Finntroll - Midnattens Widunder (1999)

Het dubuut van Finntroll, heerlijk muziek bij sommige nummers is het alsof je een slagveld met trollen te lijf gaat samen met Jaktens Tid hun beste werk tot nu toe.
Het wachten is natuurlijk op hun nieuwe album.

Finntroll is één van de eerste metalbands waar ik echt naar luisterde. Dat is rond de tijd geweest dat jaktens Tid net uit was, dus ik heb het vertrek van Katla en de dood van Somnium nog bewust ervaren. Vroeger was Midnattens Widunder het album waar ik nooit echt ingeraakt ben en achteraf gezien vrij jammer. Finntrolls begin is heftig, maar doet helemaal niet veel onder voor het populairdere werk. Svartberg is (incl. intro) geweldig. Je hoort in dit album duidelijk de black metalroots. De riffs zijn duister en Katla heeft een geweldige stem. Toch is het Trollhorn die de muziek draagt met zijn keyboards en andere (voor metal ongebruikelijke) instrumenten. Hij is de slagroom op de taart. Hij is verantwoordelijk voor het humppa-element, wat de muziek behalve duister ook episch en enigszins humoristisch maakt.

Beste nummer is de titeltrack, welke lekker fel en melodieus is, maar vooral een ongelooflijk episch tussenstuk heeft. Dit album heeft geen zwak moment en is onnavolgbaar. De dromerige afsluiter werkt goed op de lachspieren, omdat het sprookjesachtig klinkt. Slecht is het in de verste verte niet. Ik ken Jaktens Tid goed en ik weet dat de typische Finntrollstijl daarop nog beter uitgewerkt is. Vroeger was ik wel eens laagdunkend over dit album, maar ik snap echt niet goed waarom. Heerlijk begin dit en een heel fijne herontdekking.

Nieuwe marathon, nieuwe band en met Finntroll als keuze van Ruud ook meteen een band die mij nog redelijk onbekend is. Ik heb de band twee keer live gezien, maar kan buiten Jaktens Tid niet zeggen dat ik er ook daadwerkelijk albums van heb gehoord. Nooit echt helemaal mijn band geweest, omdat ik het altijd vrij jolig vond in vergelijking met een wat stoerdere band als Thyrfing, maar ik kan niet anders dan zeggen dat Midnattens Widunder me uitzonderlijk goed bevallen is. Misschien dat ik zweedstalige muziek nu ik de taal zelf aan het leren ben automatisch ook interessanter vind, of ik ben gewoon minder knorrig geworden dan ik vroeger was. Ik heb namelijk de volledige tijd van dit album genoten.

Van het sfeervolle intro, door het vrij rauwe Svartberg, naar de wat meer jolige sound van RIvfader bevalt eigenlijk alles wel. Het album is ook niet overgeproduceerd en klinkt als een ruwe demo van een zeer gemotiveerde band. De zang is eigenlijk veel beter dan ik me herinnerde, met een goede combinatie van schreeuw en jolige half-cleane zang. De harmonica en mondharp maken het geheel af. Een fantastisch begin!

Ik had een maat die me deze band bij uitkomen van het 2e album liet horen. Nog eens live gezien. Best oke, maar destijds vond ook ik het veel te jolig .Black (?) metal moest zwaar , duister zijn. Nooit meer naar omgekeken. Tot vandaag. Had 2 uur rijden voor de boeg door het Noorse landschap dus wat bijpassende muziek opgezocht. Kwam bij toeval op deze band en ik was verrast.
Het album wat ik destijds luisterde, Jaktens Tid is inderdaad wat "dansbaar" maar absoluut niet slecht. Sterker nog, erg goed eigenlijk. Maar dit album vind ik erg, erg goed. Gewoon erg eigen.
Erg origineel vind ik het intro en dergelijke stukjes die in het "verhaal" geweven zitten. Het intro en dan bijpassende album hoes , dit brengt je zo in de trollen wereld. De donkere trollen wereld welteverstaan. De leden hebben wat betreft sfeer denk ik ook goed geluisterd naar hun Noorse buurman uit Bergen, Grieg. Het intro zou zo in een duister Disney filmpje passen en doet me denken aan muziek van tsjaikovski (dance of the little swans meen ik). Daarna wordt het intro op geniale wijze verweven in wat meteen het beste nummer van de plaat is, Svartberg. Hierna komt de hoempa pa om de hoek maar in sfeer en dienst van de rest van het album. Wat brute metal en dan weer folks tonen met fluitjes en dergelijke maken dat je je even in een sprookje waant. Een donker sprookje.
Net als in de ,mocht je daar een beetje bekend mee zijn, originele Scandinavische verhalen zijn de trollen in dit verhaal ook niet verzot op mensen . En net als in de originele vertellingen zijn het ook voornamelijk priesters die het moeten ontgelden. Geinige teksten over priesters in de kookpot dus.

Leuk om direct na het nieuwe Vredesvävd dit debuut eens echt goed te beluisteren. Zo gek veel is er niet eens veranderd in 20 jaar tijd. Het is allemaal wat rauwer, rammelender, minder strak, minder professioneel zou je kunnen zeggen. Maar wel bijzonder sfeervol. Blodnatt, alsof je middenin een noords offerfeest bent beland. Hoogtepunt is het titelnummer, geweldige afwisseling van rauwe black metal en vrolijke folkmelodieën. Lijkt een rare combi, werkt perfect. Ook Segersang is ondanks zijn korte duur een van de betere. De stijl van de vocalen bevalt me wat minder dan op de latere albums maar dat is persoonlijk. Overigens doet het clean gezongen tussenstuk in Vätteanda me wat aan Moonspell denken. De intro en outro van het album aan het circus.