Fear Factory - The Industrialist (2012)

De eerste 50 seconde van het nieuwe album (Recharger) klinken aardig, erg vertrouwd FF zeg maar.
Ben wel benieuwd naar wat het duo heeft gecreëerd, FF was mijn eerste liefde dus zal ze altijd wel (op de achtergrond) in de gaten houden.

Die eerste 50 seconden klinken toch echt weer geweldig, gewoon wee lekker op z'n FF.
'k zag dat het drumwerk ingevoerd werd door een programma.. Toch wel jammer van Hoglan. :/

Intrigerende titel.
Ik zie zo al een nieuwe thriller met Kiefer Sutherland of Kevin Bacon in de hoofdrol voor me.

Het is duidelijk te horen dat Dino Cazares terug is. Recharger is namelijk geweldig! De kwaliteit van de combinatie van clean en schreeuwzang is niet te evenaren, vooral de cleane zang vind ik bij Fear Factory heel mooi! Het brengt gevoel in de voor de rest futuristische, brute en alles vermorzelende muzikale machine die Fear Factory heet.

Vanaf vandaag is The Industrialist via het internet te beluisteren. Ten eerste valt het mij een beetje tegen dat we 10 minuten industrial noise krijgen aan het eind en dat dat dus 1/5 van het album is. Het is erg gaaf dat Rhys Fulber terug is maar dan hoef je er niet gelijk zo in door te slaan. De mannen hadden beter een epische afsluiter als A Therapy For Pain kunnen pennen, dit is echt een anticlimax.

Bij de eerste luisterbeurt heb ik het gevoel dat het sterkste materiaal vooraan zit. Het titelnummer en Recharger zijn echt supergoed, daarna vind ik het een stuk minder worden. Het is niet slecht maar het valt toch een beetje tegen.

Ik ben het wel met Don eens, wanneer ik bij 't 1e na laatste nummer zat, had ik er ook zo'n gevoel bij dat die laatste 9 minuten er is even flink wordt in gebeukt, maar dat is dus jammer genoeg niet het geval. Het titelnummer is voor mij het beste tot nu toe.

Het kwartet is geslonken naar een duo, maar dat zou je niet zeggen wanneer je de muur van geluid hoort die op deze plaat wordt neergezet. Gitarist Dino Cazares neemt hier ook de baspartijen voor zijn rekening en de nieuwe drummer heeft de vreemde naam D. Rumcomputer. De drums zijn hierdoor iets mechanischer (hahaha) dan op voorganger Mechanize, maar overwegend is dit niet al te storend. De typische Fear Factory-sound is op dit album optimaal aanwezig. Feitelijk Iets te typisch, want er is absoluut geen sprake van enige vernieuwing of variatie qua geluid en songopbouw. Dat is jammer, maar gelukkig zijn de songs wel weer bruut en retestrak. Tegen het einde is de rek er duidelijk uit en de plaat gaat als een nachtkaars uit met het saaie ambient Human Augmentation, dat veel te lang doorzeurt. Al met al vond ik Mechanize toch iets beter.

Fear Factory is zo'n band waar ik praktisch nooit meer naar luister (de band valt intussen in het hokje 'sentiment') en waarvan nieuw materiaal mij nooit meer doet verschieten. Maar toch moet ik keer op keer hun nieuwe platen checken.

Bij The Industrialist is dat niet anders. Ik krijg nergens meer zo'n kick als bij bvb een Archetype, een High-Tech Hate of een Replica, maar het is opnieuw een moddervette schijf geworden. Alleen zal ik het waarschijnlijk niet meer dan deze ene keer draaien.

Ook ik ben fan van het eerste uur, en met Mechanize was ik eindelijk weer trots op Burton en Dino. Heel jammer dat Gene nu weer weg is, en ook Byron's vertrek is minder leuk. Het nieuwe album slaagt mij na de eerste luisterbeurt wat tegen. Op een of andere manier voel je aan dat het een drumcomputer is (ik focus altijd heel sterk op drums). Gelukkig is de stijl van FF natuurlijk altijd al heel mechanisch geweest, maar toch merk ik het.

Even laten bezinken, nog een paar luisterbeurten geven en dan zal ik eens een stem geven.

Na meerdere luisterbeurten kan ik concluderen dat The Industrialist niet mijn verwachtingen heeft ingelost. Alle elementen voor een geweldig Fear Factory-album zitten erin maar het komt gewoon niet goed uit de verf. De eerste 2 nummers zijn de beste van het album. Daarna zakt het album echt in. Zoals bennerd zegt: Ik krijg er geen kick van. Ik kom uit op 3,5 ster maar door 1/5 van het album vullen met industrial noise gooien we er nog een halfje vanaf. Het voegt namelijk compleet niks toe aan het album.

`De platen valt mij op het eerste gehoor niet tegen. Alle ingrediënten die FF zo'n geweldige band maken komen in overvloede voor. Lekkere hakkende staccato riffs, heldere zang afgewisseld met schreeuwzang. Heerlijk. Veel nieuwe zieltjes zullen ze er niet mee winnen, maar echt tegen vallen vind ik de plaat ook niet.

Komt het door de drum computer, of is de productie wat 'dunner' dan de vorige plaat?

Niks mis met een drum computer. Zouden meer rock/metal bands moeten doen. Hoe mechanischer het klinkt hoe beter.

Ben Fear Factory na Obsolete (gave plaat overigens) uit het oog verloren omdat het me te organisch begon te klinken. Ik wil mijn industrial metal graag kil en retestrak.
Tot ik van de week deze tegen en Mechanize online tegen kwam.

Weet nog niet welke ik van de 2 beter vind (al klinkt The Industrialist wat strakker heb ik het idee) maar het beukt lekker weg.

Ik kan weinig anders zeggen dat het weer vakwerk is wat de heren afleveren. Ze doen alleen precies wat je verwacht en iets extra's ontbreekt. Het is zelfs zo dat het aan het eind wat te flauw wordt met die industrial noise geintjes. Dat klinkt me net te goedkoop en lijkt de speelduur te moeten vullen. Gelukkig staan er met name aan het begin weer erg prettige rampartijen tegenover en is de variatie in cleane zang en gebrul weer het handelsmerk van de band.

Ten opzichte van mechanize is dit album eigenlijk mechanischer van opzet, ironisch genoeg. Ik ben dol op de speciale effecten die in dit album zitten, met name in Depraved Mind Murder. Toch vind ik het album iets repetetiever dan Mechanize, ik denk dat het voornamelijk komt door de drumcomputer. Maar ik heb bands gezien die het minder goed af brachten met een drumcomputer, dus pluspunten voor de heren van FF. Voor mij is Difference Engine eigenlijk een van mijn favorieten.

Ik zie dat meerderen hier benadrukken dat er iets mist ten opzichte van Mechanize. Daar kan ik het wel mee eens zijn. Er mist een soort van sincerity. Maar misschien is het juist met opzet bedoeld om zo onpersoonlijk mogelijk te zijn. Met Fear Factory is dat soms lastig te bepalen denk ik. Voorlopig hou ik het op 3,5*

Nu maar weer eens een keer opgezet. Het album is prima te pruimen, maar de drumpjoetert is wel een beetje jammer. Het niveau van Mechanize wordt niet gehaald, mede dankzij de afwezigheid van Hoglan...

Live is het allemaal nog steeds erg rommelig als ik de clips zo zie online, en Burt's stem is toch wel redelijk naar de knoppen. Inmiddels is die ook alweer een jaar of 45...