UB40 - Promises and Lies (1993)

Snap ook niet dat ik dit alles moest horen. Foute vrienden die ook naar foute films keken. Maar 0,5 is op zijn plaats, wat erg.

tja ik snap ook niet dat ik dit leuk vind, maar van ub40 kan ik geen genoeg krijgen

Jammer dat er vooralsnog weinig mensen zijn die deze muziek kunnen waarderen, ik vind sommige nummers van UB40 simpelweg geweldig.. Bring me your cup, Reggae music en Can't help falling in love moeten toch wat met je doen?

Ik snap niet waarom deze muziek zo neergehaald wordt. Okee, het mag dan geen hoogstaande muziek zijn, maar het is wel erg lekkere muziek als het zonnetje schijnt. Dit album van hun is eigenlijk het laatste wat ik nog redelijk vond. Daarna was het gedaan. Vanaf 1980 tot 1994 hebben ze elk jaar wel hits gehad, ik miste ze in de daarop volgende jaren ook gelijk. Keek ik naar de top 40 en dacht: goh, geen Ub40 in de lijst?? Ben er dus ook mee opgegroeid. Nu mis ik het niet zo meer. En als ik er zin in heb, pak ik gewoon de best of cd of Labour of Love II. 3,5*

De beste CD van UB40 in de jaren 90, frisse muziek met frisse teksten.

Ik heb deze wel in mijn collectie, maar het is nooit helemaal mijn ding geworden. Hierop de zoveelste versie van 'Can't help falling in love'.
Die van Elvis blijft voor mij toch de beste die er ooit gemaakt is.
Dit nummer zat ook verwerkt in een film met de toen hartstikke populaire Sharon Stone, dat de verkoop van zowel de single als het album flink stimuleerde.
De singles 'Higher ground', 'Bring me your cup' en 'C'est la vie' zijn hier de echte uitschieters.

Na heerlijke platen in het verleden, was dit een afgang die kon tellen; Ik heb deze nog op vinyl, zie geen reden om daar ooit nog een cd-versie van in huis te halen. Een nog minder geïnspireerde plaat maakten ze niet, denk ik. Barslecht!

Verschrikkelijk album... de mannen deelde de malaise in de jaren 90 muziek industrie....

Ik was in '94 bij een meisje op bezoek, toen ze deze CD van het begin tot het einde draaide. Het was de enige keer dat ik deze CD in z'n geheel hoorde.

En daarom heb je gekozen voor de naam The Album Formerly Known As Promises and lies?

Wat een ongelooflijk domme 'grap' van mezelf.

Ik heb zelf twee albums van UB 40. 'Rat in my kitchen' kocht ik in 2009 op een platenmarkt vinyl, 'Promises and lies' heb ik al heel wat langer. 'Promises and lies' kreeg ik in 1993 op 11-jarige leeftijd als cadeau tijdens de Sinterklaas-viering 'pakjesavond'. Toen der tijd vond ik het een geweldig album, mede door het succes van 'I can't help falling in love with you' en draaide ik het op de meeste dagen wel een keer.
Tegenwoordig kijk ik nu heel wat anders tegen dit album aan. Ik vind het niet zo goed meer, niet slecht, maar toch zitten er wat saaiere nummers tussen, waaronder 'Promises and lies' en 'Now and then'. 'Ces't la vie' en 'Desert sand' blijven overigens evenals 'Can't help falling in love' goede nummers.

Eigenlijk best leuk om zo'n album af en toe weer eens op te zetten. Het was trouwens een van de eerste cd's die ik in mijn bezit kreeg en ja, een jeugdsentiment. Een halve ster erbij, van 3,0 naar 3,5*.

Heel erg matig album van UB40.
Met warm weer mag ik graag wel eens wat opzetten van de band, maar Promises and Lies biedt treurige composities en slappe uitvoeringen.

Met als dieptepunt ongetwijfeld de uitvoering van Can't help falling in love, hoewel het nummer dat er voor zit, Reggae Music, ook hoog scoort op de ladder van deerniswekkend. Bob Marley draait zich om in zijn graf, zo'n titel bij dit nummer.

Voor het overige is het gemiddeld behoorlijk ver onder de UB40 middelmaat. De band klinkt uitgeblust en lijkt aan het einde van haar latijn. Dat het album eindigt met de track "Sorry" lijkt mij terechte excuses voor 47 minuten nikszeggendheid.