Nick Waterhouse - Time's All Gone (2012)

New Orleans, 1950. Of is het San Francisco, 2012? Het maakt niet zoveel uit eigenlijk, want wat telt is dat de 25-jarige Nick Waterhouse R&B terugbrengt naar zijn oorsprong; échte rhythm en blues zoals het ooit bedoeld was, met stevige invloeden van rock ’n roll en soul. 't Soort dat gespeeld werd in die oude rokerige nachtclubs, onder het genot van een pilsje (of een milkshake). Nu wordt er dus nieuw leven ingeblazen, en het resultaat van Time's All Gone is in het minste geval verassend te noemen.

De bandleden hebben sommige nummers vast ingespeeld onder het motto: “hoe ruwer, hoe beter”, getuige de krijsende saxofoons, de uithalen van gitaarsolo’s en de op momenten gedesoriënteerde drums. On top of that heb je Waterhouse, die zijn liedjes bezingt alsof hij de coolste gozer uit de buurt is. Ter aanvulling zijn er nog wat achtergrondzangeresjes te horen die de drukke en broeierige sfeer enigszins proberen te bekoelen met hun strakke-zangpartijen; daarin slagen ze met glans. Voor wat betreft Time’s All Gone geldt: hoe rauwer of losser de sfeer, hoe beter! Met nummers als Some Place, Is That Clear en het titelnummer (in beide delen) op zak, presenteert “mr. Coolguy” een aantal zeer geslaagde vloervullers, die nergens doen vermoeden dat het om nieuw opgenomen nummers gaat.

Wanneer het qua geluid wat rustiger wordt, behoudt Waterhouse zijn charme wat minder gemakkelijk. Teardrop Will Follow You moet het namelijk vooral van zijn bijzonder fijne, funky instrumentatie hebben (heerlijk, de blazers!), en het meest ingetogen nummer, Raina wordt toch al gauw het minst bijzondere liedje dat men zal aantreffen op Time’s All Gone. Vooralsnog blijft er heel wat leuks over om het album 'n ruime voldoende te laten opleveren. Winehouse zal de toekomst helaas niet meer kunnen bepalen, maar misschien kan Waterhouse het stokje overnemen. Met Time's All Gone is hij i.i.g. hard op weg.

Dit is echt heel goed, klinkt een beetje als een mix tussen Tom Waits(instrumentatie) en de oude variant van de Stones.
Later, als ik dit album echt in bezit heb, volgt er meer.

Vandaag een recensie van Nick Waterhouse. De retro soulsound wint al jaren aan populariteit en krijgt daarmee bekendheid met aansprekende artiesten als Sharon Jones & the Dap Kings, Jesse Dee, Eli Reed, Lee Fields, Jamie Lidell en nog veel meer. Nu komt nieuwkomer Nick Waterhouse daar ook bij. Deze Californische zanger komt met Time’s All Gone met zijn eerste album. Wij gaan deze recenseren.

Eigenlijk is het heel simpel. Wat je kan verwachten van de muziek van Nick Waterhouse is de rhythm & blues zoals deze bedoeld is. We horen de rock&roll invloeden en de muziek heeft alle benodigde ingrediënten. Ingrediënten die je van deze muziek verwachten mag. Dan hebben we het dus over de blazers, ruimte voor instrumentatie, een zanger met genoeg beleving en knallende vocalen, aanvullende backing vocals en heel veel energie. Zoals wel vaker is ook dit een vrij kort album, snel knallen, energie brengen en weer wegwezen. Klein minpuntje is wel dat er iets teveel dezelfde ritmiek wordt gebruikt. Het pom-pom-pom van het koperwerk is bij elke nummer weer terug te vinden, in precies hetzelfde notenschema. Dat zorgt ervoor dat er wat aan verrassing gemist wordt.

Natuurlijk zijn er genoeg nummers die opvallen. Some Place valt op door het feit dat dit wat rauwer gezongen is. De gewenste tempowisselingen en veranderingen in ritmiek horen we wel op (If) You Want Trobule). Verder is dit gewoon en ijzersterk nummer. Leuk is ook om de Rolling Stones terug te horen op Indian Love Call. Het is bij dit nummer duidelijk waar Waterhouse de inspiratie vandaag haalde.
Vuig en swingend wordt het met Is That Clear. Erg fijn nummer waarop je simpelweg niet stil kan blijven zitten. Deze energie wordt daarbij doorgezet in opvolgend nummer Teardrops Will Follow You. Dit nummer is vooral erg cool.
Het album wordt sterk afgesloten met een idee dat we vaker hebben teruggevonden in het soulgenre. Één nummer bestaande uit twee delen. Bij Waterhouse is dit Time’s All Gone part I & II. Snerpende instrumentatie, knallende ritmes, ruige zang, gewoon fantastisch gedaan.

Nick Waterhouse is zeker niet de eerste jonge en blanke zanger die in de voetsporen treedt van de grote soulzangers uit de jaren 60, maar zelden was ik zo onder de indruk van een debuut vol retro soul. Het komt buiten met bakken naar beneden, maar hier binnen schijnt de zon.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Nick Waterhouse - Time's All Gone - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik heb juist het idee dat deze jongen zich totaal niet onderscheidt van al die andere retro-artiesten. Deze plaat verveelt me mateloos. Het is prima uitgevoerd, maar oersaai. Nogmaals: voor mij.

"Some Place" wat een heerlijke track

Track 1 ontdekte ik verleden week op een internetzender.

Eerste gedachte: 'leuk 60's-nummer'. Het klinkt zo oud, inclusief de manier waarop het geproduceerd is. Erg veel hedendaagse trucage lijkt er niet in te zitten.

Was best een verrassing toen ik het daadwerkelijke jaartal vond.

Op zich vind ik dit soort 60's like dingetjes wel lekker, maar groot bezwaar is hier toch de zang die kracht mist en daardoor niet helemaal overtuigend overkomt. Misschien moet ik de vent eens live zijn ofzo, maar zo op plaatje bezorgt het me niet bepaald de rillingen.