Bee Gees - This Is Where I Came In (2001)
mijn stem
37 stemmen
Australië
Pop
Label: Polydor
-
This Is Where I Came In (4:56)
-
She Keeps on Coming (3:58)
-
Sacred Trust (4:53)
-
Wedding Day (4:43)
-
Man in the Middle (4:21)
-
Déjà Vu (4:19)
-
Technicolor Dreams (3:04)
-
Walking on Air (4:05)
-
Loose Talk Costs Lives (4:20)
-
Embrace (4:43)
-
The Extra Mile (4:22)
-
Voice in the Wilderness (4:38)
-
Just in Case * (4:23)
-
Promise the Earth * (4:29)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
52:22
(1:01:14)
1
geplaatst: 24 april 2017, 22:01 uur
Het laatste album van de Bee Gees vlak na het millennium, een nieuw begin maar 2 jaar later abrupt gestopt met het bijna plotselinge overlijden van Maurice.
Wat is er dan nog over van de legendarische groep, muzikaal is het geluid nauwelijks herkenbaar. Ze zijn met hun tijd meegegaan en leverde nog wel een paar aardig nummers op: het titelnummer, Man in the Middle (nummer van Maurice incl leadvocal) en de ballad Wedding Day.
Terwijl Technicolor Dreams het vreemdste nummer is dat ik van de broeders ken, retro 30s Jazz met banjo en klarinet? Tin Pan Alley melody aldus wiki!? Ook Walking on Air met Beach Boys harmonies is een apart geval, ze waren duidelijk vrij om te experimenteren bij het nieuwe label. Ik heb niet heel veel gemist. Embrace is een kind van z'n tijd dansbare midtempo house met wat R&B leuk en keer te horen maar meer niet. The Extra Mile lijkt beïnvloed door Sade. Het opzwepende Voice in the Wilderness mag dan meer energie hebben maar red het album niet.
Echt slecht is het album niet, maar er staan wel wat vreemde stijlen door elkaar op. Alleen toen Walking on Air begon kreeg ik het gevoel te willen skippen maar toch niet, hakken over de sloot. Nummers zijn degelijk in elkaar gezet en prima muzikaal maar nergens echt heel bijzonder. Alsof de Bee Gees moeite doen om NIET op te vallen...
Wat is er dan nog over van de legendarische groep, muzikaal is het geluid nauwelijks herkenbaar. Ze zijn met hun tijd meegegaan en leverde nog wel een paar aardig nummers op: het titelnummer, Man in the Middle (nummer van Maurice incl leadvocal) en de ballad Wedding Day.
Terwijl Technicolor Dreams het vreemdste nummer is dat ik van de broeders ken, retro 30s Jazz met banjo en klarinet? Tin Pan Alley melody aldus wiki!? Ook Walking on Air met Beach Boys harmonies is een apart geval, ze waren duidelijk vrij om te experimenteren bij het nieuwe label. Ik heb niet heel veel gemist. Embrace is een kind van z'n tijd dansbare midtempo house met wat R&B leuk en keer te horen maar meer niet. The Extra Mile lijkt beïnvloed door Sade. Het opzwepende Voice in the Wilderness mag dan meer energie hebben maar red het album niet.
Echt slecht is het album niet, maar er staan wel wat vreemde stijlen door elkaar op. Alleen toen Walking on Air begon kreeg ik het gevoel te willen skippen maar toch niet, hakken over de sloot. Nummers zijn degelijk in elkaar gezet en prima muzikaal maar nergens echt heel bijzonder. Alsof de Bee Gees moeite doen om NIET op te vallen...
* denotes required fields.
* denotes required fields.