Mick Flannery - Red to Blue (2012)
mijn stem
35 stemmen
Ierland
Folk
Label: EMI
-
Gone Forever (2:31)
-
Heartless Man (3:47)
-
Only Gettin' On (2:36)
-
Ships in the Night (3:55)
-
Keepin' Score (2:42)
-
Red to Blue (3:35)
-
Up on That Hill (3:15)
-
No Way to Live (3:08)
-
Get That Gold (4:03)
-
Down the Road (3:11)
-
Lead Me On (3:50)
-
Boston (3:20)
-
If I Go On * (4:23)
-
Sawnafinny Hill * (2:43)
-
Nasty Weather * (3:58)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
39:53
(50:57)
0
geplaatst: 7 april 2012, 13:48 uur
White Lies, het vorige album van Mick Flannery, was drie en een half jaar geleden een toevalstreffer. Het waren de jaren dat ik zeer regelmatig bij dit soort artiesten uitkwam en er geen genoeg van kon krijgen.
Het betekende dus wel wat als een album positief bleef hangen. Matthew Barber was er ook zo eentje.
Waar Barber in de tussentijd al weer met twee albums op de proppen kwam daar liet Flannery op zich wachten. Tijdens White Lies moest ik mijn best doen de man onder de aandacht te brengen, nu hoeft dat niet meer. Daar hebben we user muziekobsessie voor die dat met verve heeft overgenomen. Had hij bij dit album niet enthousiast staan posten dan was dit album misschien zelfs wel een beetje aan me voorbij gegaan en met dank aan hem mag er nu ook van genieten. Wat zeg ik? Proeven! Want nog steeds wil ik albums in mijn kast hebben staan. Dat is nu eenmaal echter en leuker.
Als ik dan Ships in the Night hoor smelt ik wel weer: strijkers die een Tom Waits / Ray LaMontagne sfeertje ondersteunen.......... jeuh.... dat is erg prettig.
Ik snap de voorliefde van muziekobsessie voor Mick Flannery wel. Combineer zijn 5 sterren voor het Matt Elliott album The Broken Man met zijn vijf sterren voor Lost in the Trees (toch die strijkers) en het plaatje klopt (ook al is dit meer richting Elliott te plaatsen dan Lost in the Trees).
Ik noemde Tom Waits al (en volgens mij deed ik dat ook bij het vorige album) maar ik hoor in de zang ook wel een Bruce Springsteen snik. En qua stijl zit de titelsong Red to Blue daar zeker niet ver vanaf. No Way to Live is ook zo'n nummer.
Red to Blue is hoe dan ook een waardig opvolger geworden van White Lies en is zeker het wachten waard geweest. Het staat vol nummers waar de bezieling van afdruipt. Flannery weet te overtuigen zonder te overdrijven.
Voor mij persoonlijk net iets té Amerikaans qua inkleuring om er met heel mijn hart voor te kunnen gaan en daar brengt dit nieuwe album dan ook geen verandering in. Maar dat dit puur genieten is mag een understatement genoemd worden. En ja, ik weet dat het hier om een Ier gaat maar dat zegt niets over de sound.
De nieuwe Bruce even te veel gedraaid de laatste weken? Mag ik u dan dit album van harte aanbevelen! Mick Flannery verdient het wel om eens goed door te breken en het zou mooi zijn als Red to Blue daarvoor kan zorgen. En zo niet dan missen jullie wat: jullie verlies
Het betekende dus wel wat als een album positief bleef hangen. Matthew Barber was er ook zo eentje.
Waar Barber in de tussentijd al weer met twee albums op de proppen kwam daar liet Flannery op zich wachten. Tijdens White Lies moest ik mijn best doen de man onder de aandacht te brengen, nu hoeft dat niet meer. Daar hebben we user muziekobsessie voor die dat met verve heeft overgenomen. Had hij bij dit album niet enthousiast staan posten dan was dit album misschien zelfs wel een beetje aan me voorbij gegaan en met dank aan hem mag er nu ook van genieten. Wat zeg ik? Proeven! Want nog steeds wil ik albums in mijn kast hebben staan. Dat is nu eenmaal echter en leuker.
Als ik dan Ships in the Night hoor smelt ik wel weer: strijkers die een Tom Waits / Ray LaMontagne sfeertje ondersteunen.......... jeuh.... dat is erg prettig.
Ik snap de voorliefde van muziekobsessie voor Mick Flannery wel. Combineer zijn 5 sterren voor het Matt Elliott album The Broken Man met zijn vijf sterren voor Lost in the Trees (toch die strijkers) en het plaatje klopt (ook al is dit meer richting Elliott te plaatsen dan Lost in the Trees).
Ik noemde Tom Waits al (en volgens mij deed ik dat ook bij het vorige album) maar ik hoor in de zang ook wel een Bruce Springsteen snik. En qua stijl zit de titelsong Red to Blue daar zeker niet ver vanaf. No Way to Live is ook zo'n nummer.
Red to Blue is hoe dan ook een waardig opvolger geworden van White Lies en is zeker het wachten waard geweest. Het staat vol nummers waar de bezieling van afdruipt. Flannery weet te overtuigen zonder te overdrijven.
Voor mij persoonlijk net iets té Amerikaans qua inkleuring om er met heel mijn hart voor te kunnen gaan en daar brengt dit nieuwe album dan ook geen verandering in. Maar dat dit puur genieten is mag een understatement genoemd worden. En ja, ik weet dat het hier om een Ier gaat maar dat zegt niets over de sound.
De nieuwe Bruce even te veel gedraaid de laatste weken? Mag ik u dan dit album van harte aanbevelen! Mick Flannery verdient het wel om eens goed door te breken en het zou mooi zijn als Red to Blue daarvoor kan zorgen. En zo niet dan missen jullie wat: jullie verlies
* denotes required fields.
* denotes required fields.