Silversun Pickups - Neck of the Woods (2012)

Neck of the Woods is het derde album van deze vierkoppige band uit Los Angeles. Dit album staat vol alternatieve rocknummers met flink wat pit en volume, zo hier en daar ondersteund door een flinke dosis elektronica. Een fijne toevoeging, die in sommige nummers voor de kers op de taart zorgt en in andere gevallen zelfs het hele nummer draagt. Neck of the Woods is een vlot album, dat het goed zal doen bij liefhebbers van alternatieve rock, maar biedt genoeg variatie om ook andere muziekliefhebbers tevreden te stellen.

Dit album opent met een langgerekt intro waarin na een minuut de eerste synthesizertonen invallen. Donker, spannend en een tikkeltje onheilspellend. Het zet meteen de toon voor het album dat volgt. Het refrein van opener Skin Graph knalt er meteen goed in en zanger Brian Aubert kan meteen flink wat volume uit zijn stem trekken. Een stevig begin, hoewel het nummer ook een mooi rustpunt bevat voordat het refrein weer terugkeert.

Make Believe is een wat ‘puurder’ rocknummer, omdat de synthesizer even naar de achtergrond is geschoven. Het bezwerende gitaarloopje in de intro brengt meteen een spannende sfeer met zich mee die het hele nummer blijft aanhouden. Dit is een van de stoerdere nummers van het album, zeker wanneer vanaf ongeveer 3 minuten de gitaar even in de spotlights wordt gezet. Beheerst gitaargeweld zoals dit kan ik wel waarderen.

En dan komt de synthesizer weer terug. En hoe! Dit is bijna geen rock meer, dit is elektronica. Bloody Mary (Nerve Endings) had zo een nummer van MGMT kunnen zijn. Dit is zonder enige twijfel het meest aanstekelijke nummer van het album en dat komt voornamelijk door het heerlijke refrein. Het mag dan misschien een buitenbeentje zijn, doordat dit nummer wel erg veel op de synths leunt, maar Bloody Mary is zonder twijfel één van de sterkste nummers van dit album.

Die intro! Ik krijg er maar geen genoeg van. Gelukkig blijft dit gitaarloopje nog lang doorklinken tijdens Busy Bees, het vierde nummer van dit album. Het rustige en beheerste gitaarspel bevalt me uitstekend en zorgt voor een fijn contrast met het hardere spel in het refrein. Pas als tegen het einde van het nummer het gitaarloopje uit de intro weer opduikt valt op hoeveel dit nummer aan kracht en volume heeft gewonnen gedurende de laatste 4 minuten. Busy Bees is toch een behoorlijke knaller!

Noemde ik Bloody Mary een buitenbeentje? Dít is pas een buitenbeentje: Here We Are (Chancer) heeft meer met triphop van doen dan met rock of synthpop en steekt daardoor behoorlijk af bij de rest van dit album. Is het daardoor ook meteen een ongenode gast? Absoluut niet! Here We Are brengt wat rust in de tent en dat is nodig ook. Zeker als je weet wat je nog te wachten staat. En bovendien: Dit is gewoon een bloedmooi nummer.

Mean Spirits is het prijsnummer van Neck of the Woods. Dit nummer bevat zoveel kracht en venijn dat de gemiddelde hardrockband er jaloers op zou worden. In het eerste couplet is het venijn in de gitaar al duidelijk hoorbaar. Je zou bijna bang worden van het idee dat er nog een refrein aan zit te komen. Dat refrein knalt er dan ook genadeloos hard in. Oké, dit heeft natuurlijk niks met hardrock te maken, maar knallen doet het zeker. De eerste 4 minuut 20 van Mean Spirits zijn al geweldig, maar dan is de koek nog niet op. Er volgt nog een instrumentaal toegift van een halve minuut. Heerlijk!

Het kruitvat is al ontploft, terwijl er nog een half album te gaan is. Die tweede helft is dan ook een stuk minder gepeperd (en minder goed, naar mijn mening), maar is nog altijd erg sterk. Simmer is het langste nummer van deze plaat en kan het zich dan ook veroorloven om langzaam op gang te komen. Jammer, maar gelukkig maakt het refrein een hoop goed. Aubert’s zang klinkt wel wat tam, maar de backing vocals compenseren een hele hoop.

Met The Pit staat er weer een van de beste nummers van dit album voor de deur. Voor het eerst klinkt er iets zeurderigs door in de stem van Aubert, iets wat ik gek genoeg als positief ervaar. Het doet me aan Brian Molko (zanger van Placebo) denken en het bevalt me wel. Ook dit nummer heeft weer een superaanstekelijk refrein, terwijl dat refrein eigenlijk maar weinig om het lijf heeft. De enige muziek die je hoort is een simpel drumritme en een gitaar die elke vier maten een akkoord aanslaat. Dat het refrein tóch zo catchy is, is te danken aan de zang. Niet alleen de zang van Aubert, maar vooral de backing vocals van Nikki Monninger zijn erg sterk.

Dots and Dashes (Enough Already) spreekt me vooral aan vanwege de tekst. Dit album bevat sowieso veel sterke teksten, al zijn ze lang niet allemaal even duidelijk. De meeste teksten laten genoeg ruimte over voor eigen interpretaties en invullingen. Dots and Dashes gaat over iemand die op het punt staat het slechte pad op te gaan. I just saw innocence spinning around. Should I step in and burn it all down? geeft de kern van de tekst (en daarmee misschien ook wel de boodschap) van dit nummer weer en is een van mijn favoriete zinnen van dit album.

Het volgende nummer is het zwakste nummer van Neck of the Woods. Het doet pijn om te zeggen, maar er moet er nu eenmaal één de slechtste zijn. Deze twijfelachtige eer valt ten deel aan Gun-Shy Sunshine, maar een slecht nummer is het eigenlijk niet. Net als in The Pit is de zang hier wat zeurderig en qua stijl wijkt dit nummer toch enigszins af van de rest. Het doet een beetje psychedelisch aan, al blijft het wel duidelijk Silversun Pickups die we hier horen.

De afsluiter Out of Breath begint lekker onheilspellend en dat mag wel weer eens. Dat spannende sfeertje is een paar nummers weggeweest en ik kan wel zeggen dat ik dat gemist heb. Dat onheilspellende wordt na bijna 2 minuten weer omgeruild voor een wat ruiger geluid en zo ontpopt dit nummer zich als een typisch Pickups-nummer. Dat komt ook doordat Brian Aubert in het refrein weer eens voluit zingt. Out of Breath is een waardig nummer om dit album mee af te sluiten.

Na deze elf nummers is het tijd om de balans op te maken: Neck of the Woods staat vol met sterke songs en bevat eigenlijk geen zwakke broeders. Gun-Shy Sunshine is het enige nummer dat moeite heeft om het niveau van de rest bij te benen, maar haalt nog steeds een aardig niveau. De andere nummers zijn dan ook wel vreselijk sterk met Bloody Mary, Busy Bees, Mean Spirits en The Pit als positieve uitschieters.
Silversun Pickups heeft een duidelijk eigen geluid en ook de songs op dit album vormen een hechte eenheid. Toch is er op Neck of the Woods ook ruimte voor wat afwisseling. Zo staan er op dit album zowel nummers die door elektronica worden gedomineerd (Bloody Mary) en pure rocknummers (Make Believe, Mean Spirits). En dan is het buitenbeentje Here We Are er ook nog!
Voor mij is het overduidelijk: Dit album is nu al een van de beste albums van 2012 en zal dat aan het eind van het jaar ongetwijfeld nog steeds zijn. Voor iedereen die alternatieve rock een warm hart toedraagt is Neck of the Woods een absolute aanrader!

Opvallend dat bij dit album tot dit bericht alleen reacties uit de eerste releasemaand staan. En dat terwijl dit toch zo'n geweldig album is. Ik had ze op 'mijn lijstje' staan, ook omdat hun vorige 2 albums en dan vooral het debuut mij zeer bevielen.

Ook op Neck of the Woods komen the Silversun Pickups weer met afwisselende indierock, dit keer regelmatig overgoten met een fraaie electrosound. De productie is - ook daardoor - wat minder rauw dan de vorige albums. Normaal vind ik dat jammer, maar hier niet. Dit album heeft namelijk een werkelijk prachtige enigzins warme sound. De muziek springt regelmatig alle kanten op, ook binnen nummers: van mooi naar hard, van zoet naar rauw. Maar wat blijft is die sound.

Ik werd gelijk al gegrepen door de briljante opener Skin Graph, waar al het goede van dit album is terug te vinden. Het grappige is dat ik bij de zangstem op dat nummer in eerste instantie moest denken aan Scritti Politti (uit de 'electronische jaren '80), later heb je bij vlagen toch meer associaties met muziek als die van (de 'jaren 90') Radiohead en natuurlijk the Smashing Pumpkins. Vandaar ook dat het door de electronica dus soms iets meer electro klinkt. Met de nadruk op soms.

Andere sterke nummers zijn het 'hardere' Busy Bees, het fantastische Mean Spirits, het meer electronische The Pit en na vaker draaien het mooie Here We Are (Chancer). Maar zoals anderen ook al aangaven: er staat geen minder nummer op dit fantastische album. Eén van mijn favoriete albums van 2012!