Finntroll - Midnattens Widunder (1999)

Finntroll is één van de eerste metalbands waar ik echt naar luisterde. Dat is rond de tijd geweest dat jaktens Tid net uit was, dus ik heb het vertrek van Katla en de dood van Somnium nog bewust ervaren. Vroeger was Midnattens Widunder het album waar ik nooit echt ingeraakt ben en achteraf gezien vrij jammer. Finntrolls begin is heftig, maar doet helemaal niet veel onder voor het populairdere werk. Svartberg is (incl. intro) geweldig. Je hoort in dit album duidelijk de black metalroots. De riffs zijn duister en Katla heeft een geweldige stem. Toch is het Trollhorn die de muziek draagt met zijn keyboards en andere (voor metal ongebruikelijke) instrumenten. Hij is de slagroom op de taart. Hij is verantwoordelijk voor het humppa-element, wat de muziek behalve duister ook episch en enigszins humoristisch maakt.

Beste nummer is de titeltrack, welke lekker fel en melodieus is, maar vooral een ongelooflijk episch tussenstuk heeft. Dit album heeft geen zwak moment en is onnavolgbaar. De dromerige afsluiter werkt goed op de lachspieren, omdat het sprookjesachtig klinkt. Slecht is het in de verste verte niet. Ik ken Jaktens Tid goed en ik weet dat de typische Finntrollstijl daarop nog beter uitgewerkt is. Vroeger was ik wel eens laagdunkend over dit album, maar ik snap echt niet goed waarom. Heerlijk begin dit en een heel fijne herontdekking.

Nieuwe marathon, nieuwe band en met Finntroll als keuze van Ruud ook meteen een band die mij nog redelijk onbekend is. Ik heb de band twee keer live gezien, maar kan buiten Jaktens Tid niet zeggen dat ik er ook daadwerkelijk albums van heb gehoord. Nooit echt helemaal mijn band geweest, omdat ik het altijd vrij jolig vond in vergelijking met een wat stoerdere band als Thyrfing, maar ik kan niet anders dan zeggen dat Midnattens Widunder me uitzonderlijk goed bevallen is. Misschien dat ik zweedstalige muziek nu ik de taal zelf aan het leren ben automatisch ook interessanter vind, of ik ben gewoon minder knorrig geworden dan ik vroeger was. Ik heb namelijk de volledige tijd van dit album genoten.

Van het sfeervolle intro, door het vrij rauwe Svartberg, naar de wat meer jolige sound van RIvfader bevalt eigenlijk alles wel. Het album is ook niet overgeproduceerd en klinkt als een ruwe demo van een zeer gemotiveerde band. De zang is eigenlijk veel beter dan ik me herinnerde, met een goede combinatie van schreeuw en jolige half-cleane zang. De harmonica en mondharp maken het geheel af. Een fantastisch begin!