The Call - Into the Woods (1987)

Was bezig met het invullen van m'n top 10 favoriete nummers elders op dit forum en stuitte op the Call met het fantastische nummer The Woods van dit album.
Een nummer dat ook door Dead Can Dance gemaakt had kunnen worden, wat een donkere mystiek!

De zang is niet echt genuanceerd, maar wel vol van dramatiek.
Leuke nummers. Goede productie.

4*

U hebt mij nieuwsgierig gemaakt Premonition Ik ga eens radar-en..

Ik kan de link met Dead Can Dance niet helemaal leggen. Het eerste nummer heeft wel wat weg van New Order. Prima album, ook al hoor ik "I Still Believe" er wel duidelijk door heen, maar dat mag de pret niet drukken; is ook wel een lekker nummer.

I Still Believe is een prima nummer, maar ik wil er geen plaat vol mee.. dus ik stel me weer wat terughoudener op. Hij staat weer ergens op nummer 10 in mijn must-listen lijstje

Die "aiaiai" van I Still Believe hoor je er door heen; alleen dacht ik dij I Still Believe eerst altijd dat het een nummer van Talking Heads was. Dit album klinkt muzikaal wel anders, maar die zang haal je er duidelijk uit.

Dit album en hun vorige "Reconciled" hebben allebei een paar zeer sterke songs. Vreemd dat deze band nooit is doorgebroken. Vierenhalve ster.
I don't wanna heeft geloof ik de tipparade niet eens gehaald.

I don't wanna geeft mij nog steeds kippenvel door die intense zang van Michael Been. In 1988 stond deze band tijdens de promotie van deze plaat samen met X en 10.000 Maniacs in een stampvol Paradiso. Jammer dat deze band nooit echt doorgebroken is. Bono, Peter Gabriel en Jim Kerr waren grote fans van deze band.

Ongeveer 20 jaar geleden bij toeval op dit album en de voorganger gestuit en meteen verknocht aan de krachtige licht theatrale (of bombastische) stem van wijlen Michael Been. Eigenlijk staat zijn zang net iets te ver op de voorgrond in de mix maar zit gelukkig geen van de instrumenten in de weg.

Heerlijk deze 80s Power-Rock nummers die klinken of ze live-in-the-studio zijn opgenomen (zonder overdubs?). Het geluid van deze drums/drummer doet me denken aan dat wat ik toen al kende van Killing Joke's Night Time. Michael Been zingt ook iets wat bezeten zoals ik dat kende van Jaz Coleman, frontman van voorgenoemde Post-Punk act. Officieel wordt het werk van The Call tot de Alternative Rock en New Wave gerekend en staat dus dichter bij Live's Throwing Copper dan bij het werk van KJ, maar op dit album naderende de twee acts elkaars geluid.

The Woods

Dit album recent aangeschaft op vinyl en ben zeer plezierig verrast. De voorganger staat in mijn geheugen gegrift om meerdere redenen. Deze heb ik nooit aangeschaft, geen idee waarom maar dat is zo te horen echt een misser geweest. Prima album en zeker net zo goed als de voorganger. Is voor mij nu nieuw dus hij moet nog indalen maar het kan best zijn dat ik deze nog beter vind dan Reconciled. Ik begrijp de link van The Woods met Dead Can Dance ook niet helemaal Premonition?

The Woods is een atypisch The Call nummer. Het heeft nog steeds de emotionele voordracht van Been, maar de sfeer is mysterieus, donker en had zomaar op het debuut van DCD kunnen staan. De gitaargolven hadden door Perry gemaakt kunnen zijn rond 1984…

Geen 4AD band – vanwege het te hoge rockgehalte – wel 4AD artwork. Echt prachtig. Net zoals ˋThe Woods‘ , het centrale nummer van het album. Wat een wave–kraker is dat zeg! En wat een passie van Been in de voordracht. Curtis/Borland gelijk. Nu op volume 10 tijdens het opruimen van de keuken…

The Woods in mijn top 20 nummers, wat een passie!

was toch altijd fan van The Call - Reconciled (1986) - MusicMeter.nl maar deze doet niet onder