Nels Andrews - Scrimshaw (2012)

Dit is een mooie ontdekking. Een album, vol met rustige singersongwriter nummers. Hier en daar een beetje country getint, maar dan het soort country dat in de alternatieve sfeer zit. Alle nummers zijn sterk.

"Barroom Bards" heeft zelfs een Mexicaanse Calexicoachtige sfeer en het prachtige geluid van de pedal steel maakt van het nummer "Small Victories" een juweeltje. "Flotsam" is een erg goed nummer met mandoline en elektrische gitaar. "Houdini" met slechts ondersteuning van een fuzzy elektrische gitaar en percussie zorgt voor een griezelige sfeertje.
De meest "folky" track is "Three Hermits", dat klinkt als een traditionele ballad. De banjo op dit nummer is erg geslaagd. Een groot contrast is " Lost Year" met zijn accordeon geluid, crashende cimbalen en militaristisch drummen. Een meesterlijk nummer.
The sfeer is met het als duet gezongen liefdesliedje weer compleet anders met de laatste track "Wisteria".

Al met al is een prachtig album geworden met doordachte, intelligente songs en inventieve muzikale soundscapes.

Als je dit mooi vind kan ik je zijn eerste twee albums ook van harte aanbevelen. Die doen niet voor dit album onder. En probeer ook eens een album van Boris McCutcheon als je die nog niet kent. Net zo'n loner met een heel eigen geluid.

Dat ga ik zeker doen.

wederom een fraai album van de Amerikaanse singer/songwriter Nels Andrews, na zijn geweldige debuutalbum "Sunday Shoes" uit 2004 en de vrijwel gelijkwaardige opvolger "Off Track Betting" uit 2007.
"Sunday Shoes" bereikte destijds een nummer 1 plek op de "UK Americana Chart".

het schrijven van een goede song is de man wel toevertrouwd. op dit album staan 9 tracks met muziek en teksten van Nels Andrews zelf, uitgezonderd "Three Hermits" met tekst van de Ierse dichter W.B. Yeats.

de titel "Scrimshaw" is een Engelse term voor de zelfvlijtproducten die walvisjagers en andere zeelui in vroeger eeuwen tijdens hun lange reizen op zee maakten voor eigen gebruik om de tijd mee te verdrijven of om een kleine bijverdienste te hebben.

user heicro heeft het hierboven al eerder goed omschreven. een album vol met rustige americana nummers eerder geworteld in folk dan in country. zijn muziek heeft wel overeenkomsten met die van zijn geestverwant en muzikale vriend A.J. Roach, met wie hij meerdere malen samen tournees ondernam, maar Nels Andrews schrijft naar mijn mening net iets betere songs en beschikt over een prettigere stem.

favoriete tracks: "Barroom Board", "Small Victories" en "Wisteria", maar er staan feitelijk alleen maar sterke songs op dit album, waarop o.a. de banjo, mandoline en pedal steel prachtige accenten leggen.

saillant detail is dat het nummer "Off Track Betting" de titel was van zijn 2e album, zoals "Sunday Shoes" de titel van zijn 1e album als nummer verscheen op "Off Track Betting". de titel "Scrimshaw" van dit abum verscheen weer als nummer op zijn vierde album "Pigeon and the Crow".

Nels Andrews is niet erg productief en bracht in 20 jaar tijd slechts 4 albums uit en 3 daarvan zijn het beluisteren meer dan waard. zijn laatste album "Pigeon and the Crow" (2019) ken ik niet. daarna werd het stil rond deze getalenteerde singer/songwriter.

"Scrimshaw" werd opgedragen aan de in 2011 overleden Amerikaanse folksinger/songwriter Jack Hardy.

Album werd geproduceerd door Todd Sickafoose
Recorded at Brooklyn Recording, New York City, NY & Earycanal, Oakland, California

de muzikanten op dit album:

Nels Andrews: voice, guitar & shruti box
Todd Sickafoose: acoustic bass, piano & pump organ
Ben Perowsky: drums & percussion (1-5 & 9)
Andrew Borger: drums (2, 6 & 7)
Jonathan Goldberger: electric & 12-string guitar
Brandon Seabrook: 4-string banjo, mandolin & acoustic guitar
Adam Levy: electric & acoustic guitar
Rich Hinman: pedal steel guitar
Savannah Jo Lack: violin
Nuala Kennedy: vocals & flute
A.J. Roach: vocals
Julia Ragen: words & musings
Ian Thomas Parks, Anthony Da Costa, John Elliott, Raina Rose, Andrew Pressman, Emmett Rose Pressman: chorus