UB40 - Labour of Love (1983)

Ik heb deze toevallig op vinyl. Niet een van de beste, maar toch eentje met leuke meezingers, waaronder 'Red red wine'. Jammer dat op de radio niet de extended versie met de rap van Astro niet meer wordt gedraaid

Alleen al door Many Rivers To Cross en in iets mindere mate Please Don't Make Me Cry een goed album. Dat UB40 hiermee meer het pad van de massa opzocht (m.n. dankzij Red Red Wine en Cherry Oh Baby) vind ik dan minder belangrijk.

Many Rivers To Cross hoorde ik voor het eerst in de versie van Jimmy Cliff's live in concert album, daar kan echt geen artiest tegen op en al helemaal niet UB40.
Maar UB40 is een leuk bandje en dit album kan ermee door, vind de tweede vele malen beter.
Red Red Wine vind ik zelf geweldig, beste track op dit album.

Ondanks Johnny too bad en Version Girl, wat ik echt als 2 enorme missers beschouw, heb ik toch wel genoten van de plaat vandaag. Dit album heeft natuurlijk een paar knallers van hits en die compenseren die 2 voorgenoemde draken.

Ik heb van mijn 2 een 2,5 gemaakt, want het is net wel / net niet voldoende.

In mijn ouderlijk huis werd deze plaat graag gedraaid. Ik kwam deze onlangs bij m'n ouders op zolder weer tegen en heb hem maar meegenomen. Deze plaat zal vooral om sentimentele redenen in mijn collectie blijven. Muzikaal kan me dit niet bekoren...

Tussen UB40 en mij is het nooit echt meer goedgekomen nadat ik kennismaakte met dit album. Ik zal een jaar of 11 geweest zijn toen ik een cassettebandje leende van een jongen uit de buurt met daarop de tracks van Labour of Love. Ik kende UB40 op dat moment alleen van de hit Kingston Town en dat nummer kon ik in mijn kindertijd wel waarderen.

Het bandje is niet echt blijven hangen bij mij en toen ik een jaar of 10 geleden tijdens een reis in Japan dit album in de uitverkoop zag liggen, heb ik het toch maar even een tweede kans gegeven. Ik heb mezelf nooit echt als een liefhebber van covers beschouwd en dit album is daar geen uitzondering op. Songs als Please Don't Make Me Cry, Cherry Oh Baby en Red, Red Wine kan ik op z'n tijd nog wel aanhoren, maar de rest was ik alweer vergeten voordat ik het album helemaal beluisterd had.

Ik snap dat de band hiermee veel commercieel succes heeft gehad, maar toch is dit niet echt aan mij besteed. Van de meeste songs vind ik de originele versies zelfs stukken beter: 2,5*.

Voor mij is Labour Of Love het kantelpunt in hun oeuvre, de plaat haalt het niet bij hun 3 voorgaande albums.
De eerste 6 nummers vind ik prima maar daarna zakt het naar een bedenkelijk peil met Guilty & Version Girl als dieptepunten.
Sweet Sensation vind ik het prijsnummer.
Hier staat ook nog Geffery Morgan & Rat In The Kitchen op vinyl in de kast maar de magie van de eerste platen was voorgoed verdwenen.

Labour Of Love krijgt een hoop bad rap op MM. Het is een wending in hun oeuvre van veel protest songs naar meer laid back. Die lijn hadden ze al eerder ingezet op UB44 en nu gaan ze er mee verder zij het dat het hier covers zijn van reggae artiesten waar ze als kind mee zijn opgegroeid. Cherry Oh Baby is eerder gecoverd door de Stones. En Red Red Wine is geschreven door Neil Diamond. De songkeuze is prima, dit is een album met leuke nummers waar ik graag naar luister.

++ Cherry Oh Baby, Red Red Wine, Many Rivers To Cross

Een juweel in de kist der coveralbums. Dit album, en dat van Siouxsie, zijn de parels, de gouden kettingen en de jade sieraden. Veel beter wordt een coveralbum niet. Hier en daar een losstaand coverliedje, maar een vol album? Nee.

Het was helaas ook eigenlijk de zwanenzang van deze oorspronkelijke frisse band. Hierna werd het twintig jaar shit, en toen kwam er ook nog veel ruzie en onderlinge haat en nijd. Nu zijn het twee bands, of misschien wel al drie. Ik houd het niet meer bij.

Een coveralbum inderdaad. Destijds wist ik dat niet van Red red Wine, dat ik nog steeds wel leuk vind, en reden was om deze nog eens te proberen. Helaas het enige lichtpuntje van de plaat. Logge ritmes, moeizame zang en nummers die me écht tegenstaan zoals Please Don't Make Me Cry