Bee Gees - This Is Where I Came In (2001)

deze is nog zeker niet zo slecht en de titeltrack is zelfs zeer goed , en een duidelijke knipoog naar hun prachtige jaren 60 repertoire
goeie plaat en zeer vakkundig gespeeld en geproducet , ik had nooit gedacht na hun disco kak van de jaren 70 dat ze nog zoiets gingen maken

Dit is inderdaad een goed album. Met als hoogtepunten de titelsong en vooral ook het prachtige nummer 'Embrace'. 4*

Dat jij niet van Disco hou wil nog niet zeggen dat de muziek van hun uit die tijd niet goed is.
Namelijk "Saturday Night Fever"is de best verkochte Soundtrack ooit
En het is gelukt om met 5 nummers van dat album in de top 10 (in een week) van de Billboard Hot 100 te staan (Is verder alleen de Beatles gelukt)

Moet je er net als iemand anders hier op wijzen dat je muziek waarvan je niet houdt als KAK moet afwijzen. Hun disco was superieur, net als die van bvb Nile Rogers en Bernard Edwards (Chic, Sister Sledge, Bowie's Let's Dance en China Girl).
Kijk, ik hou persoonlijk niet van DEATH METAL, maar zal nooit over een muziekstijl waar ik geen voeling mee heb schrijven dat het KAK is.
Je hebt enkel in ieder genre toppers en mindere platen.
AUB niet zo negatief !!!!!!

Hierin bespeur ik wederom iets van verbetering. Als Barry en Robin nu broer Maurice weer tot leven zouden wekken, zou de volgende plaat wellicht nog veel beter dan deze kunnen worden.
De titeltrack is hier het hoogtepunt.

Het allerlaatste album van de 3 broers Gibb. Maurice stierf helaas in 2003. Dit laatste album is best wel onderbelicht gebleven. En het is helemaal zo slecht nog niet. 'K geef toe, de cd zat ook niet zoveel in mijn cd speler, maar ik vanochtend eens helemaal in één ruk afgespeeld. En ik ben blij verrast. De eerste periode van de BeeGees vond ik veruit de beste, voordat de "kopstemmen" mee gingen doen en de groep zich vooral discomuziek ging richten. Dit album past eigenlijk bij geen van deze 2 stromingen. Op dit album staan verrassend mooie melodieuze nummers en is zeer afwisselend. Af en toe iets té overgeproduceerd, maar ja er is altijd wel iets op een album aan te merken. Er staan echte parels op dit album. Technicolor Dreams brengt ons op een unieke manier terug naar een jaren 30 sfeer. Sacred Trust, Wedding Day Loose Talks Cost Lives laten je een beetje snuffelen aan de jaren 60, The Extra Mile is van ongekende klasse. Had zo maar de soundtrack van een mooie film kunnen zijn. Man In The Middle en Walking On Air laten horen, dat Maurice wel degelijk kon zingen. Al met al een mooie afsluiting van "droom" die de 3 broertjes uit Australie hadden. Ook een mooi slot van een groep, op welke muziek we (ik, in ieder geval) veel hebben gedanst en geschuifeld op fuiven en feestjes in mijn jeugd. Een groep die veel heeft betekend voor de muziek over de jaren.

De (over)productie doet afbreuk aan dit verder niet onaardige album dat in mijn oren heel plezierig klinkt. De liedjes zijn het aanhoren over het algemeen wel waard, al springen er maar een paar nummers écht uit, zoals het titelnummer en natuurlijk Technicolor Dreams (dat een beetje nostalgische signatuur heeft).

Met het verscheiden van Robin Gibb is het Bee Gees-boek inmiddels definitief gesloten.
Gelukkig hebben we hun prachtige sixties-albums - de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik naar hun muziek uit de disco-periode en die van daarna nauwelijks luister, maar This Is Where I Came In mag blijven.

Het laatste album van de Bee Gees vlak na het millennium, een nieuw begin maar 2 jaar later abrupt gestopt met het bijna plotselinge overlijden van Maurice.

Wat is er dan nog over van de legendarische groep, muzikaal is het geluid nauwelijks herkenbaar. Ze zijn met hun tijd meegegaan en leverde nog wel een paar aardig nummers op: het titelnummer, Man in the Middle (nummer van Maurice incl leadvocal) en de ballad Wedding Day.

Terwijl Technicolor Dreams het vreemdste nummer is dat ik van de broeders ken, retro 30s Jazz met banjo en klarinet? Tin Pan Alley melody aldus wiki!? Ook Walking on Air met Beach Boys harmonies is een apart geval, ze waren duidelijk vrij om te experimenteren bij het nieuwe label. Ik heb niet heel veel gemist. Embrace is een kind van z'n tijd dansbare midtempo house met wat R&B leuk en keer te horen maar meer niet. The Extra Mile lijkt beïnvloed door Sade. Het opzwepende Voice in the Wilderness mag dan meer energie hebben maar red het album niet.

Echt slecht is het album niet, maar er staan wel wat vreemde stijlen door elkaar op. Alleen toen Walking on Air begon kreeg ik het gevoel te willen skippen maar toch niet, hakken over de sloot. Nummers zijn degelijk in elkaar gezet en prima muzikaal maar nergens echt heel bijzonder. Alsof de Bee Gees moeite doen om NIET op te vallen...