DIIV - Oshin (2012)

How Long Have You Known? klinkt ontzettend goed. Verslaafd kijk ik uit naar dit debuut album!

DIVE @ Brooklyn Bowl - YouTube

Hier een liveset waar al veel van het (waarschijnlijke) materiaal wordt gespeeld.

Ben zeer benieuwd naar dit album, Doused en How Long Have You Known? zijn echt gitaarpop parels.

In de Itunes store kunnen overigens ook al redelijk uitgebreide previews beluisterd worden. Ook zie ik daar een (digitale?) release staan van 6 Juni, dat zou natuurlijk fantastisch nieuws zijn voor de mensen die met smart op dit album aan het wachten zijn.

Dan raad ik je ten zeerste Real Estate aan.

Ken ik, heeft het inderdaad wat van weg, het vorig jaar verschenen 'Days' vind ik geweldig!

Hé wakker worden! Als live-gitarist van Beach Fossils kon Zachary Cole Smith zijn ei maar moeilijk kwijt. In zijn slaapkamer schreef hij doodleuk 60 (uitroepteken) songs en vormde vervolgens met drie vrienden het bandje Dive (naar een Nirvana song). Het Brooklynse gezelschap kreeg vervolgens vrijwel direct een platencontract aangeboden bij het indielabel Captured Tracks. Na een sympathieke naamsverandering (DIIV) haalden 47 nummers debuutplaat Oshin niet. Een plaat die je meeneemt naar dromenland terwijl je wakker bent. Oshin is een plaat om verliefd op te worden.

Hoe "D dubbel I V" klinkt? Denk aan hippe acts als Real Estate, Beach House en Lotus Plaza. Doe deze gezamenlijk in de mixer, zet het geluid iets harder én strooi er een lichte jaren '80 saus overheen; je hebt het bandje van Smith. Het resulteert in een relaxte en warme luisterervaring. Want een ervaring is Oshin zeker. Ik geloof niet dat ik ooit meer hypnotiserende muziek heb gehoord. Met weinig elementen (lees: (bas)gitaar, toetsen, drum) wordt een dik aangekleed geluid neergezet dat bomvol zit met galmende zang en gitaarriffs om je vingers bij af te likken. Smith laat refrein en couplet moeiteloos in elkaar overlopen. Het album laat je in hogere sferen komen. Bovendien is Oshin een plaat die helemaal klopt. Dit debuut laat constant een boeiend geluid horen waarin geen zwak moment te vinden is. Van hoeveel debuutplaten kun je dat nou zeggen? De indienummers, die allemaal tussen de twee en drieënhalve minuut duren, zijn vergelijkbaar qua sfeer. Soms 'rockt' de band (Doused), dan 'swingen' ze weer (Air Conditioning) of stelen ze simpelweg de show met een briljant in elkaar gestoken liedje (How Long Have You Known). DIIV klinkt hier alsof de band al jaren samen speelt. Het tegendeel is waar, het kwartet bestaat pas krap een jaar. Vakmanschap heet dat. Oshin is een avontuur dat iets met je doet. Geen ontoegankelijk avontuur overigens. Een hypnotiserende trip, dat je met de rustige afsluiter 'Home' weer uit trance doet ontwaken. Maar let wel: dit is ontzettend verslavende muziek.

Mijn zomerplaat is zonder twijfel binnen. Nu het weer nog.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Wat is hier zo goed aan? Ik herken bij de eerste luisterbeurt elementen van zowel Lotus Plaza als Real Estate, maar op een of andere manier pakt deze plaat me minder. De nummers zijn iets teveel opzetjes in plaats van echte popsongs. Daarbij trekt het mij niet heel erg dat de zang van de zanger bij veel nummers (zeker op de eerste helft van het album) zo ver op de achtergrond zit dat het geen meerwaarde heeft. Ik weet dat in zekere mate ook bij Lotus Plaza het geval is, maar daar vind ik de stem nog een stuk meer te onderscheiden en heeft het absoluut een functie.

Op het tweede deel van het album wordt mijn interesse wat meer gewekt. Vanaf Druun Pt II staan er een aantal zeer aardige nummers die zeker nog kunnen groeien. Wat mij betreft hadden de nummers wat langer mogen zijn. Waar Lotus Plaza haar compositorische beperkingen compenseert met een mooie gelaagde songopbouw houdt DIIV het kort (en voor een aantal mensen hier krachtig). Bij veel nummers op dit album had ik: fijne intro, wanneer begint het nummer nu? Schetsmatigheid troef op het album, wat waarschijnlijk ook zijn charme heeft, maar het pakt mij niet in.

Ik geef toe, 1 luisterbeurt tot nu toe, dus er is nog ruimte voor verbetering. Maar meer dan 3,5* zit er vrees ik niet in...

Fijne zomer plaat! Na de eerste paar luisterbeurten ligt mijn favoriete deel in het tweede helft van het album, met als hoogte punt 'Doused'. Dit nummer valt extra op omdat het 't meest afwijkt van de sfeer in de overige tracks op de plaat.

Ik heb daarnet Doused gehoord en het heeft mijn interesse gewekt voor deze plaat. En nog geen klein beetje! De stijl spreekt me enorm aan en de stem is fantastisch, ik ben eens benieuwd of dit ook geldt voor het totaalpakket.

Doused is echt een fantastisch nummer, maar daarvoor was ik al een kwartiertje in slaap gevallen. Snap het enthousiasme niet echt, klinkt grotendeels vrij inwisselbaar en dit type kennen we van interessantere artiesten als de reeds genoemde Lotus Plaza of Real Estate.

Voor een eerste luisterbeurt klinkt het prima. Het nummer die mijn intresse heeft gewekt is nu het betere nummer van deze plaat. Ik laat hem even bezinken en ik zal er nog een paar keer naar luisteren voordat ik hem zal beoordelen.

Wat Midnight Boom zegt. Mmmmmmm, godverdomme wat een lekkere trip. Vanaf de eerste luisterbeurt. Deze zou zomaar m'n eindejaarslijstje kunnen halen, zoals Toro Y Moi, Washed Out en Girls dat de afgelopen jaren deden. Heerlijk gewoon. Zelfs 'n paar keer achter elkaar.

Zie ook m'n blogpost: DIIV's [email protected]

Wat een prachtig album is dit. En wat werkt Doused zo verslavend. De gitaren. Geweldig!

Dromerige chillwave met een flinke dosis jaren '80 sprankelende gitaarsaus.... DIIV heeft het goed begrepen. Dit slaat momenteel wel goed aan.

Toch zorgde het er bij een eerste luisterbeurt een tijd terug voor dat ik halverwege afhaakte. Mooi hoor! Maar doe dan toch maar een band uit de jaren '80 die ook voor die mooie gitaarliedjes zorgt.
Gewoon even geen zin in, een beetje klaar met de stijl wellicht.

En dan hoor je Doused weer voorbij komen en ontstaat er lichte verwarring. Dit is toch een zeer plezierig nummer? Waren het de laatste jaren nu niet de bandjes met een soortgelijke sound die zo goed aansloegen bij meerdere draaibeurten? Ja maar dat was volgens mij nu ook de reden dat ik er even genoeg van had toch?!
Twijfeldetwijfel en dan de beslissing om het gewoon opnieuw te proberen om vervolgens te constateren dat Oshin tot halverwege op opwindende wijze boeit alvorens er de klad een beetje inkomt. Iets te veel van hetzelfde, iets te schetsmatig (zoals ik hier eerder ook al las) en dat terwijl de sterkere nummers toch in de tweede helft te vinden zijn.
Een vreemde luisterervaring dus waarbij ik nog steeds niet kan zeggen of ik dit nu ongelooflijk goed vind of dat ik het uiteindelijk wel geloof.
Maar bands als Beach House, Washed Out of The xx hadden indertijd ook typisch van dit soort albums: twijfelgevallen die na doorzetting uitgroeiden tot favorieten.

DIIV krijgt met Oshin voorlopig even het voordeel van de twijfel en zal zeker nog veel herkansingen krijgen. Wie weet wat dat als gevolg gaat hebben en zo niet dan is Oshin zeker het beroerdste album nog niet.

Prachtig album, eerste luisterbeurt maakt een overweldigende indruk.
Hiervan krijg ik zin om door de kamer te gaan dansen.
Dit is het beste dat ik dit jaar heb gehoord, misschien niet vernieuwend, maar wel verdomd lekker. En daar gaat het bij muziekbeleving bij mij om. Gaat van de week in de auto, en zal er waarschijnlijk lang in blijven.

De opener alleen al brengt een glimlach teweeg bij mij.

Topplaat, en tevens 2 clips toegevoegd.

Deze plaat wordt alsmaar beter. Geweldige dromerige liedjes zwaar leunend op de fijne gitaarmelodieen. Lange repetitieve instrumentale gedeeltes brengen me in dromenland, How Long, gevolgd door Wait is m'n favoriete tweeluik.

Lekkkuuuuuuurrr. Geweldig album dat je het gaspedaal in de auto net even wat verder doet indrukken. Gevaarlijk plaatje ....... Follow en Doused

Erg fijn plaatje ja! Volgende week ga ik ze even live zien, kijken hoe ze dat doen.

Zo op het eerste gehoor klonk dit album erg prettig, maar na dit album nog een paar keer op de achtergrond gedraaid te hebben begin ik toch mijn twijfels te krijgen. Is het allemaal niet wat te simpel? is het allemaal niet wat te eentonig? Ik neem me bij deze voor om me wat meer in dit album te verdiepen en het allemaal wat beter op me in te laten werken, want dat doet vaak wonderen.

Vanavond in de OCCII te Amsterdam. Ben benieuwd want op Doused en (Druun, Part II) na is het allemaal iets teveel achtergrond muziek imo.

Dat basloopje in Human is verslavend zeg! Heerlijkheid op zijn heerlijkst.

Van de week in een klein zaaltje gezien, met slechte uitversterking, maar wel een flinke brok energie! Jonge kereltjes zijn het overigens!

Een lichte? Het druipt van de jaren 80 saté en mayo!

Klinkt allemaal aangenaam, maar weinig origineel en vaak blijft het hangen in schetsen, aanzetten tot.

Sfeer doet me ook wel denken aan het debuut van Disco Inferno. Luister:

Emigre
Set Sail
Bleed Clean
Leisuretime
Arc in Round
Waking Up
Entertainment

...maar DI is dan een stuk kaler en introverter.

Dit album is super. Elke track is even goed, er zitten geen mindere bij. Er zijn toch nog 2 positieve uitschieters en dat zijn How long have you known en Doused

Terug naar de eind 70'er begin 80'er jaren. Gewoon een meer dan prima album met het sterke Doused. Had absoluut niet misstaan op een Cure album. Enige minpunt is dat het nogal veel van hetzelfde is, maar dan wel van een mooi "veel van hetzelfde".
De titeltrack,Oshin (Subsume), en Wait zijn ook erg fraaie tracks. Graag meer van dit alles.

Verrassend goed album dat een perfecte middenweg vindt tussen goeie songs met sterke riffs en een dikke laag mysterische shoegaze zweem dat voor de nodige extra sfeer zorgt. Na het tijd kan het wel wat veel van het zelfde worden, maar op zich zijn de nummers wel redelijk goed waardoor het niet zo erg stoort.

Goede tip. Ik kan wel wat met deze muziek. Heb ik per ongeluk niet opgepikt destijds.

Ik heb hem inmiddels al genoeg gehoord om er een beeld van te vormen. En ik vind het toch wel een aardig plaatje. In het begin was ik er enorm lyrisch over, maar nu ik door de vele luisterbeurten ook de niet afgewerkte dingen hoor is dat enthousiasme een stuk minder. Het voelt nog te vaak aan als iets amateuristisch en dat bedoel ik in het negatieve van het woord. Als band zal DIIV toch wel nog moeten groeien en evolueren, maar dat zie ik wel goed komen.

Wat ik trouwens ook vind is dat het soms neigt naar The Cure en Doused is daar het ultieme voorbeeld van. Dat nummer vind ik trouwens wel wat professioneler overkomen en is mijn favoriet van het album. Voor de rest is het een zeer leuk album die ik waarschijnlijk wel nog zal opzetten, maar waar het steeds zal knagen dat het wat te amateuristisch overkomt. Oh, en laat maar het eventuele tweede album komen!

De muziek die ik er in herkende was onder andere Soundtrack van Sonic Youth, Made In USA en Druun Part II hoorde ik weer New Order/Joy Division in.