noem ik nog eens opvoeden Lekker dansen op het sinistere Butcher of het krankzinnige Madness! Nix geen K3!
Mijn kinderen zijn inmiddels 11 en 9 jaar en krijgen een fiks portie muziek mee van papa, maar Killing Joke is nog steeds een brug te ver.

Mijn favoriete en beste Killing Joke album is mijns inziens hun debuut (dat ik uiteraard bezit). Dit werkje is niet zo aan mij besteed en vind het wat stuurloos.

Het gebeurde heel spontaan en ze vond het heerlijk! Een mooi iets tussen pappa en zijn jongste dochter: dansen op Killing Joke. Maar die ritmes ook op dat album, zo lekkerrr...

Laat ik eens heel eerlijk zijn. Killing Joke kwam voor het eerst op mijn pad door het hitje Love Like Blood. En dus niet door mijn roestig afgestelde muzikale antenne. Een fraaie stemmige song maar vanwege het poppy karakter was ik als metalhead niet direct geneigd om eens verder in de discografie te gaan duiken. Je kunt je zakgeld maar één keer uitgeven, snap je?

Nee, de echter trigger kwam heel simpel door de gasten van Metallica die een getrouwe versie van The Wait op hun Garage Days Re-Revisited EP zetten. Beetje springerig maar ook vrij grimmig en hypnotiserend zo bleek toen ik het origineel voor het eerst onder oren kreeg. Daarmee meende ik ook meteen de link met het overbekende Love Like Blood te herkennen. Grimmig, opstandig, cynisch maar bij tijd en wijlen ook heel gelaten. Dat vind ik persoonlijk aantrekkelijke eigenschappen om terug te vinden in een sonisch landschap. The Wait stond op het legendarische debuut en die sloot ik direct in mijn zwartgeblakerde hartje.

In de jaren erna grabbelde ik alles bij elkaar wat me zo eens voor de poten kwam. Revelation kwam uiteindelijk pas laat op de draaitafel. Beter laat dan nooit want dit is ook weer zo’n plaat die zo verrekte beklemmend is dat mijn overgave snel geregeld was. Het bevreemdende effect dat opener The Hum alleen al uitstraalt is illustratief hiervoor. De bekende Killing Joke tam tam slaat al snel toe maar de kalme zanglijnen en de rijk uitgerwerkte gitaarpartijen werpen een tegendraads gevoel op waardoor opstandigheid en kalmte niet langer elkaars tegenpolen blijken te zijn. Uiteindelijk treedt langzaam maar zeker een soort van groove in. Maar dan is het al snel afgelopen.

Want er moet plaats gemaakt worden voor Empire Song en We Have Joy. Twee tracks die symbool staan voor totale anarchie waarbij met name de voordracht van Coleman garant staat voor het opzwepen van een vernielzuchtige menigte die zich tegen de gevestigde orde keert. We scheppen er genoegen in om de alles af te breken wat ons voor de voeten komt. Opnieuw valt op het noisy gitaarwerk rijk is aan allerlei boeiende details. Het is overal en nergens maar laat een onmiskenbare lijn zien die houvast biedt.

Dan is er nog het magistrale The Pandys Are Coming dat met zijn onheilspellende sirene ook weer een benauwde draai geeft aan een verder vrij bekend Killing Joke-constructie dat vooral punky en springerig is. In dat soort dingen kan ik eindeloos verdrinken.

Verder ben ik ook in mijn nopjes met het vlotte Land Of Milk And Honey. Dat raast er heerlijk op los als een losgeslagen hooligan dat een deel van een Heras hekwerk omver probeert te trekken. Met een paar rookbommen om de boel goed te versieren.

Revelation is net als zoveel ander spul van de band een duik in een bak met mistroostigheid en depressie dat de levens van zovelen weet te bepalen. En waar ik in het dagelijks leven vrij gezagsgetrouw ben, vind ik in dit werkstuk van Killing Joke een geweldige uitlaatklep én stof tot nadenken.