The Rolling Stones - L.A. Friday (Live 1975) (2012)

Gisteravond eindelijk op twee schijfjes gezet en vanmiddag beluisterd.

Erg goede versie van dit concert met de Stones goed op dreef, hoewel ik al zeer tevreden al die jaren was met de gelijknamige bootleg, welliswaar een publieks maar zo'n goede dat het voor het gemak altijd soundboardkwaliteit genoemd werd.
De gitaren van zowel Keith als Woody komen nu wel stukken sterker op de voorgrond, vooral de solo's van Ron vallen nu extra sterk op.
Jagger klinkt hier en daar wat schor, maar dit werkt alleen nog maar meer het echte live gevoel op, sterk dat er niet hoorbaar nog aan gesleuteld lijkt, dit is puur hoe de Stones toen klonken.

De enige kritische noot die ik heb is dat ik liever concerten zou hebben, die je als fan nog helemaal niet had, of iig niet in goede kwaliteit, want hoe tof deze upgrades ook iedere keer zijn:
je hebt het allemaal al!
De volgende officiele downloads zullen dus waarschijnlijk Atlantic City '89 en Miami '94 zijn. De versies, die we daar al jaren van hebben, lijken al nauwelijks nog te verbeteren en dan nog zal het verschil niet dus danig zijn om er van om ver geblazen te worden.
Het lijkt zo vooral de bootleggers in de kaart te spelen.

Een negen, ofwel 4,5 ster.

Alsnog, ik kon het niet laten, de 3LP/DVD versie gekocht: in the UK voor maar 20 Pond thuis gestuurd. En wat een verschil met de download: alles is nog eens geremastered en klinkt als een klok. Zelfs de schorre Jagger hebben ze zo in de mix gezet, dat het niet hinderlijk is. De band speelt werkelijk super, met name Keith & Ronnie. Het levert een aantal fantastische uitvoeringen van Stones songs & covers op. Om met dat laatste te beginnen: Ain't To Proud To Beg van the Temptations is werkelijk zo geweldig gedaan. Dit wordt gevolgd door een hele coole uitvoering van You Gotta Move. En daarna komt weer, ruim een kwartier (!) lang You Can't Always Get What You Want, met prachtige gitaar- en saxofoonsolo's.

Fingerprint File is een volgend jammend hoogtepunt. En ook Angie, met zelfs een orgeltje van Billie Preston, is fraai gebracht. Midnight Rambler is lekker lang en bij vlagen geniaal, ondanks een wat 'vastlopend' middenstuk. Zelfs een nummer wat geen favoriet is bij mij, Jumping Jack Flash, mag er wezen: zeer snel en erg goed gespeeld. Net als het fraaie slotnummer Sympathy For The Devil.
Laat je dus niet afleiden door mijn eerdere berichten op basis van de download: op de nu uitgebrachte 2CD of 3LP vind je één van de beste Stones concerten ooit. Wow!