Killing Joke - Revelations (1982)

Niemand iets te melden over dit album?
Niets over de sinistere teksten over de troosteloze jaren 80?
"all but the few ever notice anything at all, oh dear..."
Niets over het briljante gitaarspel van Geordie?

Een parel uit de KJ collectie!

Ik herinner me vooral het riffje van The Hum. dat bleef ik keer op keer opzetten.

geen idee dus hoe die andere 9 nummers klonken.

Een logische opvolger van hun eerste twee meesterwerkjes. Eigenlijk luister ik dit album ook vaker dan die eerste twee KJ albums. Opnieuw een sterk album dat inderdaad de jaren tachtig doet herleven. Het laatste nummer Dregs vind ik een mooie afsluiter.

Het laatste album met de orginele bezetting. Er staan tal van prachtige nummers op, maar die zijn dan eigenlijk "mooi van lelijkheid". Neem een song als "The Pandys Are Coming", waarop je de akeligste griezel-keyboards kunt horen die je je maar kan voorstellen. Ik stel me dan ook steeds voor dat "Pandys" een soort van lelijke gevangen mormels zijn waarvan je hun kettingen over de vloer hoort schuren, echt heel naar. En zoals op veel van de andere nummers zijn de meeste melodieën vol met a-logische tegentonen waar veel luisteraars zich waarschijnlijk weinig raad mee zullen weten ("Dregs" is hierin het superlatief). En zo slepend en dreigend "The Hum" is, zo hyperactief en zenuwachtig is het snelle "hak-nummer" "Land of Milk & Honey", gevolgd door het verdwazend kalme "Good Samaritan".
Op de remastered versie is een leuke oudere versie van "We Have Joy", maar ze hadden dat nog kunnen aanvullen met de b-kant van "Empire Song" getiteld "Brilliant". Die is echter beland op het album dat hiervoor kwam.
"Revelations" is naar mijn idee hun minst toegankelijke album, maar is wel hun meest gitaar-geörienteerde album uit hun vroege carrière. Wie niet wars is van een flinke dosis straffe kost en een aardige dosis nihilisme kan onder dat blauwe fluweel nog een verrassend schijfje aantreffen.

Prachtig stukje, waaruit ik kan opmaken dat je een echte KJ liefhebber bent. Mis alleen je uitgebrachte stem hier nog!

Overigens is Pandys afgeleid van Pandit. Jaz komt uit een Pandit familie. Pandit heeft iets te maken met het Hindoe geloof.

edit: bedankt voor je stem!

Ik ga mezelf eens heel erg hard voor de kop slaan. Maar 3,0 stemmen heb ik totnogtoe aan dit meesterlijke album gegeven? What was I thinking? Wat een onrecht! Jazz & Co, en dit album verdienen béter !

Nu ik het nog eens aan het herbeluisteren ben, stel ik niet alleen vast dat ik nog geen berichtje over dit album gepleegd had, maar ook dat het album al te lang niet meer gehoord had: en wat blijkt, nu ik het weer luister: een herontdekking en her-appreciatie als het ware!

Revelations! Vluchten kan niet méér! Vanaf "The Hum" tot en mét "Dregs" heeft het album je in zijn bezit om je niet meer te lossen. Vanaf minuut 1 tot en met 36 minuten later kwelt, intrigreert, boeit, hypnotiseerd Revelations de luisteraar....

Zoals ik al eerder meldde: vanaf "The Hum" wordt je "meegenomen" door het album, in het album.. en voor alle duidelijkheid: ook dat openingsnummer is geweldig: die gitaarriff die het begeleidt... de hele sfeer...

De rauwheid van "Killing Joke" (1980) en "What's This For..." wordt hier verijkt met het o zo aparte omnipresente gitaarwerk en er is Jaz die steeds beter de pracht en kracht van zijn stem schijnt te ontdekken en daar dan ook volop gebruik van maakt...
Het sublieme "We Have Joy" is daar een héél erg goed voorbeeld van, waardat bvb;" Chop-Chop" nog het meest aanleunt bij het geluid van de vorige twee albums... (ik vind het ook het minst boeiende nummer van het album)

Tegendraads, vreemd en bevreemdend. Bezwerend.... dreigend en ongemakkelijk... "The Pandys Are Coming" is een waar meesterwerkje en wat mijn betreft het absolute hoogtepunt van het album... Het had trouwens ook niet misstaan op het latere album "Pandemonium"....
Zalig nummer, en dit nummer alleen al moet het album zijn (hogere) appreciatie bezorgen dat het verdient!

Ook "Chapter III" en "Have A Nice Day" omarmen perfect zowel de rauwheid van weleer, maar evengoed hoor je hier een evolutie naar een 'meer volle en rijkere, eclectische, maar toch typische en eigen sound... misschien wel dé (ontwikkeling van) 'typische' Killing Joke sound....

"Land Of Milk And Honey" nog zo'n briljante KJ-song van "Revelations", een zenuwachtige, haast enerverende drive.... en weerom prachtg itaarwerk.....
In groot contrast staat dan het wel heel erg lome "The Good Samaritan", 'so happy, so happy, I just accept the way things are, i'll stick to songs - that's real, So happy, la la la..;', gezongen op een wijze die - wat dacht u - net het tegenovergestelde insunieert...
Een zalige (zenuw?) sle(/o)pende song!

"Dregs". Amai.Wow. Alleen Killing Joke kan zulke dreigende, gevaarlijke, tegendraadse, gedreven songs maken !!!!! En net zoals "The Pandy"s" past wat mij betreft deze song perfect bij later werk zoals "Pandemonium" en in mindere mate "Democracy"...

De manier hoe de song eindigs is hilarisch. Zo opeens. Alsof de stekker wordt uitgetrokken

Wat een subliem album is REVELATIONS toch. En hoe dom van mij om
a) dit album zo lang niet meer gespeeld te hebben
b) zo'n lage score gegeven te hebben (!!!)
Maar dat onrecht zet ik bij deze recht, en ik opwaardeer hem meteen naar 4,5 (!)

beter laat dan nooit c-moon!

Slechts 2 sterren!!! Rustig aan en even verantwoorden.
Ik ben een fan, maar een gematigde fan.

Dit album heb ik nooit begrepen.
Ik beloof echter plechtig om het binnekort
nog eens opnieuw onder de loep te nemen.

Ik mis echte songs op Revelations.
Wat ik hoor is gestoord lawaai en profetisch gewauwel.
Mij kan het alvast nauwelijks bekoren: Killing Joke in een crisis.

Bijna hun zwakste album ...

Gestoord lawaai? Hm, lijkt aardig aan te sluiten op Paul Ferguson's omschrijving van hun muziek: "the sound of the earth vomiting".

En profetisch gewauwel, wel, is dat niet het onbetwiste handelsmerk van Jaz Coleman. Al eens een recent interview met (lees: monoloog van) de man gezien?
Wedden dat ie op een volgend album apocalyptisch gaat lopen doen over het eindigen van de Maya kalender in 2012, en hoe de wereld dan toch vast wel aan z'n eindje zal komen?

Trouwens mede Joke fans C-Moon, Amalgam en Dazzler....may I have your votes please:

http://www.musicmeter.nl/forum/18/3736/

Pandys Are Coming klinkt als een gruwelijk ongeluk in een metaalbedrijf, afgespeeld in een loop.

Bij deze verhoogd naar 3 sterren. Had ik al eerder moeten doen.

op naar de 4*!

Die mag er wat mij betreft wel komen, ja!

Ik heb 'm vandaag eens aandachtig beluisterd vanaf m'n pc en heb 'm op het verlanglijstje staan! Wat staat deze band toch garant voor heerlijk hakwerk.

Ik lees hier termen als "gestoord lawaai" en "profetisch gewauwel", en "the sound of the earth vomiting". Nou vond ik deze termen altijd beter passen bij de jaren 90 periode van KJ, maar ik kan er toch goed inkomen waarom Revelations gestoord lawaai is. Het komt op mij allemaal wat chaotisch over, maar toch weet Coleman energieker en daardoor optimistischer over te komen te midden van de chaos die Geordie, Youth en Ferguson weten te creëren op tracks als het meeslepende The Hum, het surreële The Pandys Are Coming en het opzwepende Land of Milk and Honey. Niet te vergeten het typische KJ nummer Chop-Chop. Zwak moment vind ik de poging om een ballad te maken met Good Samaritan; die raakt mij niet zo.

Favoriete nummers: The Hum, Chop-Chop en The Pandys Are Coming.

Ongelofelijk gewauwel op AllMusic, waarbij ze aangeven dat dit een richtingloos rommeltje is en dat deze line-up aan het eind van z'n Latijn was. Dit vind ik misschien het meest vitale 'vroege' Killing Joke-album dat ik tot nu toe gehoord heb. Heerlijk hoe de band zich uitleeft met het maken van onorthodoxe lawaai met daarbij die enthousiaste 'Ow!'s van Coleman.

Na aanvankelijk een 3,5 gegeven te hebben, ben ik nu tot inzicht gekomen dat deze plaat veel meer waard is! Ik verhoog naar 4,5.

En gelijk heb je

Leuk feitje: op de rug van de hoes van de Nederlandse persing van de LP staat Relevations als titel.

Nog anderen die die LP hebben en waar dat ook zo is?

Mooie ontdekking: bij mij staat er ook Relevations op de rug.

Maar wat had je dan verwacht dat er zou staan als ik vragen mag? (heb de LP overigens niet, wel CD)

Ik had Jilling Koke ernaast verwacht.

Oh wacht, nu zie ik het...

Staat het op de cd-versie ook?

Edwynn, Jilling Koke ja en op het Dopylor label.

Nee, jammer genoeg niet. Ik bedoelde meer dat ik pas laat zag waarom jouw ontdekking zo apart was.

Jep, ik weet dat je dat bedoelde, maar was alsnog nieuwsgierig of het bij de cd ook zo was.
Beetje domme fout natuurlijk. Wsl. toch maar weinig mensen die het is opgevallen. Ik heb op discogs (toch wel de site waar je dit soort dingen kan vinden) zelf de toevoeging gedaan bij deze issue van het album.

Heb je toch een mooi item!

Heb wel meer mooie items.

Ik heb vaker Killing Joke platen in handen gehad, maar steeds weer verkocht, omdat ik niks heb met Killing Joke. Totdat ik What's THIS For...! gisteren hard draaide. Heb bijna het hele album gedanst samen met mijn 4-jarige dochter. Lekkere plaat dus, met name de A kant (maar toen waren we ook nog fris).
Relevations... uuh o nee Revelations vind ik dan toch weer minder, maar ik heb besloten de eerste paar KJ lp's maar op te nemen in mijn verzameling. Night Time en Brighter... zullen daar uiteindelijk ook nog wel bij komen dan.

Ik draaide het niet meer - ik bleef visoenen krijgen van een ouder wordende waver die hardnekkig bezig was de jaren 80 terug te toveren, maar daar gewoon niet in slaagde, ondanks alle Harry Potters lezen en bekijken en de bijlessen

Maar goed ik trek nu een grens, voordat ik met m'n 'ik-ben-even-klaar-met-de-gitaar-attitude' alle postpunk wegdoe. Krijg ik weer hetzelfde als damals met folk (en zo) 10 jaar later terugkopen met spijt (en voor meer geld).