Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Live at Carnegie Hall (1997)

Geweldig album van SRV!! Helemaal met de bigband erbij, voegt iets leuks toe!! Luisteren

Als je moderne electrische blues op een geweldig manier gebracht wil horen, moet je deze in huis halen. Absolutely so!

****1/2

Prachtige live registratie van deze meester. Elke keer verbaas ik mij weer over de ongelofelijke souplesse waarmee SRV speelde. Helaas veel te vroeg van ons heengegaan.

Stevie Ray moest echt niet veel onderdoen voor Jimi, echt niet...
wàt een liveplaat is dit toch, wauw!

sterker, hij speelt beter, minder slordig

Ooit eens een MTV-Unplugged gezien met Stevie Ray Vaughan en Joe Satriani. SVR heeft hem weggeblazen, wat een virtuoos. Nog een plaat voor de te-ontdekken-lijst.

Edit: SRV moet het natuurlijk zijn, mijn verontschuldigingen.

Nochtans, Satriani is geen sukkelaar, die kàn ook een stukske spelen, zulle!

satriani is gewoon een ander soort gitarist

wat vaughan kan kan satriani niet en andersom

Heel erg sterk live album van SRV. Op te delen in enerzijds de welgekende gitaarorkaan SRV (t.e.m. nummer 6) en anderzijds SRV onder begeleiding van een big band. Leuk om hem eens op een iets andere manier bezig te horen! Enige minpuntje vind ik C.O.D., waar ik niet echt wild wordt van de zang van Angela Strehli.

Hoogtepunt voor mij is Lenny waar Stevie het rumoerige publiek naar het einde toe helemaal stil krijgt.

Lenny duurt toch wat te lang hier. Dat zorgt er voor dat ik slechts een 3.5 geef. Het is moeilijk om heel het nummer uit te zitten.

Wat is nu het beste live album van SRV qua geluidhelderheid?

Ik zoek eigenlijk het meest heldere geluid net of je er zelf bijbent, en dan het liefst ook nog een volledige concert registratie en geen gedeeltes van concerten.

Misschien dat iemand mij kan zeggen of deze de beste keuze is of misschien toch 1 van de live albums uit 1986, monteux of live alive?

Een feestje, niet alleen voor de nèt-niet-meer-jarige en voor zijn publiek op die avond van 4 oktober 1984, maar ook voor de luisteraar in z'n huiskamer, want deze plaat heeft het allemaal: een prima songkeuze, een band in vorm, Vaughan die goed bij stem is, knetterende gitaarsolo's (natuurlijk het belangrijkste) en een uitstekend, vol en zeer sfeervol geluid (eigenlijk nóg belangrijker). Hoogtepunten zijn het tweetal instrumentals aan het begin van het concert en het slepende begin van Dirty pool (waarbij het blazersarrangement "geleend" lijkt te zijn van Fleetwood Macs Love that burns). Helaas komt de avond daarna plotseling gierend tot een halt wanneer Vaughan voor het toch al enigszins flauwe C.O.D. de microfoon aan de vlakke stembanden van Angela Strehli laat en daarna vervolgt met het ook niet zo spannende jazzy Iced over. Lenny lijkt daarna nèt te lang te duren totdat Vaughan naadloos in het eveneens solo gespeelde (maar daarom nog niet minder knallende) Rude mood overgaat en zo toch een uitstekend slot aan dit concert breit. Desalniettemin zorgen nummers 11 en 12 ervoor dat ik hier toch niet de volle vijf sterren voor kan geven. Jammer, want die eerste tien nummers vormen een spetterende liveregistratie.
        En ricardo, dit is (tot nog toe) de enige liveplaat van SRV die ik ken, en ik kan hem dus niet vergelijken met zijn vele andere liveplaten (MusicMeter noemt er nog drie plus een mini-album, maar de All Music Guide somt ook nog diverse andere live-compilaties op), maar ondanks die twee missers kan ik me niet voorstellen dat je spijt van deze aanschaf zou krijgen. (Dit is dus allemaal materiaal van één concert, maar gezien de speelduur van nog geen 62 minuten ongetwijfeld niet het héle concert: volgens de playlist op YouTube duurde dat maar liefst 2 uur en 10 minuten, ruim het dubbele dus.)