Faust - Faust IV (1973)

Ongeveer een jaar geleden heb ik deze plaat voor het eerst gehoord. In tegenstelling tot Johannes zou deze juist wel totaal bij mijn muzieksmaak moeten passen. Electronische rock en intsrumentaal. Velvet Underground-invloeden en ook wat Zappa (voornamelijk de picknick). En gelukkig waren de verwachtingen helemaal juist.

Krautrock is gewoon een monumentaal nummer, zou werelderfgoed moeten worden. Een van de beste instrumentale nummers. (al zijn er daar een hele hoop concurrenten voor). Schitterend is ook hoe op het einde het nummer afgelopen lijkt te zijn en dan nog een keer de drums geweldig inkomen. The Sad Skinhead is echt een krankzinnig nummer. Die schreeuw aan het begin, vervolgens het een melige melodietje, een prachtige tekst en af en toe een ontsporing met de gitaar en synth. Een beetje VU-achtig.

Jennifer is bijna net zo goed als het eerste nummer. Heerlijk, die zware bas. Aan het einde ontspoort het weer volledig, zoals bijna elk nummer van Faust wel. Eerst met wat synth-noise, vervolgens absurd pianogepingel. Just a Second (Starts Like That!) is echt niet minder absurd. Dit nummer zou wat meer mensen kunnen storen, aangezien het na een minuut ontspoort in gefreak met synths, piano en af en toe een verdwaalde gitaar.

Vervolgens het Zappa-esque Picnic on a Frozen River, Deuxième Tableau. Het meest jazzy-nummer van het album. Voornamelijk de sax in het midden van het nummer doet me erg aan Zappa denken. Ook hier weer een alles behalve normaal nummer. Er zijn een aantal tempowisselingen, de ene keer is het jazz-rock, dan weer een beetje psychedelica en ook de synths nemen soms de macht over.

De volgende twee nummers horen volgens mij origineel eerst Laüft... Heisst das Es Laüft Oder Es Kommt Bald... Laüft en Run te zijn, maar is er een fout gemaakt bij uitgave. Giggy Smile zit in de picknick verwerkt (het refreintje aan het begin). Wat hier staat aangegeven als Giggy Smile hoort Lauft... te zijn (wordt ook aan het begin van het nummer gezegd). En wat hier Lauft... heet hoort Run te heten. Deze twee nummers zijn niet de beste van de plaat. Lauft... is gewoon onwijs goed en Run is een lekker sfeervol ambient-achtig nummer.

Maar It's a Bit of a Pain is veel noemenswaardiger nummer. Weer duidelijk de VU-invloeden hoorbaar. Een lieflijk akoestische gitaar wordt hevig verstoord door synth-noise. Samen met Krautrock, Jeniffer en de picknick een van de hoogtepunten van deze plaat. Als je daar dan bij optelt dat The Sad Skinhead, Just a Second en Laüft... ook geweldig zijn, en Run zeker niet verkeerd, dan kan je niets anders doen dan tot de conclusie komen dat dit een meesterwerk is. 4,5*

En zeg ik iets heel geks als ik denk dat Faust beïnvloed is door Pink Floyd en Pink Floyd later op haar beurt weer beïnvloed is door Faust (of krautrock in het algemeen)? Ik hoor toch wel wat psychedelica terug in Faust en ook hoor ik wat terug van de langere instrumentale nummers van PF (na Syd Barrett). Vervolgens hoor ik in Dark Side of the Moon duidelijk wat krautrock-invloeden. En doet de synth midden in en op het eind van The Sad Skinhead me wat denken aan de overgang van Speak to Me en Breathe.