Traffic - Shoot Out at the Fantasy Factory (1973)

Met 7 stemmen een gemiddelde van 4,29! Des te onbegrijpelijker dat hier nog geen enkel bericht bij staat. Misschien is dat wel een beetje het lot van traffic, heel veel erg mooie muziek gemaakt maar nooit bij een groot publiek bekend geworden. Zoals ook weer bij dit album. Lange, uitgesponnen composities waar je wel even voor moet gaan zitten.
En dan de hoes......geweldig! Net als de muziek trouwens.

Gewoon een degelijk album met fijne muziek zoals we van winwood kennen.

Wat een heerlijke muziek. Eigenlijk schandalig dat zo weinig mensen dit kennen. Absolute hoogtepunt is voor mij het laatste nummerr: (sometimes I feel so) Uninspired. Een juweeltje van de buitencategorie met prachtige zangpartij van Steve.

Dit album moet je even voor gaan zitten met die lange nummers.
Het begint wel lekker up tempo met Shoot out at the fantasy factory, vooral de bas geeft een lekkere drive hier.
De rest vind ik toch wat minder behalve het laatste nummer wat ik wel mooi vind.

Prima album, al heeft Traffic wel betere albums gemaakt.

Het album kent geen inzinkingen en heeft een dromerig, en vooral meeslepend sfeertje. Ietwat jazzy getint. Ook mijn complimenten voor het slagwerk.

Vooral 'Tragic Magic' vind ik een heerlijk nummer. Ik begin met een 3,5*.

Ik val bij Traffic dikwijls meteen al als een blok voor het warme organische geluid van hun arrangementen, met Winwoods "soulful voice" bovenop een warm bed van orgel, piano, sax en drums. Zo ook bij dit album.

Dit gezegd hebbende moet me toch van het hart dat het gebodenene tussen het sterke openingsnummer en het lekker bluesy slotnummer me niet echt kan boeien. Het lijkt wel alsof de goede wil er bij Windood en Capaldi wel is, maar de inspiratie het even laat afweten.

Overigens vindt de recensent van de All Music Guide dat de gitaarriff uit het titelnummer wel erg lijkt op het loopje uit Smoke on the water. Voordat je nu de voorafgaande spoiler bekijkt, probeer even zelf te verzinnen welk nummer daar zou kunnen worden genoemd...

Vergezocht?

Hmm, ik blijf het toch maar draaien, ook al zeg ik dan dat ik hier niet stuk van ben... Kennelijk "vind ik dit toch mooier dan ik denk". Niet te gauw onderschatten, deze band.

Ik ben sinds kort bezig met het 'vezamelen' van Traffic-albums en tot dusver behoort dit tot de favorieten.

Het album heeft een donkere, wat desolate sfeer en een ongekende flow.
Ieder nummer sluit naadloos aan op het vorige en de nadruk ligt op lang uitgesponnen, jazzy passages die heel subtiel de composities kleuren.

Traffic, één van de meest bekende onbekende bands uit de jaren '70. Dit album bevindt zich op een bescheiden 51e plaats in de OOR jaarlijst van 1973, En dat is wat hun muziek ook is, mooi maar bescheiden.
Fraai album, maar muziek = emotie en dat mis ik soms een beetje in de muziek op dit album.
3,5*

Muziek die me vroeger door moeilijke tijden heen sleepte. Beluister dit nog steeds met plezier. Fijn voor in de late uurtjes. Onderschatte plaat van 'n onderschatte band.

het vijfde reguliere studio album van Traffic, 1 van de bands waar het Engelse muzikale wonderkind Steve Winwood langere tijd deel van uitmaakte. het schijnt dat hij als jongetje van 6 reeds zijn eerste pianolessen kreeg. een multi-instrumentalist, uitstekende songwriter en gezegend met een soulvolle, doorleefde stem.
de groep werd op dit album uitgebreid met 2 leden van de befaamde "Muscle Shoals Rhythm Section, t.w. David Hood (bass) en Roger Hawkins (drums).

slechts 5 tracks op dit album, waarvan 4 tracks van Winwood/Capaldi, en 1 track van Chris Wood, het funky/jazzy instrumentale "Tragic Magic", wat mij betreft een "mindere" track, maar dat niet uit de toon valt van de "mellow mood" van dit album.

de andere 4 tracks zijn zonder uitzondering ijzersterke composities. de titeltrack "Shoot Out at the Fantasy Factory" is een fraai up-tempo nummer gedragen door percussie, het lang uitgesponnen "Roll Right Stones" voorzien van jazzy klanken met geweldige vocalen van Steve Winwood verveelt geen seconde.

de 2 hoogtepunten van dit album moeten dan nog komen. het akoestische intro van het slow-tempo "Evening Blue" met die invallende drums en piano partij, gevolgd door een heerlijke saxofoon solo van Chris Wood. het desolate sfeertje van het weemoedige "(Sometimes I Feel So) Uninspired" komt direct binnen.
een pareltje wederom prachtig, soulvol gezongen door Steve Winwood. meeslepende nummers die tot de beste Winwood/Capaldi composities behoren, waar de melancholie van afdruipt en die met name tijdens lome, zwoele zomeravonden tot hun recht komen.

waar de muziek van hun eerste albums een mix van pop, rock, psychedelica en jazz werd genoemd, werd dit album ook wel omschreven als "jazz related rock". de psychedelica zijn hier ver weg but what's in a name. hoe dan ook een zeer fraai album met een "relaxte flow" voor in de late uurtjes, zoals captain scarlet het hier ooit eerder beschreef.

hierna volgden nog "When the Eagle Flies" (1974) en het reünie album "Far From Home" (1994)

Album werd geproduceerd door Steve Winwood & Jim Capaldi
Recorded at Strawberry Hill Studios, Jamaica

Steve Winwood: guitar, piano, organ, vocals
Chris Wood: saxophone, flute
David Hood: bass
Jim Capaldi: percussion, backing vocals
Roger Hawkins: drums
Reebop Kwaaku Baah: percussion

Barry Beckett: keyboards (track 4)
Jimmy Johnson: clarinet (track 4)