Clarence Milton Bekker - Old Soul (2012)

Het blijft een soort trend die maar niet wil stoppen. Artiesten van nu die een album vol covers van soulclassics maken. Niet bijster origineel op het vlak van songwriting, maar grootste probleem is toch wel dat het vaak niet zo goed gedaan wordt.
In 2012 is het aan de Nederlandse Clarence Milton Bekker om te bewijzen dat hij wel weet wat hij doet. Hij mocht zelfs al eens bij De Wereld Draait Door zijn kunsten tonen. Als de naam je bekend voorkomt, dat kan. Clarence maakte onder de naam CB Miton in de jaren 90 al een paar dancehitjes die in kwaliteit niet uitblonken. Daarnaast maakte hij faam als straatmuzikant in Barcelona. Tijd om ons op zijn meest recente werk te concentreren. Tijd om te beluisteren of hij wel raad weet met covers.

Het album opent met Any Other Way, een cover van een artiest waar ik persoonlijk even niet op kan komen. Dus wie mij helpen kan, ik hoor het graag. Eigenlijk prima gezongen door Clarence, goede eigen invulling.
Daarna een cover van Lee Dorsey in de vorm van Yes We Can Can. Normaal gesproken een nummer met een bluesy inslag, maar Bekker gaat meer voor de funk. Wederom is het geen directe kopie, maar een nummer met een eigen inslag. Dat maakt covers beter. Dus wederom, fijne cover.
One More Heartache is een keuze van Marvin Gaye nummer die je niet snel ziet. Dat pleit ook alleen maar voor Bekker. Hij heeft nummers gekozen die meestal niet zo snel gekozen worden. De man kan prima zingen, deze red het wel duidelijker niet bij het origineel. De eigen invulling van vorige nummers is hier ook wat minder op te horen.
Irma Thomas wordt gecoverd op I Wish Someone Would Care. Dit is gewoon een vrij matig nummer. Nu komt dat misschien omdat ik het origineel echt fantastisch vind, maar deze cover valt me tegen.
Datzelfde moet ik ook zeggen over Bill Withers’ Who Is He (and What is He to You). De groove, de blues en de gospel uit het origineel worden hier totaal niet benaderd. Nu hoeft dat niet per sé, maar het is vooral de groove die het origineel zo kenmerkt en die ik hier mis.
Otis Redding coveren is vaak onmogelijk gebleken. Dat merkt Clarence Milton Bekker ook met zijn Try a Little Tenderness. De totale intimiteit van het origineel mist deze cover simpelweg. Zoals Otis tekeer gaat op zijn song, gaat Bekker dat veel te weinig.
William Bell wordt gecovered met Everybody Loves a Winner. Wederom een keuze die fijn afwijkt. De versie van Bekker mist wel wat vocale pit. Best prima nummer, maar niet al te verheffend.
Tommorrows Dream is volgens mij een nummer van Al Green. Dit is weer een prima nummer. Vooral vocaal mooi gezongen door Clarence. Behoort tot de betere van dit album.
The Whispers maakten Can’t Help But Love You al een tijd geleden en nu is daar een cover van Bekker. Zwoele, vlij gladde ballad die in de versie van Clarence Milton gewoon goed uit de verf komt. Even terug in het tempo, even relaxen. Mooi gedaan.
Volgens mij is Shine On Me van de Soul Stirrers. Het tempo blijft in navolging van de vorige song rustig. Het nummer is even prima.
Knallend wordt het album afgesloten met Hold On! I’m Coming van Stax’ dynamite duo Sam & Dave. Zo vol als het origineel is, zo vlak is deze cover.

Al met al een aardige plaat. Vooral de keuze van de songs is mooi. Clarence Milton Bekker kiest niet de geëikte weg, maar is origineel in de songkeuze. Dat pleit voor hem. Verder is hij gewoon een prima vocalist. Alleen het probleem bij covers is toch wel dat je gaat vergelijken en het vaak niet haalt het origineel.