Nils Lofgren - Acoustic Live (1998)

Het beste acoustische album ooit. Hoorde ooit eens het nummer "Black Books" in een aflevering van The Sopranos. Daarna ben ik op zoek gegaan naar de cd waar dit nummer op stond.

Mooie, simpele en grappige/ vreemde teksten ondersteund door enkel gitaar (en op black books een synth). Voor mij een 5 sterren album.

Absoluut (!!!!!) mee eens S7efan.
Luister maar eens naar: "Some Must Dream" en "Keith Don't Go".

Die hele tv-serie heb ik nog nooit gezien, maar die song is wonderschoon. Het klinkt ontzettend goed hier 'live'. Zoals er wel meer nummers op staan die ontzettend goed gebracht worden. Prachtige subtiele gitarist is dit, met een stem waar die erg veel kanten mee op kan.
Grappig is ook 'Mud in your eye', dat in de studio-versie ontzettend leuk in elkaar zit, maar hier 'live' weet hij er toch weer een grappig en enthousiast arrangement van te maken. 4,5*

Bijzonder sfeervol acoustisch live album van de kleine grote gitaarheld. Nils laat ons hier ongeneerd horen wat hij in huis heeft ( ik had bijna gezegd pakhuis, villa, flat, enfin kies maar..). De man kan een stukkie spelen zeiden wij dan vroeger tegen elkaar. Het al genoemde Black Books is inderdaad schitterend. De gitaarsolo in Some Must dream..Hemeltergend mooi...pulken aan een korst terwijl je weet dat de wond eronder nog niet genezen is.
Ook even Keith Don't Go noemen omdat het zo'n typisch Lofgren nummer is. (inderdaad gaat het over Keith Richards van de Stones)
Dat dreigende deuntje aan het begin, de zin: ' You bring the message to the millions...geweldig, althans ik kan daar erg van genieten. Om dan vervolgens een solo te maken die via flagelotten, powerchords, arpeggio akkoorden terug te keren naar R&B (de oude R&B dan wel te verstaan...zucht)
Het hele album ademt de sfeer uit alsof Nils bij je thuis zit te spelen.
oprecht in zijn eenvoud. En het is opvallend dat hij hier beter zingt dan op zijn studioalbums. .
Hier zouden echt veel meer mensen naar moeten luistern
En dan te bedenken dat ik die man een jaar of 10 geleden in Zoetermeer heb zien optreden voor nog geen 100 man....(ongelofelijk dat daar zo weinig mensen op af kwamen)

Heerlijk plaat ,waarop de kleine man tot grootse daden komt.Lofgren is een matig vocalist,maar zijn gitaaspel vergoedt veel ,zo niet alles.Hij weet zijn composities spannend te houden,ondanks zijn wat lijzige stemgeluid.Wonderschone composities als Keith Don't Go en Black Books verdienen een breder publiek.Gelukkig is Lofgren in de gelegenheid zijn muziek te maken voor de lol ,daar hij zijn cheques verdient met the E street Band van ons aller Bruce Springsteen.De ultieme acoustiche cd in mijn toch niet geringe collectie.

Ben het helemaal met je eens Twinpeaks, op één ding na. Inderdaad geweldige gitarist, maar m.i. ook een vocalist, met een prachtige stem. Wat betreft deze cd: Een juweel!!!

Als je van acoustische muziek houdt, als je van prachtige melodieën houdt, als je van mooiese keksten houdt , als van een aparte, maar loepzuivere stem houdt, als de gitaarsolo's van de E-Street band goed vindt en als Neil Young zegt dat hij van deze zanger/gitarist houdt en graag met hem samenspeelt. Ja, dan moet je als de sodemieter deze cd kopen en luisteren en ik weet zeker dat je meer van zijn solowerk wilt hebben. Luister bijv. maar eens naar Black Books, Blue Skies, I'll Arise en Wonderland.

16 stemmen slechts, het blijft tobben met Nils, jammer. Wel een mooi gemiddelde natuurlijk, misschien moeten die 16 personen daar maar mee tevreden zijn.

Ja, deze is cd is zóóó mooi. Ik heb 'm. Mister. F.McKenzie, die moet jij eigenlijk ook hebben. Weet ik héél zeker!!!!!!!!!!

Helemaal gelijk Ad. Ik dacht laat ik 'm weer eens onder de aandacht brengen. Op deze site, met 30.000 ingeschrevenen, moeten er toch meer dan 16 mensen te vinden zijn die dit goed vinden. En inderdaad denk ik ook dat dit door de father zeker gesmaakt kan worden.

Het idd dat zo'n mooi album, gewoon niet opgemerkt is door zovelen. Héél jammer, want wat issie mooi. Ik nam 'm jaren terug wel eens mee naar mijn stamkroeg en als ze hem daar draaiden kwamen klanten steeds naar me toe om te vragen wie het was en waar je die cd kon kopen. Dus goed, indana, om deze superdiamant weer eens onder de aandacht te brengen.

Beste acoutische live concert ever, beter dan wie dan ook. Da's het enige wat ik hierover kan zeggen. Niets meer en niet minder. Luister en huiver!!!!

'k Heb geluisterd èn gehuiverd Ad. Gewoon geweldig. Prachtige sfeer. Net alsof je er zelf bij bent. Gewoon kippenvel!!!
Eén van mijn 5 beste live-albums aller tijden.

Ik ben benieuwd Ad. Ik zojuist een bestelling geplaatst bij mijn bibliotheek. "Acoustic Live (1998)" zal ik eind volgende week wel in huis hebben. Ik ben benieuwd of Nils Lofgren inderdaad zo'n meesterwerk heeft afgeleverd. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat Nils Lofgren mij totaal onbekend is .

Je zult versteld staan , Hans. Grtz Ad

En Hans......... Heb je 'em al binnen?
Ik ben benieuwd naar jouw reactie (waardering).

Ik eigenlijk ook wel, Hans. Heb je 'm al beluisterd?

Hier nog een die nieuwsgierig is... hoe zit het Hans?

Nils kende ik al solo en van Neil en Bruce.
Inderdaad is deze accoustic live meer dan ok.

Een onondekte parel.

4,5 ster

Prachtplaat, vooral die gitaarsolo na Some Must Dream. Na 100 keer luisteren nog steeds kippenvel.

Net weer eens Crooked Line afgestoft en beluisterd. Vervolgens bekeken wat deze man allemaal heeft uitgebracht en ik begin maar eens met dit album te beluisteren. Alleen maar goede berichten hier, dus dit moet een toppertje zijn...

Zijn dit allemaal nummers van eigen hand, of gebruikt Nils ook andermans werkjes?

Ik heb overigens een versie met een 17de nummer (No Mercy) en ook een andere hoes. Hebben meer mensen dat?

Die versie heb ik ook ja

Me too en volgens mij is dat een Japanse release. Meestal bevatten deze releases bonustracks, zoals ik er ook een paar van Kravitz heb.
Verder is het een topalbum, maar vind het nog steeds raar waarom Shine Silently er niet opstaat.

Wow...Nils zet hier een potje akoestisch spel neer, waar hij meteen de lat hoog legt voor veel andere snarenliefhebbers. Kanonne dat gaat hem goed af. Daar waar hij bij de E Street Band, een dienende rol heeft, met af en toe de schijnwerpers erop...laat hij hier de teugels flink varen. Genoeg schoons ook om van te genieten wat muziek betreft; Sticks and STones, Keith Don't Go zullen daarvan denk ik wel de meest bekende zijn, maar de rest mag er zijn. Sterk live album.

Als je dit album nu via cdwow of zo koopt, dan is het altijd met het bonusnummer. Ik denk dat het er gewoon later is bijgeplaatst en dat die nu standaard verkocht wordt.v Is ook met een andere hoes.

Idd, en wat dacht je van You? Prachtig gitaarspel, schitterende uitvoering. DIt album heeft mij verwachtingen ruim overtroffen.

Staat stevig in mijn top 10. Nils op z'n best. Heerlijk frivool gespeeld met een opnamekwaliteit die zijn weerga amper kent. Zijn ode aan 1 van de Glimmer Twins, Keith don't go, spettert mijn speakers uit. Elke snaar die hij aanraakt komt echt 'binnen'. Fabuleus album. Als ik dit album vergelijk met zijn dubbele live lp Night after Night uit de 70's heeft hij in die jaren een enorme groei doorgemaakt. een geweldenaar

Ik hou van Nils Lofgren. Zijn gitaarspel is fantastisch en herken je uit duizenden. Night After Night vind ik een geweldige live lp en Nils' vroege werk, maar ook bijv. The Loner, kan ik erg waarderen. Hij heeft niet 's werelds beste of mooiste stem, maar ook van die stem ga je houden als je hem langer kent. Dit live album heeft een formidabel geluid en ook hier klinkt het gitaarspel weer fantastisch.

Toch is deze plaat voor mij een enorme teleurstelling.

Ik herinner me nog toen Shine Silently een hit was - vreselijk, dit was toch niet de Nils Lofgren die ik kende? Wel, op deze plaat krijgen we (voor een groot deel) de overtreffende trap van mierezoet geneuzel voorgeschoteld. Vijfsterrenstemmers, ik vraag me af of jullie niet ook de stichtende clichevolle teksten van bijv. Some must dream, Wonderland, Big tears fall, I'll arise, Blue skies, All out tenenkrommend vinden. Het zijn het soort zeverteksten die je van een derderangs schlagerzanger verwacht (a la Ein Bischen Frieden, Ein Bisschen Freude).

Natuurlijk, Nils is nooit een tekstdichter geweest, maar dat stoorde me ook nooit. De muziek en het gevoel overstemde. In deze prachtige opnames wordt het echter intiemer en kleiner, en dan komen de teksten heel duidelijk naar voren. En ik kan er niet naar luisteren. Teveel van het naief brave gerijm voor mij. Ik zie hem liever nog eens salto's maken.