Herbie Hancock - Thrust (1974)

De opvolger van de kraker "Headhunters" en in mijn ogen zeker net zo goed. "Thrust" is wat drukker, actiever met werkelijk fenomenaal drum- en basspel.

Helaas niet voor mij. Het heeft dezelfde stijl als HeadHunters maar hij slaat gewoon niet aan bij mij. Helaas. Uiteraard merk ik wel dat er kwaliteit in zit.

Heerlijke wilde drum, vette bas en spacy keyboardjes.
Hij is inderdaad wel moeilijker en ontoegankelijker dan Head Hunters, maar als je je hoofd er bij houdt, is deze zeker even funky en groovend.

Dat is dan ook wel het grootste gevaar van dit album, je moet je hoofd er wel bij houden, anders kan het gaan irriteren, je moet er echt naar luisteren.

Eigenlijk moet je albums ook niet gaan vergelijken met andere, zeker niet met zo'n meesterwerk als Head Hunters, dan valt veel tegen natuurlijk... dit is gewoon een goed album

Heel fijne plaat met een absoluut epische openingstrack! Die doet zeker niet onder voor Chameleon. Ga 'm maar eens snel aanschaffen

ja, dit is een goed voorbeeld van een prima album van Herbie Hancock. Echt kwaliteit!

Op de drummer na, dezelfde bezetting als op Headhunters. Qua sound en songwriting ook een vervolg. Dat er vier nummers (twee op elke kant) op staan, zorgt er ook voor dat de twee in elkaars verlengde liggen.

Goede ritmesectie (drums/percussie/bas), zoals ik dat graag hoor (zoals ook bij Weather Report), waardoor er lekker kan worden gefunkt. Fijne solo's van zowel Hancock als Maupin op toetsen en een veelvoud aan blaasinstrumenten (ook zoals bij Weather Report).

Volgens mij is dit ook de laatste plaat in deze stijl.

Klopt wel een beetje. Opvolgers Man-child en Secrets borduren wel voort op deze formule, maar schuiven steeds iets verder op in de richting van de funk en van een toegankelijker, mellower geluid. Vanaf Sunlight wordt het echt vooral songmatige funk en hier en daar zelfs wat disco-achtig. Eigenlijk zijn Man-child en Secrets, hoewel allebei zeer genietbaar, al niet meer te vergelijken met Headhunters. Dat album blijft toch wel een vrij unieke positie in Hancock's discografie (en sowieso in de wereld van de jazz en funk) behouden.

Deze Thrust komt qua aanpak en geluid nog het dichtst in de buurt: ook hier drie drukke nummers en één iets mellower track. Niks voor op de achtergrond, maar echt een plaat waar je voor moet gaan zitten, bij voorkeur zelfs met de koptelefoon op, om alle zij- en uitstapjes van de verschillende instrumentalisten te blijven volgen. Als je er echt in kruipt en je laat meevoeren is dit een heerlijke plaat, die naar mijn smaak weinig onderdoet voor de vijfsterrenplaat die Headhunters is.

gaucho, misschien kan je hier wel van genieten (geen bassist helaas, alle bastonen zijn van de toetseninstrumenten), maar wel in lijn met deze funk/fusion, met sax/trompet/fluit: Ruby Rushton - Ironside (2019) - MusicMeter.nl