Yello - Claro Que Si (1981)

Nog beter dan het eerste album met verrassende songs en opzwepende ritmes 4.5*

Baanbrekende cd van het Zwitsere Electro/Avant-Garde collectief Yello dat, naar ik dacht, enige bekendheid geniet edoch tot nu toe slechts 3 stemmen heeft mogen verzamelen? Donker maar zeer sfeervol album dat, ondanks dat de electro gekte hand over hand toe neemt , alleszins beluisterbaar blijft. In mijn ogen niet te vergelijken met het latere (ook leuke) werk.

1981

Ik vind het bijzonder... erg bijzonder....
aan de ene kant weet het me stevig te pakken, aan de andere kan is het nog onwennig. Maar dat deze plaat uit 1981 kwam had ik nooit verwacht. Dat het niet het nieuwste is is te horen, maar begin jaren 90 zou ik hebben geschat...

Fijne afwisselende stem, soms een beetje in pop-richting (niet negatief bedoeld hoor )en soms in een minder goed beschrijfbare richting. Ik zet em op een 3,5 neer, maar als het me echt stevig weet te pakken en vast te houden kan deze nog ver gaan stijgen

Wisselende sferen, prachtig waaierende synthesizer partijen en maffe gekte zorgen voor een, op z'n zachtst gezegd, vreemde cd. Inderdaad is het niet voor te stellen dat dit alweer 26 jaar oud is. 3,5

CLARO QUE SI
concentreert zich iets meer op "echte" songs
dan het debuut Solid Pleasures, maar blijft daarbij
behoorlijk eigenzinnig en zonder echte doorbraakhit.

Daily Disco is een verdienstelijke poging.
New wave meets disco en ritmisch zeer de moeite waard.
Hier en daar hoor je de meesterhand van Kraftwerk.

No More Roger (hoe verzin je zo'n titel eigenlijk) is opnieuw raak.
Met onderkoelde zangpartij en die typische tubaknor van Yello.

Take It All is een instrumentaal tussendoortje.

The Evening's Young zit al helemaal in de vertrouwde Yello jas.
Opzwepend ritme, knorrende synths en bovenal behoorlijk rockend.
Ook terug te vinden op de New Mix in One Go compilatie uit 1985.

She's Got a Gun was een single en daarvoor is de gefloten melodie
wellicht de belangrijkste reden ... het nummer baadt in een nachtelijke sfeer,
maar mist toch wat hitpotentie om echt potten te breken.

Met "disco", "ballet" en "cha cha" in de titels gaat Yello,
net zoals op hun debuutalbum, muzikaal meer dan eens vreemd.
Hun Ballet Mechanique klinkt iets te gekunsteld om echt te bekoren.

Cuad el Habib wil Arabisch uit de hoek komen,
maar struikelt over zijn eigen overmoed ... niet geslaagd.
The Lorry probeert opnieuw rock met new wave te verzoenen.
Maar ook dit nummer bekoort me minder.

Homer Hossa is de pastorale instrumental van dienst.
Beluisterenswaardig, maar opnieuw niet meer dan middelmatig.

Pinball Cha Cha was een single, maar moest wachten
op de remix uit 1985 om zichzelf te bewijzen als essentiële Yello hit.
Deze albumversie is minder strak, maar daarom niet slechter.

Kant 1 van Claro Que Si kan me bekoren, kant 2 is minder.
Yello zoekt naar een formule om haar veelheid aan ideeën
en haar eigenzinnige geluidskaart in vaste songs te gieten.

Misschien dat het lukt met hun derde langspeler.

Beste lp van Yello, de combi The evening's young / she's got a gun, het beste wat ze ooit gemaakt hebben. Heerlijk die combi van Avantgarde, electronica, jazz vibe Unieke band unieke plaat
Geen hitpotentie is een kul argument, die hebben Deerhunter, Neubauten en Amen Dunes ook niet maar zijn mij zoals nog honderden bands waaronder Yello heel dierbaar